Berichten

, ,

ADEM terugblik website nu online

Check nu de nieuwe  ADEM relive website!
Gevuld met alle monologen van de voorstelling, recensies, back -en onstage foto’s en met klap op de vuurpijl: Een mooie registratie van de allerlaatste voorstelling.
Bekijk het hier

Vergeet je ook niet in te schrijven op de nieuwsbrief voor nog meer leuk nieuws en tourdata voor de nieuwe voorstelling HUIDHONGER

,

LAKSHMI gaat het theater in met voorstelling HUIDHONGER

Singer-songwriter LAKSHMI gaat het theater in met voorstelling  HUIDHONGER

Na haar debuutvoorstelling ADEM en de reprise hiervan gaat LAKSHMI in het najaar op tournee met haar
gloednieuwe voorstelling HUIDHONGER langs verschillende Nederlandse theaters. Lakshmi ging meteen
aan de slag toen aan haar werd gevraagd om een ‘Corona-proof’ voorstelling te maken. Door de
versoepelende maatregelen in verband met COVID-19 mogen er vanaf 1 juli weer 100 mensen in het
publiek.

Afgelopen april was Lakshmi te gast bij ‘M’ waar het onderwerp ‘Huidhonger’ was naar aanleiding van de
nationale lockdown vanwege Corona. Zij vertolkte daar het lied ‘I Touch Myself’ en gooide hoge ogen.
Onderwerpen als eenzaamheid, intimiteit en verlangen liggen dicht bij haarzelf, daarom koos ze ervoor de
voorstelling HUIDHONGER te noemen. Met hierin covers van songs die betrekking hebben op deze
bijzondere tijd alsook eigen werk wat daarop aansluit.

Over de voorstelling
Lakshmi haalt inspiratie uit verschillende levensfases en vraagt zich af hoe belangrijk het is om ergens bij te
horen en geliefd te worden. Nu de wereld verandert, lijken deze onderwerpen belangrijker dan ooit. Door
covers (‘I Touch Myself’, ‘Zeg me dat het niet zo is’ en meer), eigen nummers en monologen belicht ze
zoveel mogelijk stukjes over eenzaamheid, aanraking en genegenheid. Ook zal ze nieuwe energie meegeven
om vol vertrouwen de nieuwe wereld aan te kunnen.

 

Data binnenkort bekent!

, ,

Interview met LAKSHMI door Maxazine

Guido Timmermans had een interview met Lakshmi in AINSI theater voor Maxazine
Lees het hele interview hieronder of hier

 

 

Gemaal, vloer 1. Een grote, deels nog industriële ruimte in het immense ENCI-complex, de voormalige cementfabriek aan de voet van de Sint Pietersberg. Het is nu een gezellige bar, gevuld met tientallen retro stoelen, fauteuils, banken, bankjes en tafeltjes. In deze wereld van veranderingen, tegenstellingen en verschillende sferen hebben we een inspirerend gesprek met Lakshmi.

 

De ruimte lijkt geschapen voor de 26-jarige zangeres, zittend op een fauteuil voor een hoog raam, waar het strijklicht zachtjes naar binnen straalt. Niet lui achterover, maar op het puntje van haar stoel, om haar eigen verhaal met passie te vertellen. Een verhaal over zoveel meer dan alleen zang. In haar show ‘Adem’, waarmee ze nu voor het tweede jaar on tour is, legt ze haar gevoelsleven open en bloot voor ons neer. En daarin is ze heel duidelijk: “Dit ben ik”. Ze speelt het absoluut niet. “Ik ben geen actrice. Het zou makkelijker zijn om er een typetje van te maken, maar het leek me juist interessant om mijzelf zo bloot te leggen.” En dat is erg knap. “Als ik ergens mee zit, dan ga ik dat opschrijven. Het is wel een soort van verwerken, denk ik.” Een soort therapie dus, want “Ik heb wel last van bepaalde stemmen in mijn hoofd en van moodswings.” Ze vertelt openhartig dat ze eigenlijk te veel nadenkt over alles. “Ik merk, dat als ik het deel, dat alle mensen last hebben van dezelfde dingen, alleen de één extremer dan de ander.” Na een voorstelling praat Lakshmi altijd even met haar publiek. “Dan verbaast het me dat er zo veel mensen zijn die zeggen: “Daar heb ik ook last van gehad”. Doet ze het ook voor het publiek, die therapie? “Nee, ik was juist bang dat ik pathetisch gevonden zou worden, of dat mensen me niet zouden begrijpen.” Ze komt absoluut niet pathetisch over, omdat “Ik mezelf niet als zielig zie. Ik zet het nuchter neer, zonder zelfmedelijden.”

