Berichten

,

LAKSHMI in Toon Magazine

 

LAKSHMI
Haarlemse held in de muziek

In het verleden had Haarlem veel helden in de kunst, tegenwoordig vooral in de muziek. Lakshmi is
er daar één van, met de prachtige pop noir die ze maakt. Eind vorig jaar haalde ze de headlines als
heldin die een lans brak voor vrouwen in de popmuziek, naar aanleiding van de Top 2000.

Je bent zes jaar geleden in Haarlem komen wonen, was dat vanwege de befaamde muziekscene hier?
“Mijn vriend woonde in Haarlem en Haarlemmers willen nooit weg uit hun stad, zo heb ik ervaren. Dus dat was de reden. Ik moest echt even wennen en had flink heimwee naar Nijmegen, waar ik ben opgegroeid. Ik had wel snel contact met andere muzikanten, wat leuk is, maar in mijn vrije tijd had ik geen behoefte om wéér in de muziek te zitten. Dus ik wilde ook wel andere mensen leren kennen. Dat vond ik best moeilijk in Haarlem.”

Heb je iets aan de Haarlemse muziekscene gehad voor je carrière?
“Vooral Platenwinkel Sounds heeft me heel erg geholpen. Zij brengen mijn lp’s uit en helpen met de financiering ervan. Eigenaar Paul vindt het leuk om te investeren in lokale bandjes. Zonder Sounds had ik geen lp’s, dus dat is wel mijn meest dierbare Haarlemse muziekcontact.”

Je hebt geen platenmaatschappij die dat voor je doet?
“Nee. Toen ik afstudeerde aan de Rock Academy in Utrecht ben ik meteen naar de Kamer van Koophandel gegaan om me in te schrijven als bedrijf. Ik doe alles in eigen beheer en huur de mensen in die ik nodig heb: muzikanten, perspromotors, boekers, pluggers … Ik moet er niet aan denken om van een platenmaatschappij afhankelijk te zijn.”

Daarmee maak je het jezelf wel moeilijk …
“Als je bij een groot label zit, wordt je sneller gedraaid op de radio en als je bij een groot
boekingskantoor zit, wordt je sneller gedropt op de grote festivals. Maar in ruil daarvoor heb je niet meer alle controle over je muziek. Als ze vinden dat er geen potentiële hit op je album staat, willen ze het niet uitbrengen. Dan moet je dus een hit gaan schrijven. Ik denk dat ik dan helemaal zou verstikken. Concessies moeten doen op artistiek gebied, dat is het naarste wat ik kan bedenken.”

Loop je niet meer financieel risico zonder contract bij een platenmaatschappij?
“Zeker, maar ik geloof in de woorden van Jay-Z, die zegt: ‘ownership’ is alles. Als je bij een label zit, betalen ze bijvoorbeeld voor jou de studio. Maar dat betekent ook dat ze de masters bezitten, de originele opnames. Als je daar voor minder dan 50% eigenaar van bent, dan kan het label de muziek van mij als veganist bijvoorbeeld verkopen aan McDonalds voor een commercial. Dat zou horror zijn.”

Maar ook geld en roem …
“Dat heb ik er dus niet voor over. Ik leef periodes op water en brood en neem bijbaantjes als het nodig is. Ik ben bereid om 24 uur per dag bezig te zijn om mijn doelen te bereiken. Maar inleveren op mijn principes en artisticiteit, dat weiger ik.”

Je wilt geen commerciële concessies doen, dus dan maar minder succes?
“Nou, ik vind het helemaal niet erg om gewoon vies commercieel te zijn en zou echt heel graag in
de Arena willen spelen hoor. Als het maar met mijn eigen ding is. Ik weiger te geloven dat je daar
je artistieke ziel voor hoeft te verkopen.”

Wordt je op de Herman Brood Academy voorbereid op de zakelijke kant van het vak?
“Mwah. Toen ik de Kamer van Koophandel uit liep met mijn inschrijving begon het pas. Ik ging
eerst 6000 keer op mijn bek en realiseerde me toen: school is heel comfortabel, dit is het echte
leven. Ik begreep toen wat Eller van Buren bedoelde, de broer van Armin, die les geeft op de
academie. Het eerste wat hij ons vertelde was: 10% van jullie gaat het halen, 90% haakt af. Dat
was een signaal, vooral ook naar al die mensen die in een ‘ja maar ik kan heel erg goed zingen’-
bubbel zaten. Die dachten dat ze er met alleen hun stem wel zouden komen. In de praktijk is dat
maar een piepklein beetje van wat nodig is om succesvol te worden.”

