Berichten

,

WAKE ME UP out now!

Onlangs speelden we een eigen versie van dit nummer van Avicii bij DWDD en dat nummer hebben wij opgenomen in de studio en is nu overal te streamen.

Beluister hem hier! 

 

Nieuwe single ‘Ride’ out now

Check de nieuwe single RIDE via deze link op alle streaming platforms :

song.link/ruiride

De single is een samenwerking van Rui en Lakshmi. Ze werkten al eerder samen bij nummers van het tweede album SIREN van Lakshmi.

, ,

Interview met LAKSHMI door Maxazine

Guido Timmermans had een interview met Lakshmi in AINSI theater voor Maxazine
Lees het hele interview hieronder of hier

 

 

Gemaal, vloer 1. Een grote, deels nog industriële ruimte in het immense ENCI-complex, de voormalige cementfabriek aan de voet van de Sint Pietersberg. Het is nu een gezellige bar, gevuld met tientallen retro stoelen, fauteuils, banken, bankjes en tafeltjes. In deze wereld van veranderingen, tegenstellingen en verschillende sferen hebben we een inspirerend gesprek met Lakshmi.

 

De ruimte lijkt geschapen voor de 26-jarige zangeres, zittend op een fauteuil voor een hoog raam, waar het strijklicht zachtjes naar binnen straalt. Niet lui achterover, maar op het puntje van haar stoel, om haar eigen verhaal met passie te vertellen. Een verhaal over zoveel meer dan alleen zang. In haar show ‘Adem’, waarmee ze nu voor het tweede jaar on tour is, legt ze haar gevoelsleven open en bloot voor ons neer. En daarin is ze heel duidelijk: “Dit ben ik”. Ze speelt het absoluut niet. “Ik ben geen actrice. Het zou makkelijker zijn om er een typetje van te maken, maar het leek me juist interessant om mijzelf zo bloot te leggen.” En dat is erg knap. “Als ik ergens mee zit, dan ga ik dat opschrijven. Het is wel een soort van verwerken, denk ik.” Een soort therapie dus, want “Ik heb wel last van bepaalde stemmen in mijn hoofd en van moodswings.” Ze vertelt openhartig dat ze eigenlijk te veel nadenkt over alles. “Ik merk, dat als ik het deel, dat alle mensen last hebben van dezelfde dingen, alleen de één extremer dan de ander.” Na een voorstelling praat Lakshmi altijd even met haar publiek. “Dan verbaast het me dat er zo veel mensen zijn die zeggen: “Daar heb ik ook last van gehad”. Doet ze het ook voor het publiek, die therapie? “Nee, ik was juist bang dat ik pathetisch gevonden zou worden, of dat mensen me niet zouden begrijpen.” Ze komt absoluut niet pathetisch over, omdat “Ik mezelf niet als zielig zie. Ik zet het nuchter neer, zonder zelfmedelijden.”

