Wereldmeisjesdag

Het is wereldmeisjesdag!
Een belangrijke dag die helaas nodig is, omdat er nog te veel ongelijkheid bestaat

Zoals jullie weten ben ik hier veel mee bezig en vind ik dit heel belangrijk. Ik heb opgeschreven waarom:

Als een ware Instagram addict haal ik mijn telefoon al tevoorschijn nog voor mijn kont de stoel raakt.
Ik scroll door mijn nieuwsoverzicht en zie de quote ‘Directeur NCD: Vrouwenquotum is ontzettend gevaarlijk’, er staat een fotootje bij van een witte man: rond de 60, grijs haar naar achteren gekamd, een autoritaire blik. ‘Ontzettend gevaarlijk’. Die woorden klinken rood en schreeuwerig.
Alsof de hele wereld door een vrouwenquotum groot gevaar loopt. Alsof er doden gaan vallen en gebouwen op het punt staan om samen met de economie in te storten.
Zijn redenatie is dat vrouwen die dankzij zo’n quotum op een toppositie komen, niet altijd op draagvlak kunnen rekenen. Hoe zou dat komen? Misschien omdat er, sinds de aarde bestaat, nooit gelijke kansen zijn geweest. Leidinggevende vrouwen worden vaak niet serieus genomen omdat er alleen maar mannen op hun positie hebben gezeten.
Dus in plaats van de mensen aanpakken die de vrouwen niet serieus nemen, moeten de vrouwen nog even wachten tot er een keer op magische wijze genoeg draagvlak is.
Volgens de grijze witte man is het beter als de maatschappij eerst de juiste omgeving creëert waarin vrouwen kunnen ‘floreren’. Zo mooi en nobel van hem: hij wil een verandering in de maatschappij zien, zodat vrouwen eindelijk kunnen bloeien, op hun best kunnen zijn. Maar een vrouwenquotum in het bedrijfsleven… Nee, dat gaat hem te ver. Dáár mag de verandering niet in zitten. Verandering is best, maar wel op zijn voorwaarden.
Als kers op de taart staat aan het einde van het bericht nog een speciale tip voor vrouwen die zo eigenwijs zijn dat ze tóch, ondanks alle rode vlaggen, een topfunctie ambiëren: vrouwen moeten thuis goede afspraken maken. Want: ‘Een topfunctie kun je niet zomaar erbij doen. Het zijn veeleisende, stressvolle, moeilijken banen. Je moet 24 uur aanspreekbaar zijn.’
Ok. Bedankt, man van zestig.

Het klinkt als een waarschuwing die je als zestienjarig meisje van je vervelende leraar krijgt, wanneer je een bijbaan hebt, in een bandje speelt en toch je diploma wilt halen (‘onderschat het allemaal niet hoor!’ ‘Misschien neem je teveel hooi op je vork!’). Het is denigrerend en vertelt je dat je zelf niet goed kan inschatten waarmee je bezig bent. Het moet je doen beseffen dat je de waarschuwing en zorg van deze man nodig hebt, omdat hij het allemaal wél kan overzien.

Een 16-jarig meisje schrijft geschiedenis als klimaatactivist. Haar speech bij de U.N klimaattop is intelligent, emotioneel, gepassioneerd en haar ogen spuwen vuur. Vuur en ambitie zie ik bij veel jonge vrouwen, maar gek genoeg wordt het door de wereld gezien als hysterie, overdreven gedoe en egotripperij. Greta Thunberg wordt online afgeschilderd als geestelijk ziek, labiel en als een puber die haar zin wil krijgen. Zou een 16-jarige jongen hetzelfde over zich heen krijgen? Of zouden we hem prijzen om zijn intelligente speeches en zijn tomeloze ambitie?
Zouden we hem niet gewoon de nieuwe Al Gore noemen? Zouden we niet zeggen: natuurlijk heeft hij wat stoornissen, maar alle genieën hadden wel iets.
Ik ben een meisje en voor mij was het altijd vanzelfsprekend dat mannen en vrouwen gelijk zijn. Tot ik er achter kwam dat dat verre van vanzelfsprekend was. Dat zoiets als naar school gaan in grote delen van de wereld nog niet vanzelfsprekend is, wanneer je als meisje geboren wordt. Tot ik ontdekte dat er nog steeds meisjes zijn die – amper op een ‘alle-jongens-stinken-en-zijn-stom’-leeftijd – uitgehuwelijkt worden aan mannen die hun vaders hadden kunnen zijn.

