Recensie over ADEM in maastricht

Lakshmi speelde in het AINSI theater in Maastricht. Guido Timmermans was er namens Maxazine bij en schreef een mooie recensie.

 

Lakshmi is een fenomeen. Ze beroert, ontroert, intrigeert en inspireert. Haar performance ‘Adem’ is een trip door de zielenroerselen van iemand die verschillende personen en stijlen in zich verenigt en haar diepste emotionele zenuwbanen bloot legt. Dat is gedurfd. Dat is sterk. En dat is bovenal heel erg knap. Een openlijke therapie voor iedereen die gewoon mens is, en nu ontdekt dat dat veel meer is dan alleen de oppervlakte. De worsteling met verschillende emoties. De onzekerheid van wat zeker leek. De angst om te verliezen wat je hebt, of dacht te hebben…

Lakshmi trad op, nee, was zichzelf, in de AINSI Maastricht, de (bijna) voormalige cementfabriek, nu deels is omgetoverd tot een cultureel paleisje. Gedurende anderhalf uur werd je meegezogen in de emotionele wereld van de nu 26-jarige zangeres, die haar sporen al meer dan verdiend heeft. Maar ze is zo veel meer dan een zangeres. Noem haar liever kunstenaar, dat omschrijft haar veel beter; of performer. Een performer die zichzelf performt… Kan dat? Blijkbaar wel!

Ze bracht haar zelfgeschreven nummers, afkomstig van haar twee albums, met een sterke driekoppige band waarbij synths, drums, viool, bas en gitaar langs kwamen in geheel verschillende arrangementen. Allen puik uitgevoerd en geheel ten dienste van de sfeer en de emotie van de songs: van rustig mijmerend tot beangstigend, van beklemmend tot euforisch of bevrijdend. Zoals de harde, venijnige drumpartij van ‘Nowhere to go’, eindigend met een huilende gitaar. Of juist de minimalistisch zweverige synths en viool op het klein gehouden ‘Northern Sky’: “I know my love is helllish, No I won’t let you go…”

Je zat eigenlijk midden in een muzikale film noire, een totaalbelevenis van beeld en geluid. Dit gevoel werd ruimtelijk versterkt door de opstelling: Lakshmi zittend aan de piano; of staand, alleen, kwetsbaar. Achter de piano een groot, redelijk transparant doek waarachter de bandleden vaag zichtbaar waren. Exemplarisch voor de positie van Lakshmi, de eenzame strijd met haar gevoelens? Misschien visueel, maar muzikaal waren zij en haar band een eenheid die elkaar aanvoelden en meer waren dan de som der delen. En later op de avond, toen het toch al kleine AINSI-theater almaar intiemer aanvoelde, kwamen de bandleden voor één nummer achter het doek vandaan en gingen knus bij de piano zitten om, in bijna huislijke sfeer, akoestisch te spelen. Daar waar de rest van de set vooral ook elektronische elementen had, met meestal een strakke percussie. Maar, zoveel personen van Lakshmi, zoveel emoties en zoveel stijlen in nummers.

Ze heeft een gevoelige, prettige stem, met een rauw randje. Maar je voelt dat ze meer wil, dat ze meer kan dan “alleen maar zingen”. Ze maakt dankbaar gebruik van de ruimte die het podium haar biedt en beweegt introvert, maar expressief. Is dat een tegenstelling of een veelzijdigheid? Elk antwoord is goed. Het gebeurt gewoon. Ze kan het en bovenal, en dat is heel belangrijk in Lakshmi’s pop noire: je gelooft haar… Meteen, onvoorwaardelijk.

Alsof haar songs nog niet genoeg van haar ziel blootlegden, voegde zij kleine monologen toe aan haar muzikale levensverhaal. Een soort uitleg van de songs, een toevoeging. Waar ze voor de songs het Engels gebruikte, daar vertelde zij haar verhalen in het Nederlands. De moerstaal die mogelijk nog een graadje harder binnenkwam. Miniatuurverhaaltje over nachtelijke perrons en tankstations, “waar ik even kan stoppen om mijn hoofd een pauze te geven”, over liefde en relaties, onbereikbaar idealisme. Er is altijd wel een contrast in haar ziel, of een hopeloze zoektocht naar … “Ik verlang naar alles wat ik niet ben, naar plaatsen waar ik nooit ben geweest, naar mensen die ik niet ken.”