De muziek is dus een mooie uitlaadklep. “Dan kan ik mijn emoties, frustraties en energie kanaliseren. Anders ontplof ik en word ik heel extreem. Met de jaren krijg ik wel meer inzicht in mezelf. Nu snap ik ook waarom muziek en schrijven zo belangrijk voor mij zijn… en als er ook nog mensen komen om ernaar te kijken… Dat is te gek.” Op Facebook noemt ze zich geen zangeres, maar kunstenaar. “Ik vind zangeres zo beperkt.” Het is haar baan, maar “Ik vind het performen juist super interessant: hoe ik het overbreng”. Passioneel vertelt ze over het hele maakproces van de voorstelling, met teksten, visuals en setlisten. Zou Lakshmi dan nog meer willen? “Ik zou graag willen leren tekenen, om de beelden in mijn hoofd te kunnen uitleggen. En leren mixen in de productie. En regisseren…” Een hele creatieve bucketlist dus. Het is dan ook niet vreemd dat ons gesprek zich ontwikkelt tot een creatieve brainstorm. Zo komen we samen tot de vraag hoe zij, over een jaar of vijf, een tentoonstelling zou maken over zichzelf. “Wauw, wat cool, zeg. Dan noemen we het ‘De Lakshmi tentoonstelling…’ Of ‘De wereld van Lakshmi’. Dan komen sowieso mijn vele moodboards aan bod, met schilderingen van Edvard Munch, de donkere zijde. En ik ben super visueel ingesteld, dus ook veel films zoals ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’, mijn all time favourite.” Naast deze romantische sciencefiction cultfilm haalt ze ook veel inspiratie uit een film als ‘FightClub’. “Eigenlijk alle films waarin psychische problemen naar voren komen, bedenk ik me nu.” En de liefde, de dramatische liefde. ”Dan ga je de liefde pas onderzoeken en wordt het interessant.” We blijven nog even hangen in de films. “Mijn grote droom is ook om filmmuziek te maken.” Bij een groot shot van Tarantino, ergens in de middle of nowhere…

Dat brengt ons bij een tussentijdse blik in de toekomst: waar staat ze over pakweg vijf jaar? Daar ontvouwt zich wederom een kenmerk van haar. Naast de hang naar het donkere, is er ook het grote contrast in haarzelf, met haarzelf: Ik zou graag in de Arena spelen, maar ook in de allerkleinste theatertjes in Berlijn of zo, met twee verschillende shows.” Is dat tegenstrijdig of veelzijdig? “Beide: Ik wil geen artistieke compromissen sluiten, maar wel het allergrootste publiek krijgen.” Het lijkt alsof ze een soort bevestiging nodig heeft dat ze op de goede weg is. “Ik ben zelf te onzeker, dus het is goed als ik de bevestiging van anderen krijg.” Ze heeft dan ook moeite met negatieve recensies, met name bij albums. ”Een album is als een eigen baby. Als je die niet goed vindt, dan begrijp je gewoon niet wat ik bedoel. Dan zitten we niet op hetzelfde level.” Trots meldt ze dat ze nog nooit negatieve recensies heeft gehad op een optreden. Bij die van Maxazine ook niet.