Laten we inderdaad een omgeving creëren waarin ieder individu, jongen of meisje, zich kan ontwikkelen, kan bouwen, tot bloei kan komen. Iets forceren om een verandering te realiseren is soms nu eenmaal nodig. Vastgeroeste patronen doorbreken voelt misschien oncomfortabel, maar is onmisbaar wanneer je wilt groeien. Alles bij het oude houden: dát is pas gevaarlijk.

 

 

, , ,

LAKSHMI in OPZIJ magazine

Zangeres Lakshmi (25) weet te betoveren met haar engelachtige stem. Momenteel staat ze in 77 Nederlandse theaters met de theatertour Adem.
Haar repetoire? Dat schrijft en componeert ze zelf. En ondertussen maakt ze tijd vrij om de barricaden op te gaan voor vrouwen in de muziekindustrie.

Lees het hele interview in Opzij

,

In de kleedkamer met.. LAKSHMI

In de kleedkamer met.. LAKSHMI

Nagenieten van ‘ADEM’

Vorige week bracht Lakshmi betoverende liedjes van haar beide albums ten gehore in Schouwburg Odeon. De ambitieuze zangeres barst van het talent en durft groot te dromen. Een greep uit haar toekomstplannen: over tien jaar optreden de ArenA, op haar tachtigste een eigen show in Las Vegas en in de tussentijd, wereldoverheersing met haar pop-noir muziek.

Je eerste theatertour! Een droom die uitkomt?
“Ja zeker! Deze tour bestaat uit 77 optredens, dat blijkt nu erg pittig te zijn. Niet voor mezelf, want ik krijg alleen maar energie van optreden en vervloek elke vrije dag, maar we komen letterlijk in elke uithoek van Nederland, wat het moeilijk maakt om volle zalen te trekken. Voordeel is wel dat we altijd dichtbij zijn, dus niemand ver hoeft te reizen! Volle zaal of niet, wij doen er alles aan om een goede show neer te zetten.”

Hoe ervaar jij het verschil tussen spelen op een festival, in een poppodium en in een theater?
“Het zijn drie compleet verschillende disciplines. In een poppodium wordt er tussendoor gepraat en halen mensen een biertje terwijl ik zing. Ik moet veel energie geven om het publiek te blijven boeien. Op een festival geldt dat nog meer, want dan wil je elke voorbijganger naar jouw optreden trekken. In het theater heerst juist een geconcentreerde sfeer. Het is stil en iedereen luistert aandachtig, de ideale plek om te experimenteren. Ik kan, bij wijze van spreken, veertig seconden stil zijn zonder dat iemand het gek vindt. In poppodia flap ik er vaak van alles uit, dat probeer ik in het theater niet te doen, puur om de sfeer anderhalf uur vast te houden.”

Waar haal jij inspiratie uit?
“Uit films en allerlei muziekgenres. Mijn playlist gaat van klassiek tot Marilyn Manson en van hiphop tot metal; geen touw aan vast te knopen. Van jongs af aan is P!nk mijn idool, maar ook ABRA, een zangeres die een soort minimalistische hiphop, r&b-achtige muziek maakt, vind ik super vet. Qua Nederlandse artiesten vind ik Wende Snijders de beste. Als ik ergens een orkest zie of hoor, word ik helemaal gelukkig, dan wil ik dat ook meteen in mijn show verwerken. Als je al die ideeën en wensen combineert, krijg je de muziek en shows die ik maak.”