Zijn er inmiddels alweer jongere zangeressen die bij jou komen voor advies?
“Ja, dat vind ik heel lief want voor mijn gevoel ben ik zelf ook nog nergens. Toen ik nog op de
academie zat mocht ik Wende Snijders interviewen en mee naar een soundcheck. Ik heb daar
super veel aan gehad. Ik hoop dat anderen ook iets aan mij zullen hebben, dat zou ik heel tof
vinden.”

Je bent regelmatig bij De Wereld Draait geweest, helpt dat om door te breken?
Dat helpt zeker!  TV programma’s als DWDD hebben nog steeds een erg groot bereik wat muzikanten, schrijvers en kunstenaars ontzettend kan helpen. Ik merk na DWDD altijd een stijging van ticket/cd/lp verkoop, dat is echt heel erg tof.

Wat ik wel merk is dat tegenwoordig vooral coverbands heel populair zijn wat denk ik resulteert in dat artiesten gevraagd worden om vooral covers te spelen bij veel radio -en tv programma’s in plaats van eigen nummers. Het publiek houdt nu eenmaal van meeklappen en zingen op iets wat ze al kennen.
Daardoor is er steeds minder platform voor nieuwe muziek in de mainstream media wat ik jammer vind.

En ook in de Top 2000 waarschijnlijk, waar je natuurlijk vooral ook vrouwen mist …
“De discussie die ik daar afgelopen kerst over had met producer Ronald Molendijk heeft wel wat
losgemaakt zeg! Volgens Ronald bewees het feit dat er weinig vrouwen in die lijst staan dat
vrouwen dus ‘minder snel goede muziek maken.’
Dat vond ik echt heel raar. Ik dacht: als ik hier nu niet tegenin ga, kan ik mezelf nooit meer aankijken. Ik schreef eerst een open brief en ging toen met hem in discussie bij RTL Boulevard. Op Twitter leek het alsof ik voor mensen hun kerst en de heilige Top 2000 verstoord had.
Aan de top 2000 à Go-Go had ik tot dan toe alleen maar heel leuke herinneringen. Ik zat altijd met pen en papier voor de tv om al de namen van de artiesten die voorbij kwamen op te schrijven en er dan de cd’s van kopen.
Ik had er alleen maar positieve associaties mee, totdat ik door de opmerking van Molendijk opeens besefte: hee, dit is helemaal niet zo zuiver. Als je mee wilt stemmen voor de Top 2000, kun je alleen maar kiezen voor liedjes uit een long-list. Je mag zelf een paar suggesties doen, maar dat is natuurlijk kansloos. De hele lijst is voorgeprogrammeerd, zo houdt de Top 2000 zichzelf in stand.”

Dat maakt het moeilijk om een nieuwe muziekheld te worden in de ‘ lijst der lijsten’ …
“Absoluut. De naam ‘Top 2000 aller tijden’ suggereert toch dat het om alle popmuziek gaat.
Natuurlijk vind ik ook dat iedereen de Beatles en de Stones moet kennen. Maar er is veel meer
geweldige muziek dan alleen mannelijke, op blues geënte gitaarrock. Het is voor vrouwen
moeilijker om door te breken in de muziek en een lange carrière op te bouwen dan voor mannen.
Dat heeft niet met talent te maken, maar met de manier waarop de muziekwereld in elkaar zit. De Top 2000 is daar een illustratie van.”

Merk je dat zelf ook?
“Kijk, niemand zegt met zoveel woorden: we draaien je muziek niet want je bent een vrouw. Of:
we boeken je niet want je bent een vrouw. Daardoor wordt het tamelijk ongrijpbaar.
Er is wel een keer tegen mij gezegd: we hebben al een vrouwelijke Nederlandse act op de radio, dus we hebben nu even geen plek voor je muziek.
Toen dacht ik: wacht even, er zijn makkelijk tien mannelijke Nederlandse acts tegelijkertijd op de radio. Door dat soort dingen ging ik me wel afvragen: stel dat ik een man zou zijn, waar zou ik dan nu hebben gestaan in mijn carrière? Ik geloof niet eens dat het kwade opzet is van de radioprogrammeurs hoor. Het zit gewoon in het systeem dat je voor de luistercijfers niet te veel vrouwen moet laten horen of zoiets. Er worden ook nooit twee vrouwelijke artiesten achter elkaar gedraaid op de radio, dat is een soort van regel. Niet normaal toch?”

Is kunst een bron van inspiratie voor je?
“Musea vind ik heilige plekken! Ik kan er uren rondstruinen. Sommige beelden pakken me zó erg.
Die ga ik dan thuis opzoeken, uitprinten en op de muur hangen, zodat ik dat werk dan altijd in het
zicht heb. Dat triggert me en inspireert me. De afbeeldingen die ik ophang, zijn wel altijd van
kunstwerken die ik in het echt heb gezien. Zonder die echte ervaring doet een afbeelding niet veel
wat mij betreft.”