Lakshmi en haar band namen je voor een avond mee in hun huiskamer. Ze zat bijna op je schoot en nam, echt waar, een glas champagne voor je mee. Op het virtuele raam, geprojecteerd op het doek, brak af en toe het licht door, maar meestal regende het. Je zag haar in haar jeugd en zoals ze nu is. Je zag de hoop door dat hartje op het beslagen raam, maar ook de hand die er weer een dikke streep door trok. En op datzelfde doek, de projectie van haar gevoel, daar danste ze ook. Met de rug naar ons toe, soms als een donkere schaduw, soms ontbloot, lieflijk, met stijl. Art-performance.
Om in haar epiloog stilletjes een wens uit te spreken, een verzoek, een smeekbede: “Laten we ademen, ieder op zijn eigen manier. Het enige dat ik vraag aan jou: Vergeet mij niet”. Zucht… En dat is haar gelukt. Een onvergetelijke avond met een rasperformer, die haar emotionele en artistieke contrasten weet te stylen tot een performance die je soms naar adem deed snakken, maar je ook ademloos heeft geboeid.

 

 

Bron: https://www.maxazine.nl/2019/12/11/lakshmi-indrukwekkend-zicht-op-de-ziel/

, , ,

LAKSHMI in OPZIJ magazine

Zangeres Lakshmi (25) weet te betoveren met haar engelachtige stem. Momenteel staat ze in 77 Nederlandse theaters met de theatertour Adem.
Haar repetoire? Dat schrijft en componeert ze zelf. En ondertussen maakt ze tijd vrij om de barricaden op te gaan voor vrouwen in de muziekindustrie.

Lees het hele interview in Opzij

,

Lakshmi zoekt een plek en vindt die op het podium

Schaduwspel en lichteffecten. Dat omlijst het begin van de theatervoorstelling Adem van de zangeres Lakshmi. De zangeres ligt in een bontgewaad op de piano als ze met haar heldere stem begint te zingen. Nummers worden achter elkaar gespeeld. De zangeres zingt met haar rug naar het publiek gekeerd. Ze maakt geen contact met haar toeschouwers en brengt nummer na nummer ten gehore. Maar langzaam maar zeker kruipt de rups uit de cocon en krijgt het publiek de vlinder Lakshmi te zien. Applaus uit de zaal als ze zich eindelijk omkeert.

De Meern – Lakshmi pakt een fles prosecco en schenkt twee glazen in. Een glas gaat naar iemand uit het publiek, de zangeres proost met haar publiek. Zo stil en ingetogen de voorstelling begint, maar als Lakshmi eenmaal op dreef is, is ze niet meer te stoppen. Ze praat en vertelt veel. Over de nacht waar ze van houdt. Over het nachtelijk rondhangen op benzinestations waar ze in gesprek raakt met wildvreemden. En over de stemmen in haar hoofd. Veel stemmen. “En ondanks die stemmen voel ik me eenzaam”, zegt Lakshmi. Het raakt haar publiek. Zo’n engelachtig meisje die duidelijk worstelt met de wereld om haar heen. Naarmate de voorstelling vordert, wordt de zangeres steeds losser maar de schurende verhalen over een dolend meisje blijven.

Ondanks de vele verhalen waarin de zangeres het publiek meeneemt in wat haar beweegt en drijft, gaat het in de theatervoorstelling toch ook vooral om de muziek. En wat is die mooi. Een violiste speelt een belangrijke rol in voorstelling. Enorm goed gekozen. Het breekbare sprookjesachtige geluid van de viool past perfect bij de muziek van Lakshmi en bij de soms zweverige sprookjesachtige stem van de zangeres. En dat geldt ook voor haar muziek die vooral veel variatie en kleuren laat zien. Eerst mysterieus en mystiek tot lekkere rock. Alles komt voorbij. Deze variatie laat de veelzijdigheid van de zangeres zien. Haar muziek staat als een huis en juist door die variatie, verveelt het geen moment en ben je aan je stoel gekluisterd. Dit komt zeker ook door de goede band die Lakshmi begeleidt. Een goede mix met de eerdergenoemde violiste, de stevige rock van de drummer en de lekkere gitaren.

En daartussendoor weeft de zangeres haar verhaal. Van het meisje dat op zoek is naar een plek. Nou die plek heeft ze wat ons betreft gevonden en wel op het podium.