Wat is voor jou het hoogtepunt van deze show?
“Tijdens de eerste vier nummers lig ik op de piano naar het plafond te staren, dus het moment dat ik opsta en het publiek voor het eerst zie, is erg tof. Een zenuwachtig maar tegelijkertijd opwindend moment. Wat ik ook erg fijn vind, is de reactie van de zaal zodra het nummer Nowhere to go begint. Dat is het eerste heftige nummer van de avond en dan geniet ik van de lichtelijk overdonderde blik van het publiek. Maar het einde is ook heel gaaf! Kortom, alles is een hoogtepunt.”

Welke reactie op de voorstelling is je het meest bijgebleven?
“Tegen het einde van de show zing ik een nummer alleen met de gitarist en zie ik best vaak bezoekers huilen. Dat vind ik het allermooiste compliment om te krijgen; dat je jankend de zaal uit gaat. Ik moet dan wel oppassen dat ik er tijdens het zingen niet te veel door wordt beïnvloed. Ik krijg ook wel gekke opmerkingen hoor, maar dan over mij als persoon. Na afloop van de show sta ik zelf bij de merchandise en is iedereen altijd verbaasd over mijn lengte. Mensen, ik heb geen dwerggroei hoor, ik ben gewoon één meter zestig! Wat het helemaal sneu maakt, is dat ik dan ook nog plateauzolen draag. Verder merk ik vooral in de kleinere dorpjes, à la mijn geboorteplaats Wijchen, dat mensen mijn haar en tatoeages heftig vinden. Daar ben ik echt een alien waar iedereen in een kringetje omheen blijft staan.”

Wat zijn je ambities voor de toekomst?
“Touren met een groot orkest, ‘LAKSHMI, altijd dichtbij’ als titel voor mijn tweede theatertour en dan een nightliner busje laten bedrukken met die tekst. Nee hoor, grapje haha. Wat ik graag wil, is over tien jaar optreden in de ArenA. Mijn ultieme droom is de wereld over reizen, muziek schrijven en blijven spelen in theaters, poppodia, huiskamers en op festivals. Wereldoverheersing met mijn muziek, dat lijkt me fantastisch. Als carrièrehoogtepunt wil ik op mijn tachtigste een eigen show in Las Vegas. Gaandeweg wil ik me blijven ontwikkelen op zowel zakelijk, als muzikaal gebied. Dat doe ik door mensen in te huren en hen vervolgens in hun nek te hijgen om te zien hoe zij werken.”

Van aankomst tot vertrek, wat doe jij voorafgaand aan een show?
“Rond drie uur ’s middags komen we aan in het theater, dan eet ik altijd twee crackers met avocado en peper en zout. Vervolgens gaan we soundchecken en samen eten. Ik pak een extra rustmoment als ik me omkleed en mijn make-up doe. Onze violiste, haar hondje en ik delen een kleedkamer, altijd gezellig! Ik probeer sowieso heel rustig aan te doen, zodat ik op het podium alles kan geven. Oh ja, en ik probeer niet te veel koffie te drinken, al word ik intens gelukkig van een dubbele espresso of een haver latte macchiato, lekker decadent!”

Wat is er altijd in jouw kleedkamer aanwezig?
“Gember. Chill voor je keel, maar eigenlijk is het een medicijn tegen zo’n beetje alles. Als je een stuk gember eet, fik je even van binnen, maar dat is juist fijn als je bijvoorbeeld te veel hebt gegeten. Ook sport ik in de kleedkamer, dus een beetje ruimte is wel handig. Ik heb namelijk een ‘on-the-go-workout’ gekregen van mijn trainer. Daar heb ik geen attributen voor nodig hoor, ik spring gewoon wat op en neer!”