Zijn er specifieke kunstenaars of stromingen waar je van houdt?
“Studio Drift vind ik bijvoorbeeld geweldig. Van de klassieke kunst ben ik gek op het
expressionisme. Het kan mij niet dramatisch genoeg zijn … Edvard Munch, de portretten van Egon
Schiele met van die half hangende lichamen die soms wel dood lijken … Dat hele nare en rauwe,
daar ga ik heel goed op, ik weet niet waarom.
Dat je aan kunstwerken ziet hoe de kunstenaar zich van binnen voelde. En dan vooral negatief en donker graag, want als het heel positief is, denk ik: het zal wel. Ik volg ook allerlei instagram-accounts van fotografen en van dichters. Daar komt regelmatig iets voorbij wat ik heel mooi vind. Ik haal ideeën en inspiratie absoluut niet alleen uit muziek.”

Ben je altijd op zoek naar nieuwe helden?
“Het is gewoon het allerleukste om op werk van iemand te stuiten die al heel lang bezig blijkt te
zijn. Dat je denkt: wow er is nog zó veel van jou te ontdekken. Om daar dan helemaal in te kunnen
duiken en verrast te worden dat iemand zó goed kan zijn.
Dan denk ik: zo goed wil ik ook worden.
Tegelijkertijd kant baal je omdat je denkt dat het een niveau te hoog is. Maar uiteindelijk prikkelt
het toch vooral om beter te worden en nieuw dingen te gaan maken.”

Stel je zou minister van cultuur worden, wat zou het eerste zijn dat je zou doen?
“Ik zou bij de bron beginnen, dus zorgen voor meer kunst, cultuur en vooral muziek op
basisscholen, zodat kinderen opgroeien in het besef dat cultuur heel belangrijk is. Als je alle
vormen van cultuur stimuleert op een leuke manier, door kinderen dingen te laten zien en ook zelf
te laten maken, dan krijg je veel creatievere breintjes. Laat ze ook zien dat er geen culturele bloei
is zonder contact met andere culturen, zonder nieuwe ideeën en invloeden. Waarschijnlijk zou ik
met dit soort ideeën meteen worden aangegeven bij het meldpunt voor linkse indoctrinatie, maar
ik zou kinderen met alle liefde op deze manier indoctrineren.”

 

 

Check hier waar je het blad kan halen.

, , ,

LAKSHMI in OPZIJ magazine

Zangeres Lakshmi (25) weet te betoveren met haar engelachtige stem. Momenteel staat ze in 77 Nederlandse theaters met de theatertour Adem.
Haar repetoire? Dat schrijft en componeert ze zelf. En ondertussen maakt ze tijd vrij om de barricaden op te gaan voor vrouwen in de muziekindustrie.

Lees het hele interview in Opzij

,

In de kleedkamer met.. LAKSHMI

In de kleedkamer met.. LAKSHMI

Nagenieten van ‘ADEM’

Vorige week bracht Lakshmi betoverende liedjes van haar beide albums ten gehore in Schouwburg Odeon. De ambitieuze zangeres barst van het talent en durft groot te dromen. Een greep uit haar toekomstplannen: over tien jaar optreden de ArenA, op haar tachtigste een eigen show in Las Vegas en in de tussentijd, wereldoverheersing met haar pop-noir muziek.

Je eerste theatertour! Een droom die uitkomt?
“Ja zeker! Deze tour bestaat uit 77 optredens, dat blijkt nu erg pittig te zijn. Niet voor mezelf, want ik krijg alleen maar energie van optreden en vervloek elke vrije dag, maar we komen letterlijk in elke uithoek van Nederland, wat het moeilijk maakt om volle zalen te trekken. Voordeel is wel dat we altijd dichtbij zijn, dus niemand ver hoeft te reizen! Volle zaal of niet, wij doen er alles aan om een goede show neer te zetten.”

Hoe ervaar jij het verschil tussen spelen op een festival, in een poppodium en in een theater?
“Het zijn drie compleet verschillende disciplines. In een poppodium wordt er tussendoor gepraat en halen mensen een biertje terwijl ik zing. Ik moet veel energie geven om het publiek te blijven boeien. Op een festival geldt dat nog meer, want dan wil je elke voorbijganger naar jouw optreden trekken. In het theater heerst juist een geconcentreerde sfeer. Het is stil en iedereen luistert aandachtig, de ideale plek om te experimenteren. Ik kan, bij wijze van spreken, veertig seconden stil zijn zonder dat iemand het gek vindt. In poppodia flap ik er vaak van alles uit, dat probeer ik in het theater niet te doen, puur om de sfeer anderhalf uur vast te houden.”

