Uitmarkt, Amsterdam (2018) (door Tess Janssen) | LAKSHMI
,

LAKSHMI in Toon Magazine

 

LAKSHMI
Haarlemse held in de muziek

In het verleden had Haarlem veel helden in de kunst, tegenwoordig vooral in de muziek. Lakshmi is
er daar één van, met de prachtige pop noir die ze maakt. Eind vorig jaar haalde ze de headlines als
heldin die een lans brak voor vrouwen in de popmuziek, naar aanleiding van de Top 2000.

Je bent zes jaar geleden in Haarlem komen wonen, was dat vanwege de befaamde muziekscene hier?
“Mijn vriend woonde in Haarlem en Haarlemmers willen nooit weg uit hun stad, zo heb ik ervaren. Dus dat was de reden. Ik moest echt even wennen en had flink heimwee naar Nijmegen, waar ik ben opgegroeid. Ik had wel snel contact met andere muzikanten, wat leuk is, maar in mijn vrije tijd had ik geen behoefte om wéér in de muziek te zitten. Dus ik wilde ook wel andere mensen leren kennen. Dat vond ik best moeilijk in Haarlem.”

Heb je iets aan de Haarlemse muziekscene gehad voor je carrière?
“Vooral Platenwinkel Sounds heeft me heel erg geholpen. Zij brengen mijn lp’s uit en helpen met de financiering ervan. Eigenaar Paul vindt het leuk om te investeren in lokale bandjes. Zonder Sounds had ik geen lp’s, dus dat is wel mijn meest dierbare Haarlemse muziekcontact.”

Je hebt geen platenmaatschappij die dat voor je doet?
“Nee. Toen ik afstudeerde aan de Rock Academy in Utrecht ben ik meteen naar de Kamer van Koophandel gegaan om me in te schrijven als bedrijf. Ik doe alles in eigen beheer en huur de mensen in die ik nodig heb: muzikanten, perspromotors, boekers, pluggers … Ik moet er niet aan denken om van een platenmaatschappij afhankelijk te zijn.”

Daarmee maak je het jezelf wel moeilijk …
“Als je bij een groot label zit, wordt je sneller gedraaid op de radio en als je bij een groot
boekingskantoor zit, wordt je sneller gedropt op de grote festivals. Maar in ruil daarvoor heb je niet meer alle controle over je muziek. Als ze vinden dat er geen potentiële hit op je album staat, willen ze het niet uitbrengen. Dan moet je dus een hit gaan schrijven. Ik denk dat ik dan helemaal zou verstikken. Concessies moeten doen op artistiek gebied, dat is het naarste wat ik kan bedenken.”

Loop je niet meer financieel risico zonder contract bij een platenmaatschappij?
“Zeker, maar ik geloof in de woorden van Jay-Z, die zegt: ‘ownership’ is alles. Als je bij een label zit, betalen ze bijvoorbeeld voor jou de studio. Maar dat betekent ook dat ze de masters bezitten, de originele opnames. Als je daar voor minder dan 50% eigenaar van bent, dan kan het label de muziek van mij als veganist bijvoorbeeld verkopen aan McDonalds voor een commercial. Dat zou horror zijn.”

Maar ook geld en roem …
“Dat heb ik er dus niet voor over. Ik leef periodes op water en brood en neem bijbaantjes als het nodig is. Ik ben bereid om 24 uur per dag bezig te zijn om mijn doelen te bereiken. Maar inleveren op mijn principes en artisticiteit, dat weiger ik.”

Je wilt geen commerciële concessies doen, dus dan maar minder succes?
“Nou, ik vind het helemaal niet erg om gewoon vies commercieel te zijn en zou echt heel graag in
de Arena willen spelen hoor. Als het maar met mijn eigen ding is. Ik weiger te geloven dat je daar
je artistieke ziel voor hoeft te verkopen.”