Klik hier voor het hele artikel

, ,

In de buurt Haarlem had een interview met Lakshmi

Lakshmi schreef een open brief die viral ging: ‘In 2018 kun je niet zomaar zeggen dat vrouwen minder goede muziek maken’

Deze week hebben wij een heel bijzondere Haarlemmer van de week, namelijk de bekende popzangeres Lakshmi. Haar zelfgeschreven popmuziek is Nederland aan het veroveren. Maar dat is niet de enige reden dat zij veel in de media verschijnt: Lakshmi schreef namelijk ook een open brief die viral ging. Wij spraken met de in Haarlem woonachtige zangeres over deze brief, haar tot nu toe zeer goed lopende zangcarrière en haar dromen voor de toekomst.

Echte naam

We beginnen met de vraag die velen als eerst hebben zodra ze de naam Lakshmi horen. Hebben we dat maar meteen gehad. Is Lakshmi je ‘echte’ naam? “Ja, mijn vader is Surinaams Hindoestaans en Lakshmi betekent godin van licht en liefde. Met zo’n naam hoef je natuurlijk geen artiestennaam meer te verzinnen. En buiten dat schrijf en maak ik mijn muziek zelf en vind ik het ook belangrijk zo dicht mogelijk bij mijzelf te blijven. Dus is het ook wel logisch om mijn eigen naam te gebruiken.”

‘Ik was nog nooit in Haarlem geweest’

Lakshmi is geen geboren Haarlemse, maar woont er wel al een tijdje. “Zes jaar geleden ben ik naar Haarlem verhuisd. Mijn vriend woonde hier, dus dat was voor mij de reden. Daarvoor was ik eigenlijk nog nooit in Haarlem geweest. Oorspronkelijk kom ik uit Nijmegen. Maar ik vind Haarlem een hele fijne stad om te wonen. Dichtbij Amsterdam, de zee, de duinen, de stad en het is niet zo groot dat je er verdwaald raakt.”

Veel te verlegen

Van jongs af aan stond Lakshmi al het liefste op een podium. “Ik wilde altijd al graag muziek maken, maar ik was veel te verlegen. Ik begon heel voorzichtig met zingen op de middelbare school. Doordat ik ook veel klassiek ballet deed, wist ik hoe blij ik werd van optreden. Op het podium durfde ik namelijk alles, dat vond ik veel fijner dan het normale leven. Zet mij liever op een podium voor duizend man dan op een feestje.”

 

Hoogtepunten

Het hoogtepunt van haar carrière zou Lakshmi niet weten te benoemen. “Er zijn meerdere hoogtepunten: de eerste tour op mijn eigen naam, het uitgeven van mijn eerste eigen album, in het voorprogramma staan van Kensington voor 3.300 man. En nu zit ik midden in een theatertour, wat ik ook heel bijzonder vind. Want in mijn beleving doe je dat in de popwereld pas als je al twintig jaar in het vak zit. Maar ik wilde dit absoluut doen, vooral omdat je in het theater veel meer kan doen qua sfeer en mensen zijn er echt om te luisteren. 30 maart mag ik optreden in mijn hometown in de Philarmonie.”

 

De brief

Natuurlijk zijn we ook erg nieuwsgierig naar ‘de brief’. Lakshmi neemt ons mee: “Op eerste kerstdag zag ik per toeval de herhaling van RTL-boulevard. Ronald Molendijk was te gast en hem werd gevraagd waarom er minder vrouwen in de top-2000 staan. Zijn antwoord was dat vrouwen minder snel goede muziek maken, een minder lange adem hebben, minder goed in de studio zijn en zo bleef het maar doorgaan. Ik werd boos en tot mijn grote verbazing zag ik er niets over op Twitter. Toen werd ik pas echt kwaad. Hoe kan iemand zoiets in 2018 zeggen, zonder dat er een weerwoord op komt? Dat was op dat moment mijn grootste motivatie om de brief te schrijven en op social media te plaatsen.”