Waar haal jij inspiratie uit?
“Uit films en allerlei muziekgenres. Mijn playlist gaat van klassiek tot Marilyn Manson en van hiphop tot metal; geen touw aan vast te knopen. Van jongs af aan is P!nk mijn idool, maar ook ABRA, een zangeres die een soort minimalistische hiphop, r&b-achtige muziek maakt, vind ik super vet. Qua Nederlandse artiesten vind ik Wende Snijders de beste. Als ik ergens een orkest zie of hoor, word ik helemaal gelukkig, dan wil ik dat ook meteen in mijn show verwerken. Als je al die ideeën en wensen combineert, krijg je de muziek en shows die ik maak.”

Wat is voor jou het hoogtepunt van deze show?
“Tijdens de eerste vier nummers lig ik op de piano naar het plafond te staren, dus het moment dat ik opsta en het publiek voor het eerst zie, is erg tof. Een zenuwachtig maar tegelijkertijd opwindend moment. Wat ik ook erg fijn vind, is de reactie van de zaal zodra het nummer Nowhere to go begint. Dat is het eerste heftige nummer van de avond en dan geniet ik van de lichtelijk overdonderde blik van het publiek. Maar het einde is ook heel gaaf! Kortom, alles is een hoogtepunt.”

Welke reactie op de voorstelling is je het meest bijgebleven?
“Tegen het einde van de show zing ik een nummer alleen met de gitarist en zie ik best vaak bezoekers huilen. Dat vind ik het allermooiste compliment om te krijgen; dat je jankend de zaal uit gaat. Ik moet dan wel oppassen dat ik er tijdens het zingen niet te veel door wordt beïnvloed. Ik krijg ook wel gekke opmerkingen hoor, maar dan over mij als persoon. Na afloop van de show sta ik zelf bij de merchandise en is iedereen altijd verbaasd over mijn lengte. Mensen, ik heb geen dwerggroei hoor, ik ben gewoon één meter zestig! Wat het helemaal sneu maakt, is dat ik dan ook nog plateauzolen draag. Verder merk ik vooral in de kleinere dorpjes, à la mijn geboorteplaats Wijchen, dat mensen mijn haar en tatoeages heftig vinden. Daar ben ik echt een alien waar iedereen in een kringetje omheen blijft staan.”

Wat zijn je ambities voor de toekomst?
“Touren met een groot orkest, ‘LAKSHMI, altijd dichtbij’ als titel voor mijn tweede theatertour en dan een nightliner busje laten bedrukken met die tekst. Nee hoor, grapje haha. Wat ik graag wil, is over tien jaar optreden in de ArenA. Mijn ultieme droom is de wereld over reizen, muziek schrijven en blijven spelen in theaters, poppodia, huiskamers en op festivals. Wereldoverheersing met mijn muziek, dat lijkt me fantastisch. Als carrièrehoogtepunt wil ik op mijn tachtigste een eigen show in Las Vegas. Gaandeweg wil ik me blijven ontwikkelen op zowel zakelijk, als muzikaal gebied. Dat doe ik door mensen in te huren en hen vervolgens in hun nek te hijgen om te zien hoe zij werken.”

Van aankomst tot vertrek, wat doe jij voorafgaand aan een show?
“Rond drie uur ’s middags komen we aan in het theater, dan eet ik altijd twee crackers met avocado en peper en zout. Vervolgens gaan we soundchecken en samen eten. Ik pak een extra rustmoment als ik me omkleed en mijn make-up doe. Onze violiste, haar hondje en ik delen een kleedkamer, altijd gezellig! Ik probeer sowieso heel rustig aan te doen, zodat ik op het podium alles kan geven. Oh ja, en ik probeer niet te veel koffie te drinken, al word ik intens gelukkig van een dubbele espresso of een haver latte macchiato, lekker decadent!”

Wat is er altijd in jouw kleedkamer aanwezig?
“Gember. Chill voor je keel, maar eigenlijk is het een medicijn tegen zo’n beetje alles. Als je een stuk gember eet, fik je even van binnen, maar dat is juist fijn als je bijvoorbeeld te veel hebt gegeten. Ook sport ik in de kleedkamer, dus een beetje ruimte is wel handig. Ik heb namelijk een ‘on-the-go-workout’ gekregen van mijn trainer. Daar heb ik geen attributen voor nodig hoor, ik spring gewoon wat op en neer!”

Klik hier voor het hele artikel

,

Lakshmi live bij nooit meer slapen op npo radio 1

Het nacht programma op NPO Radio 1 vierde haar 5-jarige jubileum met een live uitzending.
Lakshmi speelde daar After Hours en Northern Sky en had een mooi interview met Pieter van der Wielen.