De muziek is dus een mooie uitlaadklep. “Dan kan ik mijn emoties, frustraties en energie kanaliseren. Anders ontplof ik en word ik heel extreem. Met de jaren krijg ik wel meer inzicht in mezelf. Nu snap ik ook waarom muziek en schrijven zo belangrijk voor mij zijn… en als er ook nog mensen komen om ernaar te kijken… Dat is te gek.” Op Facebook noemt ze zich geen zangeres, maar kunstenaar. “Ik vind zangeres zo beperkt.” Het is haar baan, maar “Ik vind het performen juist super interessant: hoe ik het overbreng”. Passioneel vertelt ze over het hele maakproces van de voorstelling, met teksten, visuals en setlisten. Zou Lakshmi dan nog meer willen? “Ik zou graag willen leren tekenen, om de beelden in mijn hoofd te kunnen uitleggen. En leren mixen in de productie. En regisseren…” Een hele creatieve bucketlist dus. Het is dan ook niet vreemd dat ons gesprek zich ontwikkelt tot een creatieve brainstorm. Zo komen we samen tot de vraag hoe zij, over een jaar of vijf, een tentoonstelling zou maken over zichzelf. “Wauw, wat cool, zeg. Dan noemen we het ‘De Lakshmi tentoonstelling…’ Of ‘De wereld van Lakshmi’. Dan komen sowieso mijn vele moodboards aan bod, met schilderingen van Edvard Munch, de donkere zijde. En ik ben super visueel ingesteld, dus ook veel films zoals ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’, mijn all time favourite.” Naast deze romantische sciencefiction cultfilm haalt ze ook veel inspiratie uit een film als ‘FightClub’. “Eigenlijk alle films waarin psychische problemen naar voren komen, bedenk ik me nu.” En de liefde, de dramatische liefde. ”Dan ga je de liefde pas onderzoeken en wordt het interessant.” We blijven nog even hangen in de films. “Mijn grote droom is ook om filmmuziek te maken.” Bij een groot shot van Tarantino, ergens in de middle of nowhere…

Dat brengt ons bij een tussentijdse blik in de toekomst: waar staat ze over pakweg vijf jaar? Daar ontvouwt zich wederom een kenmerk van haar. Naast de hang naar het donkere, is er ook het grote contrast in haarzelf, met haarzelf: Ik zou graag in de Arena spelen, maar ook in de allerkleinste theatertjes in Berlijn of zo, met twee verschillende shows.” Is dat tegenstrijdig of veelzijdig? “Beide: Ik wil geen artistieke compromissen sluiten, maar wel het allergrootste publiek krijgen.” Het lijkt alsof ze een soort bevestiging nodig heeft dat ze op de goede weg is. “Ik ben zelf te onzeker, dus het is goed als ik de bevestiging van anderen krijg.” Ze heeft dan ook moeite met negatieve recensies, met name bij albums. ”Een album is als een eigen baby. Als je die niet goed vindt, dan begrijp je gewoon niet wat ik bedoel. Dan zitten we niet op hetzelfde level.” Trots meldt ze dat ze nog nooit negatieve recensies heeft gehad op een optreden. Bij die van Maxazine ook niet.

Uiteraard komen ook haar muzikale invloeden voorbij, van punk (“de energie, de kwaadheid, het raggen”), hiphop (“De ‘Fuck you’ attitude”) tot klassiek (“Ik heb klassiek ballet gedaan”) en “zuurstokroze pop van Ariana Grande”. Ze refereert ook aan Wende Snijders: “Zij denkt ook veel verder dan alleen zingen, is creatief en heeft veel te vertellen.” Overigens schrijft Lakshmi haar muziek zelf, voordat ze het samen met de producer afmaakt. “Eerst maak ik mijn eigen miniliedje, met piano en zang.”

We zitten nog steeds op het puntje van onze stoelen. Het gesprek gaat heel natuurlijk en zou nog uren kunnen duren. Maar we gaan toch even terug naar ‘De Lakshmi tentoonstelling’, waarvan de omtrekken steeds beter zichtbaar worden. Met daarin ook veel dichters, zoals Sylvia Plath, die haar niet al te gelukkige leven prachtige verwoordde en de Indiase Rupi Carr. “En naast prachtige muziek heeft Leonard Cohen ook mooie dichtbundels gemaakt.” Ze ziet de ruimtes al voor zich: allerlei hokjes zoals het dichtershokje en het filmhokje (natuurlijk mag ‘Pulp Fiction’ niet ontbreken). Met in het schildershokje ook Francis Bacon, die mensen misvormd schilderde om hun psychische toestand uit te drukken. En in het muziekhokje een verzameling die haar brede blik aan stijlen uitstekend weergeeft, van Michael Jackson tot Lana Del Rey, van Pink tot Janis Joplin. “En Distillers, keiharde punk…”. In het boekenhokje mag Conny Palmen niet ontbreken: “Zij kan dingen zo goed beschrijven, uit pure emotie…”