 

RTL Boulevard

Lakshmi’s brief werd in de media breed opgepakt. “Ik had nooit verwacht dat dit zou gebeuren. Maar ik was vooral blij dat dit onderwerp nu werd aangewakkerd.” Ze werd uitgenodigd om met Ronald Molendijk in gesprek te gaan bij RTL Boulevard. “Ik twijfelde om daar heen te gaan, want het is toch zo’n sensatieprogramma. Uiteindelijk werd ik maar weinig aan het woord gelaten en daar baalde ik wel van. Hij wilde blijkbaar niet luisteren. Daarna werd de discussie wel weer verder opgepakt, en daar was ik wel blij om.”

 

Het houdt haar niet tegen

Gelukkig laat Lakshmi zich absoluut niet tegenhouden door de woorden van Ronald Molendijk, zij heeft in te toekomst nog veel plannen. “Ik wil graag over de grens, maar daar wil ik niet failliet aan gaan. Dus eerst een goed plan maken. En ik zou graag zakelijk zo succesvol willen zijn, dat het me de vrijheid geeft veel te reizen en spelen.”

 

Lees HIER het hele artikel

 

Foto’s : Tess Janssen

,

Mijn open brief naar Ronald Molendijk

In een uitzending van RTL Boulevard op 1e kerstdag, zei Ronald Molendijk o.a. dat vrouwen nu eenmaal minder snel goede muziek maken, niet zo senang zijn in de studio, een minder lange adem hebben dan mannen en daarom geen lange carrière kunnen hebben in de muziek.

Ik schreef hem hierover een open brief, dat ging viral en ik stond na aanleiding daarvan 27 december tegenover hem in de studio van RTL Boulevard.
Zie hieronder  de open brief en de uitzending.

”  Beste Ronald,
 
Eerste kerstdag is nu voorbij en traditiegetrouw recappen we gezamenlijk gezellig 2018 en denken we massaal na over onze 2019 plannen.
2018 was voor mij een nogal druk jaar maar gevuld met allemaal mooie optredens, kekkie studio sessies, hard werken, alle tijd en geld investerend in mijn carrière.
Het is een droom: eigen albums uitbrengen in eigen beheer, heel veel touren, maken, creëeren.
Van de buitenkant lijkt het vaak moeiteloos en rooskleurig maar we kennen denk ik allemaal de binnenkant: onzeker op financieel, sociaal en persoonlijk gebied, angstige toekomst scenario’s etc.
 
Mijn grootste angsten die altijd worden ingefluisterd door een vervelend mannetje in mijn hoofd is dat ik nooit goed genoeg ben, nooit hard genoeg werk, niet leuk genoeg ben. Dus werk ik altijd net wat harder.
Ik ben geen gehypte artiest, heb geen mega label achter me, geen tv programma waardoor ik soms onzeker word maar vaak ook trots ben op mijn eigen pad en die vol vertrouwen volg waar je vooral veel geduld en een lange adem voor nodig hebt. Niet mijn sterkste kant geef ik toe maar wel noodzakelijk.
 
Als jong meisje was ik al aan het schrijven en optreden.
Ik keek naar p!nk (toch al goedlopende carrière vanaf 2000 tot heden), Madonna (carrière vanaf 1983 tot heden), ik luisterde naar Leonard Cohen, Fleetwood Mac (stevie Nicks vanaf 1973 al lekker bezig), naar Aretha Franklin (1962-2018), Janis Joplin (geen lange carrière, is dat omdat ze een vrouw is?) Kurt Cobain, Melanie, Chi Coltrane en nog veel meer artiesten.
In mijn jonge naïeve ogen was er totaal geen verschil tussen mannen -en vrouwen artiesten.
Behalve dat ik de vrouwen magischer vond in hun bewegingen.
 
Mijn blik op gelijkheid is al -helaas- een tijdje veranderd.
 