Lees hier de originele post:

 


Foto door Kim Balster

,

LAKSHMI bezingt de duisternis kraakhelder

LAKSHMI bezingt de duisternis kraakhelder
Recensie ADEM in Leidsch Dagblad
Theaterconcert ‘Adem’ van LAKSHMI. Gezien 21-11, Leidse Schouwburg.

,,Ik doe ook maar wat”, verzucht zangeres Lakshmi als het concert dat ze geeft voor een matig gevulde Leidse Schouwburg, bijna klaar is.

Lakshmi brak bij het grote publiek niet door met haar muziek, maar met haar opvallende aanwezigheid in De Slimste Mens.
Als daar het onderwerp op de sportschool komt, vraagt presentator Philip Freriks ,”Heb jij nou ook zo’n killerbody?” ,”Wat denk jij?”, was haar snedige antwoord.
Het antwoord werd woensdagavond in de schouwburg gegeven.
Lakshmi danst in trainingsbroek en sport-bh op felwitte gympen op het podium. Maar het was niet de uitbundige dans of haar killerbody waar het in de voorstelling Adem over ging. Die ging over sfeer, zintuigen en nachtelijke ontmoetingen.

Lakshmi ligt in een grote (nep) bontjas op de piano, de lampen in de zaal doven en haar zoete stem laat het publiek zwijgen. Op het doorschijnende doek dat de band van de zangeres scheidt, wordt een beslagen ruit geprojecteerd , Lakshmi klimt van de piano en kijken naar de druppels die van de ruit glijden, zingt ze zacht.

Wat Lakshmi met Pop-noir bedoelt als ze haar muziek omschrijft is duidelijk. De band speelt ingetogen, violiste Pauline Koning heeft een sleutelrol om de muziek subtiel te kleuren; soms slechts met een rafelig vioollijntje, andere keren klinkt de door effectpedalen bewerkte viool hard en rockend.
“Hi ik ben Lakshmi”, zegt de zangeres na het vierde nummer en ze draait zich voor het eerst naar de zaal. Ze schenkt drie glazen champagne in en deelt ze uit aan de mensen op de eerste rij. ,”Proost!” Het is het enige moment dat ze zich rechtstreeks tot het publiek richt.
Verhalen
Tijdens de hele voorstelling is Lakshmi geconcentreerd en één met haar band, ondanks het feit dat de band achter een doek speelt. Ze vertelt verhalen over donkere tankstations waar ze sterk ruikende koffie verkopen, dat ze een tankstation zoekt waar ze zichzelf kan opladen. Over middernachtelijke ontmoetingen met dronken mannen op Utrecht Centraal, over een meisje dat ze tegenkomt op Amsterdam Amstel, over de drang selfies te maken, over de angst meer gewaardeerd te worden voor haar selfies dan om haar muziek. Maar het gaat haar om de muziek. Die is elektronisch, maar kalm. Lakshmi zingt kraakheldere noten en prachtige overpeinzingen “Your whiskey breath made me insane” Op de momenten dat de band rockt, danst Lakshmi over het podium en kijkt door het doek naar haar band. Een glimlach van oor tot oor.
,,Ik doe ook maar wat”, zegt Lakshmi. ,,Maar ik doe mijn best. Dit is mijn tankstation. Dit hier.” Ze lijkt alle aanwezigen persoonlijk aan te kijken.
,

Recensie ADEM

Er ligt iemand in een bontjas bovenop een vleugel, vlak naast de ingang van de zaal. Het publiek moet langs haar lopen en als iedereen zit, begint ze te zingen. Ze ligt nog steeds. Het nummer dat ze zingt, vertelt over momenten waarop niemand haar kan zien – terwijl op dat moment absoluut niemand z’n ogen van die mysterieuze zangeres op het podium kan houden.

Lees meer

, ,

Lakshmi in de Elsevier over Adem

Godinnetje van de nacht

Pop/Groot muzikaal talent Lakshmi combineert in haar theatertour Adem elektropop met dichterlijke monologen. Vrolijk is het niet, indringend wel.

De vriendelijke mevrouw van het Dakota Theater vindt het nodig vooraf even te waarschuwen. Na de bezoekers welkom te hebben geheten in het buurttheater in het Haagse stadsdeel Escamp, legt ze uit dat de voorstelling deze zaterdagavond lichteffecten bevat. Epileptici moeten dus oppassen.

Bij het betreden van het zaaltje ziet het gemêleerde publiek een jonge vrouw doodstil in een soort berenvacht op de piano liggen.