Uiteraard komen ook haar muzikale invloeden voorbij, van punk (“de energie, de kwaadheid, het raggen”), hiphop (“De ‘Fuck you’ attitude”) tot klassiek (“Ik heb klassiek ballet gedaan”) en “zuurstokroze pop van Ariana Grande”. Ze refereert ook aan Wende Snijders: “Zij denkt ook veel verder dan alleen zingen, is creatief en heeft veel te vertellen.” Overigens schrijft Lakshmi haar muziek zelf, voordat ze het samen met de producer afmaakt. “Eerst maak ik mijn eigen miniliedje, met piano en zang.”

We zitten nog steeds op het puntje van onze stoelen. Het gesprek gaat heel natuurlijk en zou nog uren kunnen duren. Maar we gaan toch even terug naar ‘De Lakshmi tentoonstelling’, waarvan de omtrekken steeds beter zichtbaar worden. Met daarin ook veel dichters, zoals Sylvia Plath, die haar niet al te gelukkige leven prachtige verwoordde en de Indiase Rupi Carr. “En naast prachtige muziek heeft Leonard Cohen ook mooie dichtbundels gemaakt.” Ze ziet de ruimtes al voor zich: allerlei hokjes zoals het dichtershokje en het filmhokje (natuurlijk mag ‘Pulp Fiction’ niet ontbreken). Met in het schildershokje ook Francis Bacon, die mensen misvormd schilderde om hun psychische toestand uit te drukken. En in het muziekhokje een verzameling die haar brede blik aan stijlen uitstekend weergeeft, van Michael Jackson tot Lana Del Rey, van Pink tot Janis Joplin. “En Distillers, keiharde punk…”. In het boekenhokje mag Conny Palmen niet ontbreken: “Zij kan dingen zo goed beschrijven, uit pure emotie…”

En wat is nu de rode draad in haar leven; de routebeschrijving in haar eigen, zoals ze gekscherend opmerkt, ‘Groninger museum’? Ze overziet in gedachten haar zelfgecreëerde tentoonstelling: “De fascinatie van de vergankelijkheid.” Ze verduidelijkt zichzelf: “Het gaat om de balans, maar het hangt bij mij meer naar het donkere, omdat me dat meer geeft. Als het te lang goed gaat dan word ik onrustig. Ik ben dan wel blij, maar ben ik constant bang dat het nep is. Het donkere voelt veel echter.”

Het licht in haar museum zal dus vooral gedempt zijn, met donkere hoekjes en mooi belichte hokjes. In gedachte loop ik dwalend door haar tentoonstelling, door haar ziel. En dan, aan het einde van een lange gang, zie ik een lichtbundel. Ik loop ernaartoe en sta plots in De Grote Toonzaal: een bomvolle Arena. Deze is op knappe wijze emotioneel verkleind tot een knus theatertje. En ik hoor de stem van Lakshmi: “Ik heb iedereen aangekeken, en iedereen voelde zich gezien…”. Licht verward, maar sterk geïnspireerd, ontwaak ik langzaam uit de wereld van Lakshmi.

 

Bron: https://www.maxazine.nl/2019/12/16/de-veelzijdige-tegenstrijdigheden-van-lakshmi/

Foto’s Anna Pilea Fotografie

Recensie over ADEM in maastricht

Lakshmi speelde in het AINSI theater in Maastricht. Guido Timmermans was er namens Maxazine bij en schreef een mooie recensie.

 

Lakshmi is een fenomeen. Ze beroert, ontroert, intrigeert en inspireert. Haar performance ‘Adem’ is een trip door de zielenroerselen van iemand die verschillende personen en stijlen in zich verenigt en haar diepste emotionele zenuwbanen bloot legt. Dat is gedurfd. Dat is sterk. En dat is bovenal heel erg knap. Een openlijke therapie voor iedereen die gewoon mens is, en nu ontdekt dat dat veel meer is dan alleen de oppervlakte. De worsteling met verschillende emoties. De onzekerheid van wat zeker leek. De angst om te verliezen wat je hebt, of dacht te hebben…

Lakshmi trad op, nee, was zichzelf, in de AINSI Maastricht, de (bijna) voormalige cementfabriek, nu deels is omgetoverd tot een cultureel paleisje. Gedurende anderhalf uur werd je meegezogen in de emotionele wereld van de nu 26-jarige zangeres, die haar sporen al meer dan verdiend heeft. Maar ze is zo veel meer dan een zangeres. Noem haar liever kunstenaar, dat omschrijft haar veel beter; of performer. Een performer die zichzelf performt… Kan dat? Blijkbaar wel!