Klik HIER om het fragment terug te luisteren.

 

,

Interview in de Musicmaker

Opnemen met LAKSHMI
Kopje onder in de Ursulinenkapel

De 25-jarige Lakshmi heeft haar nieuwste studioalbum Siren grotendeels opgenomen in een pop-upstudio in de Ursulinenkapel in Tilburg.
De 45-jarige Thijs Lodewijk, ook bekend als LudoWic, bracht daarbij orde in de creatieve chaos. Dame en heer vertellen aan Musicmaker hoe zij zich afzonderden, een diepe duik namen en gezamelijk weer bovenkwamen met het fraaie pop-noirgeluid van Siren

Lakshmi en LudoWic maken pop-noir in een pop-upstudio: het klink bijna al seen stripverhaal over een dynamisch duo, maar dit is precies wat Lakshmi Swami Persaud en Thijs Lodewijk hebben gedaan. De twee muzikanten met een kleine generatiekloof kennen elkaar van de Herman Brood Academie,waarvan Thijs medeoprichter is. Ze werken al samen sinds Lakshmi’s debuut-EP Come Sin With Me (2016) hoewel Lakshmi daarvoor wel eerst lang bij Thijs moest lopen leuren,
Lakshmi: ‘Ik heb wel op de Herman Brood Academie gezeten, maar nooit les van Thijs gehad. Ik kende hem dus vooral van zijn soloproject LudoWic en zijn werk met Wende Snijders –in mijn ogen de beste Nederlandse artieste op dit moment. Daarom wilde ik Thijs graag als producer voor mijn eigen muziek. Hijzelf was echter niet meteen overtuigd. En dus heb ik hem schaamteloos gestalkt met talloze ideeën, moodboards en vragen. Uiteindelijk ging hij overstag en hebben we samen de EP gemaakt. Het leek hem leuk om de samenwerking daarna voort te zetten. Toen dacht ik ‘yes, ik heb gewonnen!’

Bloedballet
Voor Siren schreef Lakshmi uiteenlopende nummers met meerdere songwriters: Rui (Reis Maia), Rogier Wagenaar, Pascal Voorbraak, Pauline Koning, Fritz, Rob Peters, Dries Bijlsma en JW Roy (die ook meezingt in het nummer Falling Free).
Het werd een bonte verzameling demo’s. ‘Ik vind nou eenmaal te veel dingen heel leuk’, verklaart Lakshmi. ‘Van de schoonste vorm van klassiek ballet tot aan de ranzigste rock van een met bloed besmeurde Marilyn Manson’.
Thijs: ‘De demo’s van Siren gingen van country tot EDM. De uitdaging was om daar eenheid in aan te brengen en er een elektronisch geheel van te maken dat toch organisch klinkt. Ik had veel keuzes zelf kunnen maken maar wilde wel per se dat Lakshmi bij elke overweging betrokken was. Meestal bood ik per arrangement of sound keuze een aantal opties aan en kozen we samen de mooiste uit.’

Ursulinekapel
Voor de opnames toog het tweetal voor een week naar de Ursulinenkapel in Tilburg.
Thijs: ‘Dat is een fantastisch mooie plek waar regelmatig optredens en feesten plaatsvinden/ Ik neem e rook regelmatig materiaal voor LudoWic op. Omdat Lakshmi’s eerste langspeler, simpelweg LAKSHMI genaamd, her en der is vastgelegd wilde ik deze keer juist op één plek echt kopje onder kunnen gaan. De muziek van Lakshmi is grotendeels elektronisch en hadden we in principe dus overall vast kunnen leggen. Je hebt in elk geval geen ingewikkelde studiosituatie nodig. Een inspirerende plek is eigenlijk nog belangrijker. Dat is de Ursulinenkapel zeker.
Zodra je binnenstapt, ben je meteen ontkoppeld van je dagelijkse bestaan. Daardoor kan je de diepte in.’

Lakshmi: ‘Ik vind studio’s best oke, maar meestal zijn ze te klein of te klinisch. Thijs stelde de kapel voor. Ik ging op een avond kijken en was meteen verkocht. De kapel staat in het centrum van Tilburg maar het voelt binnen alsof je in de middle of nowhere bent.
Ik kon er blijven slapen, elke avond bij de Surinamer om de hoek eten en opnemen en rondrennen wanneer ik maar wilde. Bovendien ken ik niemand in Tilburg en had ik daar dus totaal geen afleiding. Zo’n isolement is perfect voor album opnames. Het is het fijnste wat ik ooit heb gedaan.’