Wordt je op de Herman Brood Academy voorbereid op de zakelijke kant van het vak?
“Mwah. Toen ik de Kamer van Koophandel uit liep met mijn inschrijving begon het pas. Ik ging
eerst 6000 keer op mijn bek en realiseerde me toen: school is heel comfortabel, dit is het echte
leven. Ik begreep toen wat Eller van Buren bedoelde, de broer van Armin, die les geeft op de
academie. Het eerste wat hij ons vertelde was: 10% van jullie gaat het halen, 90% haakt af. Dat
was een signaal, vooral ook naar al die mensen die in een ‘ja maar ik kan heel erg goed zingen’-
bubbel zaten. Die dachten dat ze er met alleen hun stem wel zouden komen. In de praktijk is dat
maar een piepklein beetje van wat nodig is om succesvol te worden.”

Zijn er inmiddels alweer jongere zangeressen die bij jou komen voor advies?
“Ja, dat vind ik heel lief want voor mijn gevoel ben ik zelf ook nog nergens. Toen ik nog op de
academie zat mocht ik Wende Snijders interviewen en mee naar een soundcheck. Ik heb daar
super veel aan gehad. Ik hoop dat anderen ook iets aan mij zullen hebben, dat zou ik heel tof
vinden.”

Je bent regelmatig bij De Wereld Draait geweest, helpt dat om door te breken?
Dat helpt zeker!  TV programma’s als DWDD hebben nog steeds een erg groot bereik wat muzikanten, schrijvers en kunstenaars ontzettend kan helpen. Ik merk na DWDD altijd een stijging van ticket/cd/lp verkoop, dat is echt heel erg tof.

Wat ik wel merk is dat tegenwoordig vooral coverbands heel populair zijn wat denk ik resulteert in dat artiesten gevraagd worden om vooral covers te spelen bij veel radio -en tv programma’s in plaats van eigen nummers. Het publiek houdt nu eenmaal van meeklappen en zingen op iets wat ze al kennen.
Daardoor is er steeds minder platform voor nieuwe muziek in de mainstream media wat ik jammer vind.

En ook in de Top 2000 waarschijnlijk, waar je natuurlijk vooral ook vrouwen mist …
“De discussie die ik daar afgelopen kerst over had met producer Ronald Molendijk heeft wel wat
losgemaakt zeg! Volgens Ronald bewees het feit dat er weinig vrouwen in die lijst staan dat
vrouwen dus ‘minder snel goede muziek maken.’
Dat vond ik echt heel raar. Ik dacht: als ik hier nu niet tegenin ga, kan ik mezelf nooit meer aankijken. Ik schreef eerst een open brief en ging toen met hem in discussie bij RTL Boulevard. Op Twitter leek het alsof ik voor mensen hun kerst en de heilige Top 2000 verstoord had.
Aan de top 2000 à Go-Go had ik tot dan toe alleen maar heel leuke herinneringen. Ik zat altijd met pen en papier voor de tv om al de namen van de artiesten die voorbij kwamen op te schrijven en er dan de cd’s van kopen.
Ik had er alleen maar positieve associaties mee, totdat ik door de opmerking van Molendijk opeens besefte: hee, dit is helemaal niet zo zuiver. Als je mee wilt stemmen voor de Top 2000, kun je alleen maar kiezen voor liedjes uit een long-list. Je mag zelf een paar suggesties doen, maar dat is natuurlijk kansloos. De hele lijst is voorgeprogrammeerd, zo houdt de Top 2000 zichzelf in stand.”

Dat maakt het moeilijk om een nieuwe muziekheld te worden in de ‘ lijst der lijsten’ …
“Absoluut. De naam ‘Top 2000 aller tijden’ suggereert toch dat het om alle popmuziek gaat.
Natuurlijk vind ik ook dat iedereen de Beatles en de Stones moet kennen. Maar er is veel meer
geweldige muziek dan alleen mannelijke, op blues geënte gitaarrock. Het is voor vrouwen
moeilijker om door te breken in de muziek en een lange carrière op te bouwen dan voor mannen.
Dat heeft niet met talent te maken, maar met de manier waarop de muziekwereld in elkaar zit. De Top 2000 is daar een illustratie van.”