Ze bracht haar zelfgeschreven nummers, afkomstig van haar twee albums, met een sterke driekoppige band waarbij synths, drums, viool, bas en gitaar langs kwamen in geheel verschillende arrangementen. Allen puik uitgevoerd en geheel ten dienste van de sfeer en de emotie van de songs: van rustig mijmerend tot beangstigend, van beklemmend tot euforisch of bevrijdend. Zoals de harde, venijnige drumpartij van ‘Nowhere to go’, eindigend met een huilende gitaar. Of juist de minimalistisch zweverige synths en viool op het klein gehouden ‘Northern Sky’: “I know my love is helllish, No I won’t let you go…”

Je zat eigenlijk midden in een muzikale film noire, een totaalbelevenis van beeld en geluid. Dit gevoel werd ruimtelijk versterkt door de opstelling: Lakshmi zittend aan de piano; of staand, alleen, kwetsbaar. Achter de piano een groot, redelijk transparant doek waarachter de bandleden vaag zichtbaar waren. Exemplarisch voor de positie van Lakshmi, de eenzame strijd met haar gevoelens? Misschien visueel, maar muzikaal waren zij en haar band een eenheid die elkaar aanvoelden en meer waren dan de som der delen. En later op de avond, toen het toch al kleine AINSI-theater almaar intiemer aanvoelde, kwamen de bandleden voor één nummer achter het doek vandaan en gingen knus bij de piano zitten om, in bijna huislijke sfeer, akoestisch te spelen. Daar waar de rest van de set vooral ook elektronische elementen had, met meestal een strakke percussie. Maar, zoveel personen van Lakshmi, zoveel emoties en zoveel stijlen in nummers.

Ze heeft een gevoelige, prettige stem, met een rauw randje. Maar je voelt dat ze meer wil, dat ze meer kan dan “alleen maar zingen”. Ze maakt dankbaar gebruik van de ruimte die het podium haar biedt en beweegt introvert, maar expressief. Is dat een tegenstelling of een veelzijdigheid? Elk antwoord is goed. Het gebeurt gewoon. Ze kan het en bovenal, en dat is heel belangrijk in Lakshmi’s pop noire: je gelooft haar… Meteen, onvoorwaardelijk.

Alsof haar songs nog niet genoeg van haar ziel blootlegden, voegde zij kleine monologen toe aan haar muzikale levensverhaal. Een soort uitleg van de songs, een toevoeging. Waar ze voor de songs het Engels gebruikte, daar vertelde zij haar verhalen in het Nederlands. De moerstaal die mogelijk nog een graadje harder binnenkwam. Miniatuurverhaaltje over nachtelijke perrons en tankstations, “waar ik even kan stoppen om mijn hoofd een pauze te geven”, over liefde en relaties, onbereikbaar idealisme. Er is altijd wel een contrast in haar ziel, of een hopeloze zoektocht naar … “Ik verlang naar alles wat ik niet ben, naar plaatsen waar ik nooit ben geweest, naar mensen die ik niet ken.”