Het is Lakshmi.

De 25 jarige zangeres staat op het punt te beginnen aan de theatertour Adem, met een voorstelling op 7 november in de Kleine Komedie in Amsterdam als premiere, en probeert het programma deze avond in Den Haag uit.

Precies op het geplande aanvangstijdstip kruipt ze van de piano om anderhalf uur lang elektropop ten gehore te brengen, afgewisseld met dichterlijke monologen in het Nederlands. De begeleiding wordt verzorgd door een pianist/gitarist, een drummer en een violiste wier spel opvallend goed aansluit bij de synthesizerklanken.
Van de berenvacht, die een grote bruine regenjas met capuchon blijkt, on doet Lakshmi zich al snel, tot genoegen van het mannelijke deel van de aanwezigen. De rest van de avond zingt, danst en speelt ze gitaar en piano. Ze heeft mede door haar frêle verschijning en haar wat hese, kinderlijk klinkende stem, iets Lolita-achtigs.

Ze weet ook niet zo goed of ze zich een meisje of een vrouw moet noemen, vertelt ze tijdens de voorstelling.
Een beetje punky is ze zeker, met een neusringetje, veiligheidspeldje door de oorlel en kortgeschoren linkerkant van het hoofd, met de rest van het haar naar de rechterkant gekamd.

De popkenner weet inmiddels dat de meisjesachtige Lakshmi Swami Persaud, die haar exotische naam aan haar Surinaams-Hindoestaanse vader te danken heeft, volwassen muziek maakt.

Na een paar EP’s bracht ze twee albums uit, LAKSHMI en SIREN, met gruizige electronica in combinatie met strijkers en gitaren, die terecht lovend werden besproken.

De singer-songwriter heeft op haar introperspectieve liedjes zelf het etiket ‘pop-noir’ gedrukt. Vrolijk stemmen de zelfgeschreven songs niet; vooral amoureuze

problemen worden uitgebreid bezongen. Indringend is het allemaal wel.

Een theatertour –met liefst 77 voorstellingen- is ook voor een groot muzikaal talent een spannend avontuur met onzeker afloop.

Bij collega’s ging het niet altijd even goed. Karsu trok bijvoorbeeld afgelopen seizoen het land door met liedjes van het Amerikaanse label Atlantic Records die in het verleden een stuk beter warden vertolkt door Amerikaanse artiesten dan door de Nederlandse vocaliste van Turkse komaf.

De getalenteerde Kameroens-Nederlandse zangeres Ntjam Rosie meende tijdens haar theatertournee Breaking Cycles geweldig gezongen leidjes te moeten onderbreken door nogal suffe verhalen over haar Afrikaanse achtergrond.

De voorstelling van Lakshmi staat echter al tijdens haar tweede try-out als een huis.

Het ooit zo onder verlegenheid gebukt gaande meisje toont zich een heuse theaterpersoonlijkheid.

Tijdens haar liedjes gaat ze in een soort trance in de bezwerende muziek op. in haar persoonlijke bespiegelingen toont ze zich, met een enkel onzeker moment, een poetische observatie van het menselijk tekort.

Lakshmi is de naam van de godin van het licht, meldt ze, zelf houdt ze meer van de nacht.

Enigszins donker is ook haar visie op haar eigen gerommel, in het leven in het algemeen en haar amoureuze relaties in het bijzonder.

Zo verhaalt ze over een veelbelovende affaire die uiteindelijk verstikkend werkte en over haar verlangen naar alles wat onbereikbaar is.

Een moraal heeft de wereldwijze romantica ook te bieden: laten we vrijuit ademen, iedereen op zijn eigen manier.

Zo belooft Adem van het popgodinnetje van de nacht Lakshmi een van de boeiendste theaterverassingen van dit seizoen te worden. Althans voor de popliefhebbers die niet aan epilepsie lijden.