Inspirerende instelling
De opnamesessies van Siren zijn afgerond in Sandlane Recording Facilities in Rijen, waar engineer Jos Driessen aanvullend akoestisch drums, strijkers en extra gitaarwerk opnam en de plaat met Thijs mixte. Ook nam Lakshmi bij Sander Geboers in Digital Army Studio aanvullende zangtakes op.
Thijs: ‘Maar de sfeer en sound van Siren in zeker voor driekwart in de Ursulinenkapel ontstaan. Je kunt de kapel kaal huren. Ik heb daar zelf voor de opnames van Siren een studio in opgezet: met een arsenaal aan analoge synthesizers, microfoons, speakers en lichten –voor aanvullende video-opnamens en fotocontent.’
Lakshmi: ‘Ook leuk om te melden: ik had ter inspiratie per liedje zestien plaatjes uitgezocht die willekeurig op een beldscherm voorbijkwamen. Veel schemerplaatjes, maar ook van een auto op een snelweg, heel drukke steden of juist rustige natuurbeelden. De rode draad erin heeft zich vertaald naar de sound van Siren. Op deze manier kon ik mijn eigen bubbel creëren. Het was heel gaaf om daarin te kunnen verdrinken.’
Thijs: ‘Dit alles laat zien hoe ontzettend professioneel Lakshmi’s werkhouding is. Echt ongekend hoe hard zij werkt. Ze is altijd voorbereid, op tijd en vrolijk, ze komt haar afspraken na. Die instelling gaat haar heel veel brengen. Dat weet ik zeker!’

De komende maanden in Lakshmi veelvuldig te zien in de Nederlandse theaters met haar debuut voorstelling ADEM : www.lakshmimusic.com

,

Aftermovie premiere

Op 7 november was de premiere van de voorstelling Adem in De Kleine Komedie.
De aftermovie legt reacties van het publiek vast en stukjes van de voorstelling.
Video door Kim Balster

,

LAKSHMI Toont lef in intiem theater

LAKSHMI TOONT LEF IN INTIEM THEATER

“I thought that I was falling, but I’m falling free” zingt LAKSHMI in ‘Falling Free’, de lead-single van haar recent verschenen tweede album Siren. Het zou een toepasselijke metafoor voor haar theatervoorstelling Adem kunnen zijn. De 25-jarige singer-songwriter heeft de Nederlandse festivals en poppodia weliswaar al veroverd met haar donkere, elektronische indiepop, maar het theater is nog onontgonnen terrein. Ze stelt zich er echter meer open dan ze ooit gedaan heeft: “Met de eerste voorstelling dacht ik ‘shit, dit is wel heel erg persoonlijk.’”

‘Adem’ bestaat naast muziek uit zes zeer intieme monologen, die songs uit heel haar carrière tot nu toe met elkaar verbinden. LAKSHMI: “Ik merk dat ik uit meerdere persoonlijkheden besta. Waarom doe ik soms rare dingen zoals ik ze doe? Wat is de reden daarachter? In mijn nummers zit dat natuurlijk al enorm ingevlochten, maar de monologen zijn in het Nederlands. Dat is net even wat directer en kwetsbaarder dan Engelstalige nummers, waarin ik me kan verschuilen.”

Niet dat ze ervoor schroomt emotie in haar Engelstalige nummers te stoppen, zoals te horen is op het sfeervolle, prettig schurende album Siren, waarvoor de basis in de Ursuline kapel in Tilburg gelegd werd. “Ik vind opnamestudio’s altijd redelijk benauwend; een soort van klinisch. Ik wilde iets met veel ruimte en sfeer”, zo legt ze die keuze uit. “Zo’n kapel heeft zoveel meer karakter dan een studio. We hadden het aangekleed met alle instrumenten die we nodig hadden, en beamers die mood boards projecteerden. Dat was een heel fijne omgeving om in te schrijven.”

De liedjes die ze voor haar album schreef, werden in eerste instantie echter niet voor het theater geschreven. Toch ontdekte ze al snel een voordeel van deze nieuwe omgeving: “Op een poppodium kun je vaak niet de hele kleine liedjes kwijt, omdat mensen dan toch staan, en geneigd zijn een biertje te halen, en met elkaar te lullen. In het theater kun je van heel klein naar heel groot. Het publiek gaat daar veel meer in mee.”
Het betekende ook dat ze sommige nummers anders moest arrangeren, om ze geschikt te maken voor een theatersetting, waarin experimentele elektronica minder past dan op een festival. “Maar we zoeken behoorlijk de grens op van wat net kan. Dat vind ik héél interessant om af te tasten”, vertelt ze opgetogen. Andere nummers werden juist teruggebracht tot hun kern: “Als in de basis een liedje goed is, blijft het ook overeind met alleen een gitaar.”