Lakshmi en haar band namen je voor een avond mee in hun huiskamer. Ze zat bijna op je schoot en nam, echt waar, een glas champagne voor je mee. Op het virtuele raam, geprojecteerd op het doek, brak af en toe het licht door, maar meestal regende het. Je zag haar in haar jeugd en zoals ze nu is. Je zag de hoop door dat hartje op het beslagen raam, maar ook de hand die er weer een dikke streep door trok. En op datzelfde doek, de projectie van haar gevoel, daar danste ze ook. Met de rug naar ons toe, soms als een donkere schaduw, soms ontbloot, lieflijk, met stijl. Art-performance.
Om in haar epiloog stilletjes een wens uit te spreken, een verzoek, een smeekbede: “Laten we ademen, ieder op zijn eigen manier. Het enige dat ik vraag aan jou: Vergeet mij niet”. Zucht… En dat is haar gelukt. Een onvergetelijke avond met een rasperformer, die haar emotionele en artistieke contrasten weet te stylen tot een performance die je soms naar adem deed snakken, maar je ook ademloos heeft geboeid.

 

 

Bron: https://www.maxazine.nl/2019/12/11/lakshmi-indrukwekkend-zicht-op-de-ziel/

,

LAKSHMI live Koffietijd

Op woensdag 13 november was LAKSHMI te gast bij Koffietijd en speelde ze samen met Rob Peters en Pauline Koning haar nieuwe single Northern Sky live.

Bekijk het item hieronder.
Bestel je kaarten voor de ADEM Theatertour hier:

 

,

LAKSHMI live bij Tijd voor max

Deze week zat LAKSHMI aan tafel bij Tijd voor Max en speelde ze samen met Rob Peters en Pauline Koning haar nieuwe single Northern Sky live.

Bekijk het hier

,

Northern Sky live @ NPO Radio 2 Muziekcafe

LAKSHMI was 14 september te gast bij Muziek Cafe op NPO Radio 2.
Ze speelden haar nieuwe single Northern Sky

 

Viool/Backing vocals: Pauline Koning
Gitaar/keys: Rob Peters

, , ,

Nieuwe single: Northern Sky

Zangeres LAKSHMI brengt single uit over zelfstrijd

Vanaf vandaag is de nieuwe single, Northern Sky, van LAKSHMI uit. De zangeres, die regelmatig bij DWDD optreedt, heeft het lied geschreven met haar vaste componist en gitarist Rogier Wagenaar. Voor LAKSHMI is het een persoonlijk lied geworden. ‘Het gaat over heimwee en zelfstrijd. Over de egoïstische kant van de liefde en hoe moeilijk het is om dat patroon te verbreken.’

Northern Sky komt af van het album Siren dat LAKSHMI eerder uitbracht. ‘Ik was direct verliefd op de akkoorden en melodie in de coupletten. Later heb ik het met de piano uitgewerkt. Ik wilde het qua productie zo naakt mogelijk houden omdat het dan kwetsbaar blijft.’

LAKSHMI volgde een muzikale opleiding aan de Herman Brood Academie in Utrecht. In december 2014 stond zij in de finale van de Grote Prijs van Nederland en ze was te zien in het tv-programma De beste singer-songwriter. In maart 2016 werd zij uitgeroepen tot 3FM Serious Talent. Een jaar later verscheen haar debuutalbum. Afgelopen jaar toerde zijn met haar eigen theatervoorstelling ADEM langs maar liefst 77 theaters.

Vanaf 1 november is de reprise van ADEM te zien. ADEM is het verhaal van LAKSHMI: wie ze is, hoe ze tegen de wereld aankijkt, wat haar dromen zijn. Het is een reis door haar leven, van het verlegen meisje op de basisschool dat niks in de klas durfde te zeggen, naar de boze puber in een punkband, tot de vrouw en zangeres die ze nu is. In de show belicht ze ook hoe het is om je als meisje en vrouw in een mannenwereld te bevinden.

Beluister Northern Sky hier.
Bekijk hier de agenda voor ADEM.

,

Nieuwe video: Nowhere to go live in theater

Dit is NOWHERE TO GO zoals we het live spelen in mijn theatervoorstelling ADEM. We hebben ADEM vorig seizoen 77x gespeeld en door deze beelden krijg ik zoveel zin om weer het theater in te gaan!
Dit najaar spelen we ADEM voor de ALLERLAATSTE keer. Haal snel je tickets in de voorverkoop via www.lakshmimusic.com/agenda 📲 en bekijk de volledige video van NOWHERE TO GO hier !