,

Recensie OOR

 

“Lakshmi Swami Persaud maakte de afgelopen tijd naam met haar televisieoptredens in De Beste Singer-Songwriter, De Slimste Mens en DDWDD. Een leuk onbevangen meisje uit Wijchen dat het allemaal niet zo serieus neemt. Met haar muziek is het haar echter wel ernst. Na enkele EP’s en een album in eigen beheer pakt de voormalige studente van de Herman brood Academie de zaken nu groots aan. Siren verschijnt aan het begin van een theatertournee onder de titel Adem van maar liefst 77 voorstellingen. Dat de jonge Haarlemse kiest voor het pluche is logisch: haar donkere luisterliedjes, pop noir in het verlengde van Lorde en Lana del Rey, komen daar het best tot zijn recht. De spring-in-‘t-veld uit de media contrasteert nogal met het introspectieve karakter van haar muziek, zoals haar hang naar perfectie haaks staat op haar voorkeur voor alles wat kraakt en schuurt. Maar dat zijn contrasten die in een theatersetting juist erg goed kunnen werken. Siren bevat in ieder geval ruim voldoende ingrediënten voor een spannende voorstelling. Blue Lights, Wars en Feeling Like Forgetting hebben een instant appeal en het a capella Waiting Till The Sun Comes Up is ronduit indrukwekkend. Daartegenover staan lekkere dwars en tegendraads klinkende tracks als When No One Sees Me, Empty en het schurende instrumentale viool-stuk Ithaca. Lakshmi maakt met Siren een grote sprong voorwaarts.”

Jan van der Plas.

Recensie Platomania

“Vorig jaar kwam LAKSHMI met haar prachtige gelijknamige debuut. Gelukkig komt ze een jaar later snel met opvolger Siren, want we kunnen er geen genoeg van krijgen.
Haar warme intieme stem staat in prachtig contrast met de donkere arrangementen en persoonlijke teksten over de zoektocht naar zichzelf. De basis van het album is gelegd in een kapel in Tilburg, een perfecte locatie om de juiste toon voor Siren te zetten. Opener Blue Lights is wat we van Lakshmi kunnen verwachten, breekbare strijkers, grauwe synths en een prachtige volle productie.
Later verrast ze met het up-temo When no one sees me, een nummer vol energie met die lekkere eigthies synthersizersound.
Ander hoogtepunt is Falling Free, een intiem nummer waar in de refreinen een dromerig duet met JW Roy is te horen.
Op het tweede album weet Lakshmi de juiste elementen uit de pop-, elektronica-, en singer-songwriter werelden te combineren tot een weergaloos geheel.”

 

,

REVIEW: LAKSHMI – SIREN (★★★★)

In de Griekse mythologie waren Sirenen dodelijke waterwezens die met hun prachtige gezang zeelieden naar de diepte lokten, met de dood tot gevolg. Die verhalen inspireerde LAKSHMI voor haar tweede album Siren, waarin ze het wonderschone natuurlijk laat rijmen op het duistere, en omarmt ze het grillige raakvlak van die twee. En als ze dan toch zo diep op de bodem is, graaft ze naar haar puurste emoties en brengt ze naar het oppervlak.

Je kan Siren zonder angst voor verdrinking luisteren, maar in zekere mate bouwt de Haarlemse haar electro pop-noir nummers zo op dat er iets je naar binnen sleurt voor een tweede luisterronde. In de teksten brengt ze haar innerlijke worstelingen en angsten aan het licht, die intiem en oprecht (Wars, Crash & Burn) of vastberaden (en boos) zijn, zoals de ruizige, schizofrene hiphopbeats van Empty en de bijtende teksten van Stronger (“Call me a psycho bitch, you asked for it”). Naast haar eigen Sirenengezang vinden we ook JW Roy op het album, die het refrein meezingt op Falling Free. De twee stemmen mogen allebei heel anders zijn, maar samen vormen ze een bijna sussend geheel, wat het tot één van de mooiste momenten maakt van Siren. Het brengt de rol die LAKSHMI op dit album vervult het dichtst bij de luisteraar. Wanneer ze weer in haar eentje zingt, bestaat er altijd een stukje afstand, ondanks de ontboezemingen en openheid van de zangeres. Alleen op single After Hours werpt LAKSHMI voor een keer alle poespas van zich af en zingt ze zichzelf ontroerend de moed in die ze nodig heeft. Toch is het de mysterieuze, ongrijpbare kant van de zangeres die blijft hangen waar we ondertussen geen genoeg van kunnen krijgen. Op haar debuutalbum dook LAKSHMI de wereld in, op Siren keert ze terug naar zichzelf, waarin het water net zo kan kolken en stilliggen als daarbuiten.

Lees hier het hele artikel van Lluid.

Door Jaap Smit

 

Vier sterren recensie voor LAKSHMI – Siren

Een goede 4-sterren recensie in de MusicMaker van SIREN.