Ik weet dat je als vrouw in de muziekindustrie harder moet werken om dezelfde plek te krijgen als een mannelijke artiest.
Je moet er heel mooi uitzien (het oog wil zeker bij vrouwen ook wat), je hebt minder kans om gedraaid te worden op de radio (gemiddeld 25% van de gedraaide artiesten zijn vrouw). Minder kans om als headliner op een festival te staan (ónder de 20% Vd acts op festivals is vrouwelijk).
Ik dacht dat het kwam door ongelijke kansen, vooroordelen, maatschappelijke verwachtingen. Maar gisteren heb je dat allemaal van de baan geveegd en was je conclusie: ‘vrouwen maken gewoon minder snel goede muziek’, zijn niet zo kekkie in de studioruimte en hebben niet zo’n lange adem.
Aha! Dus dát is de oorzaak.
Vrouwen maken gewoon minder snel goede muziek. Als de meneer die wordt ingehuurd door RTL als muziek deskundige en voormalig jury lid van Idols dat zegt, dan zal dat wel kloppen, zullen veel mensen denken.
 
Het probleem is, Ronald, dat ik hierom heb gelachen van ongeloof, gillend heb teruggespoeld om te kijken of ik dit niet verkeerd heb geïnterpreteerd, of ík niet overgevoelig ben en fout reageer maar dat is niet zo.
Ik voelde me gekwetst toen je dit zei. Waarom? Omdat ik nu in een tour zit van 77 shows, 18 uur per dag keihard werk om beter te worden op verschillende vlakken, om mijn business draaiende te houden. Als iemand met een piemel zegt dat iemand zonder piemel minderwaardig is, niet kan doen wat hij in potentie wel kan, niet de aanleg heeft om succesvol muzikante te zijn, dan zegt het vervelende mannetje in mijn hoofd ‘zie je wel. Je zal nooit goed genoeg zijn’.
Dat vervelende mannetje is niet ontstaan door mijn gedachten, maar door mannen zoals jij.
Zogenaamde ‘gatekeepers’ van de industrie die met deze mentaliteit, deze kijk op de muziek meisjes en vrouwen zo neerzetten.
 
Het is nu bijna 2019 en ik hoop dat dat het jaar wordt waar bewustwording een grote rol speelt. Gewoon bewustwording, dan ontwikkelt de rest zich ook.
 
Ondertussen duik ik weer de studio in, maak, schrijf, teken, creëer en ik heb nog t/m maart 50 shows staan waar ik je graag voor wil uitnodigen.
 
Liefs, ” 
,

WERELDMEISJESDAG IN PARADISO

WERELDMEISJESDAG
Woensdag 11 oktober
Paradiso, Amsterdam
19:30
Giovanca, Diggy Dex, Claudia de Breij, Sabrina Stark, LAKSHMI.

Ik zat in groep 6 toen mijn moeder moest komen praten waarom ik een jongen had geslagen. Haar antwoord was ‘omdat ze er genoeg van had om steeds geslagen te worden door hen’, een antwoord waar de juffen niet content mee waren want problemen oplossen doe je door te praten, al word je elke dag om 12:00 in de middag gemept door dezelfde jongens.
Sinds die dag hebben zij mij nooit meer geslagen en tolereerden we elkaars aanwezigheid.
Ik vond het gek waarom mijn moeder wel daarvoor naar school moest komen en de moeders van de jongens niet. Omdat meisjes niet zo snel slaan en het opvalt wanneer dat wel gebeurt. Jongens stoeien nu eenmaal, meisjes rennen nu eenmaal gillend weg. Die zogenaamde logica was er op de basisschool al en niemand had haar vraagtekens daarbij.
Ik ben opgegroeid tussen sterke vrouwen en mannen die allemaal even belangrijk waren in mijn leven en die ervoor zorgden dat ik kon doen wat ik wilde.
Naarmate ik ouder werd besefte ik me dat dit absoluut niet vanzelfsprekend was.