Wie neem jij mee naar ADEM?

 

,

LAKSHMI in Toon Magazine

 

LAKSHMI
Haarlemse held in de muziek

In het verleden had Haarlem veel helden in de kunst, tegenwoordig vooral in de muziek. Lakshmi is
er daar één van, met de prachtige pop noir die ze maakt. Eind vorig jaar haalde ze de headlines als
heldin die een lans brak voor vrouwen in de popmuziek, naar aanleiding van de Top 2000.

Je bent zes jaar geleden in Haarlem komen wonen, was dat vanwege de befaamde muziekscene hier?
“Mijn vriend woonde in Haarlem en Haarlemmers willen nooit weg uit hun stad, zo heb ik ervaren. Dus dat was de reden. Ik moest echt even wennen en had flink heimwee naar Nijmegen, waar ik ben opgegroeid. Ik had wel snel contact met andere muzikanten, wat leuk is, maar in mijn vrije tijd had ik geen behoefte om wéér in de muziek te zitten. Dus ik wilde ook wel andere mensen leren kennen. Dat vond ik best moeilijk in Haarlem.”

Heb je iets aan de Haarlemse muziekscene gehad voor je carrière?
“Vooral Platenwinkel Sounds heeft me heel erg geholpen. Zij brengen mijn lp’s uit en helpen met de financiering ervan. Eigenaar Paul vindt het leuk om te investeren in lokale bandjes. Zonder Sounds had ik geen lp’s, dus dat is wel mijn meest dierbare Haarlemse muziekcontact.”

Je hebt geen platenmaatschappij die dat voor je doet?
“Nee. Toen ik afstudeerde aan de Rock Academy in Utrecht ben ik meteen naar de Kamer van Koophandel gegaan om me in te schrijven als bedrijf. Ik doe alles in eigen beheer en huur de mensen in die ik nodig heb: muzikanten, perspromotors, boekers, pluggers … Ik moet er niet aan denken om van een platenmaatschappij afhankelijk te zijn.”

Daarmee maak je het jezelf wel moeilijk …
“Als je bij een groot label zit, wordt je sneller gedraaid op de radio en als je bij een groot
boekingskantoor zit, wordt je sneller gedropt op de grote festivals. Maar in ruil daarvoor heb je niet meer alle controle over je muziek. Als ze vinden dat er geen potentiële hit op je album staat, willen ze het niet uitbrengen. Dan moet je dus een hit gaan schrijven. Ik denk dat ik dan helemaal zou verstikken. Concessies moeten doen op artistiek gebied, dat is het naarste wat ik kan bedenken.”

Loop je niet meer financieel risico zonder contract bij een platenmaatschappij?
“Zeker, maar ik geloof in de woorden van Jay-Z, die zegt: ‘ownership’ is alles. Als je bij een label zit, betalen ze bijvoorbeeld voor jou de studio. Maar dat betekent ook dat ze de masters bezitten, de originele opnames. Als je daar voor minder dan 50% eigenaar van bent, dan kan het label de muziek van mij als veganist bijvoorbeeld verkopen aan McDonalds voor een commercial. Dat zou horror zijn.”

Maar ook geld en roem …
“Dat heb ik er dus niet voor over. Ik leef periodes op water en brood en neem bijbaantjes als het nodig is. Ik ben bereid om 24 uur per dag bezig te zijn om mijn doelen te bereiken. Maar inleveren op mijn principes en artisticiteit, dat weiger ik.”

Je wilt geen commerciële concessies doen, dus dan maar minder succes?
“Nou, ik vind het helemaal niet erg om gewoon vies commercieel te zijn en zou echt heel graag in
de Arena willen spelen hoor. Als het maar met mijn eigen ding is. Ik weiger te geloven dat je daar
je artistieke ziel voor hoeft te verkopen.”