Haar grootste horde zat daarmee dus niet in het muzikale deel. “Zingen is hartstikke leuk, maar praten op een podium vind ik heel erg eng”, vertelt ze over haar openhartige monologen. “Ik heb die teksten geschreven alsof niemand ze ooit zou lezen. Het is best wel eng om te delen, maar ik krijg er heel veel voor terug. Dat motiveert me om bijna tegen het té persoonlijke aan te wrijven.”
LAKSHMI put daarvoor kracht uit de vele reacties van bezoekers. “Ik merk nu dat mensen in plaats van ‘dat wijf is gek’, juist denken ‘hé, dat heb ik ook’”, lacht ze. “Voor mij is dat dus het allergrootste compliment, als mensen na de show naar me toe komen en zeggen dat ze zich erdoor verbonden voelden.”

De theatervoorstelling ‘Adem’ van LAKSHMI staat op 28 november in Theater de Lievekamp in Oss, 14 december in Theaters Tilburg en 22 december in De Speeldoos in Vught.  (Jaap van der Doelen)

Lakshmi maakt ‘logische’ stap naar het theater

Lakshmi maakt ‘logische’ stap naar het theater
De 25-jarige popmuzikante Lakshmi maakt haar debuut in het theater. Ze is klaar voor deze opmerkelijke, maar voor haarzelf heel logische, volgende stap.

,

Heel Nederland loopt weg met Lakshmi

Ze maakte een verpletterende indruk bij De Slimste Mens, deed mee aan de Beste Singer-Songwriter van Nederland, en ook weet ze regelmatig bij De Wereld Draait Door vele kijkers te ontroeren… We hebben het natuurlijk over Lakshmi.

Ze is nog maar 25 jaar, amper drie jaar bezig en al twee albums verder, maar ze heeft nog geen echte hits gescoord. Toch loopt bekend Nederland al met Laskhmi weg, zo blijkt bij de aftrap van haar theatertournee die haar langs maar liefst 77 zalen voert…

,

Lakshmi in de Metro

LAKSHMI: liever te hard lopen dan spijt krijgen

Rising singer-songwriter LAKSHMI gaat met haar nieuw theater Adem voor het eerst de theatervoorstelling langs. Wie is deze opvallende verschijning?

Een half kaalgeschoren hoofd, zwarte eyeliner, een ringetje door haar neus en een sound waar je ‘u’ tegen zegt. Singer-songwriter LAKSHMI (25) is een rising star, ook op de buis. Lakshmi Swami Persaud – zo heet ze echt – viel op bij De Wereld Draait Door en speelde onbevangen de kennisquiz De Slimste Mens (‘ik vond dat écht heel leuk!’) en wist zich zo in de kijker te spelen bij een wat groter publiek. Tijdens haar jeugd was de Haarlemse (geboren te Wijchen) een fanatieke ballerina met veel affiniteit voor theater. Toen ze het aanbod kreeg om het theater in te gaan, was het antwoord ‘ja’ snel gegeven. Niet minder dan 77 theaters hebben haar liedjes- en vertelshow (met band) geboekt. Morgenavond gaat Adem in de Kleine Komedie in Amsterdam première.

,,Het kwam een beetje bij toeval op mijn pad. Ik speelde met de band bij BNR-radio een liedje en een theaterbooker hoorde dat in de auto. Die is toen rond gaan bellen om met ons in contact te komen. Via Eric Corton heeft hij uiteindelijk mijn nummer gekregen en kreeg ik de vraag of het me leuk leek om het theater in te gaan. Ik zei ‘ja’, maar ik was heel sceptisch. Ik dacht ‘ja vast wel’.” Toch bleek het waar: de show moest worden geschreven. Dat ze zoveel verschillende theaterzalen mag vullen, had Lakshmi nooit durven dromen. Waar er eerst twintig voorstellingen op de planning stonden, had ze er na twee showcases plotseling ruim honderd extra boekingen bij.

,,Toen zeiden we ‘hé, misschien moeten we even een beetje dimmen want we moeten ook nog gewoon slapen enzo’. Dus uiteindelijk hebben we het afgerond naar 77 shows”, lacht de vrolijke LAKSHMI in een koffiezaak in haar stad. De zalen waar zij en haar band de show mogen opvoeren zijn allemaal klein tot middelgroot. ,,We moeten het ook nog allemaal een soort van vol krijgen. Tot nu toe gaat het heel goed, maar het blijft qua promotie gewoon heel hard werken. Omdat ik in het theater nieuw ben is het niet vanzelfsprekend dat mensen mij kennen.”