In de westerse wereld doen we alsof vrouwen en mannen gelijk staan in de maatschappij. Hierdoor word je snel als ‘zeurende feminist’ bestempeld als je kritiek hebt op deze bedriegelijke roze bril.
Ik open mijn facebook vandaag en het eerste wat ik zie is een artikel van een 26-jarig zweeds model met –hou je vast- beenhaar. Zij blijkt nu overspoeld te worden met tweets waarin mannen dreigen haar te verkrachten uit haat.
Nu ik 24 ben, ben ik imuun geworden voor het gefluit, getoeter, vies geroep en kleinerende opmerkingen. Imuun maar absoluut niet blind en doof.
Ik heb een opvoeding gehad waardoor ik nu stevig in mijn schoenen sta. Ik kon naar de scholen waar ik heen wilde, ik heb geleerd dat je moet werken voor je centen en dat je nooit iemand moet geloven die zegt dat je iets niet kan.
Dat is míjn realiteit. Daarom lijkt ook het zo ver weg: kinderhuwelijken, lijfstraffen, 15-jarige die hun gezin moeten onderhouden, 11-jarige prostituees, maar er zijn meer dan 61 miljoen meisjes voor wie dát de realiteit is. 61 Miljoen klinkt ontastbaar maar dat is dus ongeveer 4x Nederland.

Woensdag 11 oktober is het wereldmeisjesdag. Plan Nederland wil die vicieuze cirkel van armoede en discriminatie doorbreken door meisjes in ontwikkelingslanden naar school te laten kunnen gaan. Dit door middel van bijvoorbeeld een school op wielen die in de sloppenwijken van India rijdt, door schoon drinkwater en schone dames-wc’s op scholen aan te leggen, door kinderhuwelijken en zwangerschappen zoveel mogelijk te voorkomen d.m.v voorlichting etc.
Onderwijs is het begin van verandering, hierdoor leren de meisjes op eigen benen te staan en zichzelf te kunnen weren van geweld en misbruik en uiteindelijk hun kennis en geld te investeren in hun eigen gezin.

Waarom meisjesdag en geen kinderdag? Omdat in veel ontwikkelingslanden meisjes heel erg achtergesteld zijn. In een gezin mag een jongen elke dag naar school en moet zijn zusje kilometers lopen om schoon drinkwater te halen. Omdat meisjes niet naar school durven omdat leraren hun seksueel misbruiken en zeggen dat ze het zelf uitlokken. Omdat meisjes door klasgenoten worden aangerand bij de toiletten. Omdat 2 miljoen meisjes per jaar onder de 15 jaar (en 7 miljoen per jaar onder de 18) een kind krijgen van een oude man waarmee ze zijn uitgehuwd.
Ik wil je niet doodgooien met cijfers maar dat doe ik toch een beetje omdat de aantallen enorm zijn. Je kan het natuurlijk zo klein mogelijk maken; iedereen heeft een moeder of zus, vriendin, dochter. Waarom met een enorme achterstand geboren worden slechts omdat je een meisje bent?

Woensdag 11 oktober sta ik met Giovanca, Diggy Dex, Claudia de Breij en Sabrina Stark in Paradiso. Door een dosis Girlpower te kopen (€5,-) maak je kans op 2 kaarten hiervoor!
Dit geld wordt besteed aan veilige scholen, het tegengaan van gedwongen kindhuwelijken en tienerzwangerschappen en het creëren van gelijke kansen voor meisjes en jongens. Ik hoop je daar te zien!

Voor meer info check Plan Nederland

,

LAKSHMI gaat samenwerkingen aan

24-jarige Haarlemse singer-songwriter grijpt haar kansen

LAKSHMI gaat samenwerkingen aan met Downtown, Impact en Champion

Sinds de release van haar gelijknamige debuutalbum LAKSHMI eerder dit jaar, heeft de 24-jarige Haarlemse singer-songwriter niet stil gezeten. In korte tijd ging ze een samenwerking aan met theaterimpressariaat Impact, sloot ze een meerjarige overeenkomst met publising bedrijf Downtown en wist ze een kledingdeal te bemachtigen met fashion brand Champion.