Wordt je op de Herman Brood Academy voorbereid op de zakelijke kant van het vak?
“Mwah. Toen ik de Kamer van Koophandel uit liep met mijn inschrijving begon het pas. Ik ging
eerst 6000 keer op mijn bek en realiseerde me toen: school is heel comfortabel, dit is het echte
leven. Ik begreep toen wat Eller van Buren bedoelde, de broer van Armin, die les geeft op de
academie. Het eerste wat hij ons vertelde was: 10% van jullie gaat het halen, 90% haakt af. Dat
was een signaal, vooral ook naar al die mensen die in een ‘ja maar ik kan heel erg goed zingen’-
bubbel zaten. Die dachten dat ze er met alleen hun stem wel zouden komen. In de praktijk is dat
maar een piepklein beetje van wat nodig is om succesvol te worden.”

Zijn er inmiddels alweer jongere zangeressen die bij jou komen voor advies?
“Ja, dat vind ik heel lief want voor mijn gevoel ben ik zelf ook nog nergens. Toen ik nog op de
academie zat mocht ik Wende Snijders interviewen en mee naar een soundcheck. Ik heb daar
super veel aan gehad. Ik hoop dat anderen ook iets aan mij zullen hebben, dat zou ik heel tof
vinden.”

Je bent regelmatig bij De Wereld Draait geweest, helpt dat om door te breken?
Dat helpt zeker!  TV programma’s als DWDD hebben nog steeds een erg groot bereik wat muzikanten, schrijvers en kunstenaars ontzettend kan helpen. Ik merk na DWDD altijd een stijging van ticket/cd/lp verkoop, dat is echt heel erg tof.

Wat ik wel merk is dat tegenwoordig vooral coverbands heel populair zijn wat denk ik resulteert in dat artiesten gevraagd worden om vooral covers te spelen bij veel radio -en tv programma’s in plaats van eigen nummers. Het publiek houdt nu eenmaal van meeklappen en zingen op iets wat ze al kennen.
Daardoor is er steeds minder platform voor nieuwe muziek in de mainstream media wat ik jammer vind.

En ook in de Top 2000 waarschijnlijk, waar je natuurlijk vooral ook vrouwen mist …
“De discussie die ik daar afgelopen kerst over had met producer Ronald Molendijk heeft wel wat
losgemaakt zeg! Volgens Ronald bewees het feit dat er weinig vrouwen in die lijst staan dat
vrouwen dus ‘minder snel goede muziek maken.’
Dat vond ik echt heel raar. Ik dacht: als ik hier nu niet tegenin ga, kan ik mezelf nooit meer aankijken. Ik schreef eerst een open brief en ging toen met hem in discussie bij RTL Boulevard. Op Twitter leek het alsof ik voor mensen hun kerst en de heilige Top 2000 verstoord had.
Aan de top 2000 à Go-Go had ik tot dan toe alleen maar heel leuke herinneringen. Ik zat altijd met pen en papier voor de tv om al de namen van de artiesten die voorbij kwamen op te schrijven en er dan de cd’s van kopen.
Ik had er alleen maar positieve associaties mee, totdat ik door de opmerking van Molendijk opeens besefte: hee, dit is helemaal niet zo zuiver. Als je mee wilt stemmen voor de Top 2000, kun je alleen maar kiezen voor liedjes uit een long-list. Je mag zelf een paar suggesties doen, maar dat is natuurlijk kansloos. De hele lijst is voorgeprogrammeerd, zo houdt de Top 2000 zichzelf in stand.”

Dat maakt het moeilijk om een nieuwe muziekheld te worden in de ‘ lijst der lijsten’ …
“Absoluut. De naam ‘Top 2000 aller tijden’ suggereert toch dat het om alle popmuziek gaat.
Natuurlijk vind ik ook dat iedereen de Beatles en de Stones moet kennen. Maar er is veel meer
geweldige muziek dan alleen mannelijke, op blues geënte gitaarrock. Het is voor vrouwen
moeilijker om door te breken in de muziek en een lange carrière op te bouwen dan voor mannen.
Dat heeft niet met talent te maken, maar met de manier waarop de muziekwereld in elkaar zit. De Top 2000 is daar een illustratie van.”