Voor nu dus nog maar even geen Carré. De première van haar show in De Kleine Komedie is op het moment van het Metro-interview zenuwslopend genoeg. ,,Die zaal stond op mijn bucketlist. Dan gaan ze je naam op de gevel zetten. Het is echt iets waar ik als klein kind naar uitkeek en nu gebeurt het eindelijk. Dat is te gek.” De singer-songwriter hoopt met haar show het publiek van de poppodia en theaterpubliek samen in één zaal te krijgen.

Tijdens Adem maakt dat publiek voor het eerst echt kennis met LAKSHMI. ,,Tegelijkertijd is op deze manier op de bühne staan ook voor mij iets nieuws. Dus terwijl het publiek kennismaakt met mij, maak ik kennis met hen.”

Wie is die vrouw achter zangeres Lakshmi dan? Iemand met meerdere lagen die je af kunt pellen, vindt ze zelf. Van haar aanstekelijke vrolijkheid tot het diepste donkerste plekje in haar gedachten. Gefascineerd door de imperfecties van de wereld om haar heen, maar tegelijkertijd soms mateloos gefrustreerd door haar eigen flaws. ,,Ik ben altijd heel kritisch op mezelf. Na alle try outs kijk ik de beelden terug. Dan zie ik van alles dat ik anders wil.”

De zangeres heeft altijd wel iets te doen. Stilzitten kan ze niet, zelfs niet als ze een keer een dag vrij heeft. Van afspreken met vrienden tot de filmpremière van Bohemian Rapsody of de musical Evita of reptities en schrijfsessies, er staat altijd wel iets op de planning. Tot nog toe bevalt dit LAKSHMI prima. Ze is niet bang om zichzelf voorbij te lopen. ,,Ik loop liever nu af en toe te hard dan dat ik later spijt krijg omdat ik niet harder gewerkt heb.”

Al deze kanten van de powervrouw gaat het publiek tijdens de shows terugzien, onder meer via monologen. ,,Ik heb die geschreven alsof niemand ze ooit zou horen of lezen. Dat maakt het enorm persoonlijk. Sommige dingen wisten zelfs mijn ouders niet. Zoals die keer dat ik bewust de laatste trein terug naar huis vanuit Utrecht miste. Dat omdat ik nog niet naar huis wilde, maar ik wilde ook niet logeren bij vrienden. Mijn ouders wilde ik niet bellen, want dan zouden ze bezorgd worden. Dus ik zwierf maar rond.”

Hoewel het podium voor haar voelt als een veilige plek, krijgt ook LAKSHMI wel eens haatreacties. ,,Ik vind het heel naar dat mensen je zomaar voor van alles uitmaken op social media. Als ik dan ga kijken wat voor mensen het zijn, dan zie ik een oudere vrouw die op de foto staat met haar kleinkinderen. Ik denk dan ‘hoe dan?’ Mijn oma zou mensen echt geen haat gaan sturen via Facebook.”

Voor LAKSHMI zijn de positieve reacties echter in de meerderheid. Zo kreeg ze na try outs van het publiek te horen dat haar show goed is ‘omdat het anders is’. Het is geen standaard theatershow. Complimentjes zijn voor LAKSHMI echter moeilijk aan te horen. ,,Als iemand zegt dat ik goed gezongen heb dan denk ik ‘het minste dat ik als zangeres kan doen is goed zingen’.” Dat ze een prettig ‘interview-slachtoffer’ voor Metro was, neemt ze gelukkig voor lief.

Julia Onclin

TV-avontuur

Na De Wereld Draait Door en De Slimste Mens zou LAKSHMI een nieuw tv-avontuur wel zien zitten. Als ze voor Metro moet kiezen tussen Expeditie Robinson en Wie Is de Mol, dan kiest ze direct voor de laatste. ,,Ik zou zeker weten de mol willen zijn en ben dan volgens mij heel goed. Mensen verwachten dat niet van mij. Het lijkt me geweldig om voor een keer te kunnen liegen en bedriegen”, grijnst ze. Voor Expeditie Robinson is ze niet in de wieg gelegd. ,,Ik zou echt niet op zo’n Duivelseiland kunnen zitten. Ik kan simpelweg niet stilzitten en als je daar de hele dag alleen bent is de verveling al snel een probleem. Daarnaast eet ik geen vlees dus waarschijnlijk zou ik alle krabbetjes die ze vangen weer vrijlaten. Dat vind ik zielig.”

Meet & greet

Wil jij twee kaartjes voor LAKSHMI in het theater winnen én haar ook nog ontmoeten? Dat kan via Metro. Ga naar Metronieuws.nl/winacties en doe mee. Als je de winnaar bent wordt de meet & greet georganiseerd in een theater naar keuze.