Merk je dat zelf ook?
“Kijk, niemand zegt met zoveel woorden: we draaien je muziek niet want je bent een vrouw. Of:
we boeken je niet want je bent een vrouw. Daardoor wordt het tamelijk ongrijpbaar.
Er is wel een keer tegen mij gezegd: we hebben al een vrouwelijke Nederlandse act op de radio, dus we hebben nu even geen plek voor je muziek.
Toen dacht ik: wacht even, er zijn makkelijk tien mannelijke Nederlandse acts tegelijkertijd op de radio. Door dat soort dingen ging ik me wel afvragen: stel dat ik een man zou zijn, waar zou ik dan nu hebben gestaan in mijn carrière? Ik geloof niet eens dat het kwade opzet is van de radioprogrammeurs hoor. Het zit gewoon in het systeem dat je voor de luistercijfers niet te veel vrouwen moet laten horen of zoiets. Er worden ook nooit twee vrouwelijke artiesten achter elkaar gedraaid op de radio, dat is een soort van regel. Niet normaal toch?”

Is kunst een bron van inspiratie voor je?
“Musea vind ik heilige plekken! Ik kan er uren rondstruinen. Sommige beelden pakken me zó erg.
Die ga ik dan thuis opzoeken, uitprinten en op de muur hangen, zodat ik dat werk dan altijd in het
zicht heb. Dat triggert me en inspireert me. De afbeeldingen die ik ophang, zijn wel altijd van
kunstwerken die ik in het echt heb gezien. Zonder die echte ervaring doet een afbeelding niet veel
wat mij betreft.”

Zijn er specifieke kunstenaars of stromingen waar je van houdt?
“Studio Drift vind ik bijvoorbeeld geweldig. Van de klassieke kunst ben ik gek op het
expressionisme. Het kan mij niet dramatisch genoeg zijn … Edvard Munch, de portretten van Egon
Schiele met van die half hangende lichamen die soms wel dood lijken … Dat hele nare en rauwe,
daar ga ik heel goed op, ik weet niet waarom.
Dat je aan kunstwerken ziet hoe de kunstenaar zich van binnen voelde. En dan vooral negatief en donker graag, want als het heel positief is, denk ik: het zal wel. Ik volg ook allerlei instagram-accounts van fotografen en van dichters. Daar komt regelmatig iets voorbij wat ik heel mooi vind. Ik haal ideeën en inspiratie absoluut niet alleen uit muziek.”

Ben je altijd op zoek naar nieuwe helden?
“Het is gewoon het allerleukste om op werk van iemand te stuiten die al heel lang bezig blijkt te
zijn. Dat je denkt: wow er is nog zó veel van jou te ontdekken. Om daar dan helemaal in te kunnen
duiken en verrast te worden dat iemand zó goed kan zijn.
Dan denk ik: zo goed wil ik ook worden.
Tegelijkertijd kant baal je omdat je denkt dat het een niveau te hoog is. Maar uiteindelijk prikkelt
het toch vooral om beter te worden en nieuw dingen te gaan maken.”

Stel je zou minister van cultuur worden, wat zou het eerste zijn dat je zou doen?
“Ik zou bij de bron beginnen, dus zorgen voor meer kunst, cultuur en vooral muziek op
basisscholen, zodat kinderen opgroeien in het besef dat cultuur heel belangrijk is. Als je alle
vormen van cultuur stimuleert op een leuke manier, door kinderen dingen te laten zien en ook zelf
te laten maken, dan krijg je veel creatievere breintjes. Laat ze ook zien dat er geen culturele bloei
is zonder contact met andere culturen, zonder nieuwe ideeën en invloeden. Waarschijnlijk zou ik
met dit soort ideeën meteen worden aangegeven bij het meldpunt voor linkse indoctrinatie, maar
ik zou kinderen met alle liefde op deze manier indoctrineren.”

 

 

Check hier waar je het blad kan halen.