Merk je dat zelf ook?
“Kijk, niemand zegt met zoveel woorden: we draaien je muziek niet want je bent een vrouw. Of:
we boeken je niet want je bent een vrouw. Daardoor wordt het tamelijk ongrijpbaar.
Er is wel een keer tegen mij gezegd: we hebben al een vrouwelijke Nederlandse act op de radio, dus we hebben nu even geen plek voor je muziek.
Toen dacht ik: wacht even, er zijn makkelijk tien mannelijke Nederlandse acts tegelijkertijd op de radio. Door dat soort dingen ging ik me wel afvragen: stel dat ik een man zou zijn, waar zou ik dan nu hebben gestaan in mijn carrière? Ik geloof niet eens dat het kwade opzet is van de radioprogrammeurs hoor. Het zit gewoon in het systeem dat je voor de luistercijfers niet te veel vrouwen moet laten horen of zoiets. Er worden ook nooit twee vrouwelijke artiesten achter elkaar gedraaid op de radio, dat is een soort van regel. Niet normaal toch?”

Is kunst een bron van inspiratie voor je?
“Musea vind ik heilige plekken! Ik kan er uren rondstruinen. Sommige beelden pakken me zó erg.
Die ga ik dan thuis opzoeken, uitprinten en op de muur hangen, zodat ik dat werk dan altijd in het
zicht heb. Dat triggert me en inspireert me. De afbeeldingen die ik ophang, zijn wel altijd van
kunstwerken die ik in het echt heb gezien. Zonder die echte ervaring doet een afbeelding niet veel
wat mij betreft.”

Zijn er specifieke kunstenaars of stromingen waar je van houdt?
“Studio Drift vind ik bijvoorbeeld geweldig. Van de klassieke kunst ben ik gek op het
expressionisme. Het kan mij niet dramatisch genoeg zijn … Edvard Munch, de portretten van Egon
Schiele met van die half hangende lichamen die soms wel dood lijken … Dat hele nare en rauwe,
daar ga ik heel goed op, ik weet niet waarom.
Dat je aan kunstwerken ziet hoe de kunstenaar zich van binnen voelde. En dan vooral negatief en donker graag, want als het heel positief is, denk ik: het zal wel. Ik volg ook allerlei instagram-accounts van fotografen en van dichters. Daar komt regelmatig iets voorbij wat ik heel mooi vind. Ik haal ideeën en inspiratie absoluut niet alleen uit muziek.”

Ben je altijd op zoek naar nieuwe helden?
“Het is gewoon het allerleukste om op werk van iemand te stuiten die al heel lang bezig blijkt te
zijn. Dat je denkt: wow er is nog zó veel van jou te ontdekken. Om daar dan helemaal in te kunnen
duiken en verrast te worden dat iemand zó goed kan zijn.
Dan denk ik: zo goed wil ik ook worden.
Tegelijkertijd kant baal je omdat je denkt dat het een niveau te hoog is. Maar uiteindelijk prikkelt
het toch vooral om beter te worden en nieuw dingen te gaan maken.”

Stel je zou minister van cultuur worden, wat zou het eerste zijn dat je zou doen?
“Ik zou bij de bron beginnen, dus zorgen voor meer kunst, cultuur en vooral muziek op
basisscholen, zodat kinderen opgroeien in het besef dat cultuur heel belangrijk is. Als je alle
vormen van cultuur stimuleert op een leuke manier, door kinderen dingen te laten zien en ook zelf
te laten maken, dan krijg je veel creatievere breintjes. Laat ze ook zien dat er geen culturele bloei
is zonder contact met andere culturen, zonder nieuwe ideeën en invloeden. Waarschijnlijk zou ik
met dit soort ideeën meteen worden aangegeven bij het meldpunt voor linkse indoctrinatie, maar
ik zou kinderen met alle liefde op deze manier indoctrineren.”

 

 

Check hier waar je het blad kan halen.