Samen met IMPACT, een van de grootste impressariaten in Nederland, gaat LAKSHMI een eigen voorstelling ontwikkelen. “Bijna surrealistisch om dit nu al te mogen doen, helemaal met zo’n groot en fijn impressariaat als Impact. Het is altijd een droom geweest om een hele eigen wereld te creeeren in het theater,” aldus LAKSHMI. Impact maakt elk jaar ruim 3000 voorstellingen mogelijk in de Nederlandse theaters. Het bedrijf verzorgt de tourneeplanningen voor producties van o.a. Stage Entertainment en Studio100 maar ook voor artiesten als OG3NE, Karin Bloemen, Ruth Jacott, Berget Lewis, Leonie Meijer, Michiel Borstlap, Big Black & Beautiful en vele anderen. Over LAKSHMI zegt impresario Rogier van Luyken van Impact Entertainment: “Wij zijn vereerd met de komst van LAKSHMI, in onze ogen een groot talent voor de toekomst. Iemand die in staat zal zijn om een hele brede doelgroep wat betreft publiek naar de theaters te trekken, niet in de laatste plaats de doelgroep onder de jongeren. Haar muziek en verschijning komen in een theater uitstekend tot hun recht. Ik durf nu al met zekerheid te zeggen dat het publiek in het theater iets heel bijzonders gaat mee maken bij een voorstelling van LAKSHMI.”

Binnen de samenwerking met Downtown zal er een publishing fonds op worden gezet onder de naam LAKSHMI Music Publishing, waarin al haar songs worden ondergebracht. Downtown gaat op zoek naar nieuwe co-writes en synch mogelijkheden en er zal een remix-traject in gang worden gezet. Tevens zal Downtown op zoek gaan naar interessante featurings voor LAKSHMI bij en met andere (inter)nationale artiesten en songwriters. LAKSHMI: “Het is te gek dat ik samen met Downtown mijn muziek nog meer mag verspreiden.”

LAKSHMI heeft een signature look, waarbij NBA-shirts een grote rol spelen. Dat viel ook de mensen bij Champion op, die haar benaderden voor een gesprek. Het resultaat daarvan is een samenwerking waarbij Champion kleding zal leveren aan LAKSHMI voor verschillende gelegenheden. De zangeres is zeer vereerd: ” Dit is zo’n tof merk, ik voel me helemaal thuis in hun kleren”

Over LAKSHMI
In 2014 stond LAKSHMI in de finale van de Grote Prijs van Nederland en in 2015 maakte ze deel uit van de Popronde. Het grote publiek maakte kennis met de zangeres door haar deelname aan het tv-programma De Beste Singer-Songwriter van Nederland. In maart 2016 verscheen haar debuut-EP ‘Come Sin With Me’, gevolgd door haar tweede EP ‘Sinister’. Ze werd vorig jaar uitgeroepen tot 3FM Serious Talent en was diverse malen te gast bij De Wereld Draait Door, 3FM en NPO Radio 2. LAKSHMI heeft zich live in de kijker gespeeld met haar optredens op grote festivals als Paaspop, Festival Mundial, het Songbird Festival en diverse bevrijdingsfestivals. Op 24 maart bracht ze haar debuutalbum LAKSHMI uit. Onlangs rondde ze een succesvolle clubtour af en trad ze op tijdens de Libelle Zomerweek.

LAKSHMI verzorgt het voorprogramma van Typhoon tijdens diens optredens op 29 en 30 juni in Carprera, Bloemendaal, en is tevens de support van Trijntje Oosterhuis op 25 juni in het Vondelpark Openluchttheater in Amsterdam. Op 1 juli zal LAKSHMI optreden op het Share A Perfect Day festival, waar ze de line-up deelt met Guus Meeuwis, Miss Montreal en Sunnery James & Ryan Marciano.