En wat is nu de rode draad in haar leven; de routebeschrijving in haar eigen, zoals ze gekscherend opmerkt, ‘Groninger museum’? Ze overziet in gedachten haar zelfgecreëerde tentoonstelling: “De fascinatie van de vergankelijkheid.” Ze verduidelijkt zichzelf: “Het gaat om de balans, maar het hangt bij mij meer naar het donkere, omdat me dat meer geeft. Als het te lang goed gaat dan word ik onrustig. Ik ben dan wel blij, maar ben ik constant bang dat het nep is. Het donkere voelt veel echter.”

Het licht in haar museum zal dus vooral gedempt zijn, met donkere hoekjes en mooi belichte hokjes. In gedachte loop ik dwalend door haar tentoonstelling, door haar ziel. En dan, aan het einde van een lange gang, zie ik een lichtbundel. Ik loop ernaartoe en sta plots in De Grote Toonzaal: een bomvolle Arena. Deze is op knappe wijze emotioneel verkleind tot een knus theatertje. En ik hoor de stem van Lakshmi: “Ik heb iedereen aangekeken, en iedereen voelde zich gezien…”. Licht verward, maar sterk geïnspireerd, ontwaak ik langzaam uit de wereld van Lakshmi.

 

Bron: https://www.maxazine.nl/2019/12/16/de-veelzijdige-tegenstrijdigheden-van-lakshmi/

Foto’s Anna Pilea Fotografie

Recensie over ADEM in maastricht

Lakshmi speelde in het AINSI theater in Maastricht. Guido Timmermans was er namens Maxazine bij en schreef een mooie recensie.

 

Lakshmi is een fenomeen. Ze beroert, ontroert, intrigeert en inspireert. Haar performance ‘Adem’ is een trip door de zielenroerselen van iemand die verschillende personen en stijlen in zich verenigt en haar diepste emotionele zenuwbanen bloot legt. Dat is gedurfd. Dat is sterk. En dat is bovenal heel erg knap. Een openlijke therapie voor iedereen die gewoon mens is, en nu ontdekt dat dat veel meer is dan alleen de oppervlakte. De worsteling met verschillende emoties. De onzekerheid van wat zeker leek. De angst om te verliezen wat je hebt, of dacht te hebben…

Lakshmi trad op, nee, was zichzelf, in de AINSI Maastricht, de (bijna) voormalige cementfabriek, nu deels is omgetoverd tot een cultureel paleisje. Gedurende anderhalf uur werd je meegezogen in de emotionele wereld van de nu 26-jarige zangeres, die haar sporen al meer dan verdiend heeft. Maar ze is zo veel meer dan een zangeres. Noem haar liever kunstenaar, dat omschrijft haar veel beter; of performer. Een performer die zichzelf performt… Kan dat? Blijkbaar wel!

Ze bracht haar zelfgeschreven nummers, afkomstig van haar twee albums, met een sterke driekoppige band waarbij synths, drums, viool, bas en gitaar langs kwamen in geheel verschillende arrangementen. Allen puik uitgevoerd en geheel ten dienste van de sfeer en de emotie van de songs: van rustig mijmerend tot beangstigend, van beklemmend tot euforisch of bevrijdend. Zoals de harde, venijnige drumpartij van ‘Nowhere to go’, eindigend met een huilende gitaar. Of juist de minimalistisch zweverige synths en viool op het klein gehouden ‘Northern Sky’: “I know my love is helllish, No I won’t let you go…”

Je zat eigenlijk midden in een muzikale film noire, een totaalbelevenis van beeld en geluid. Dit gevoel werd ruimtelijk versterkt door de opstelling: Lakshmi zittend aan de piano; of staand, alleen, kwetsbaar. Achter de piano een groot, redelijk transparant doek waarachter de bandleden vaag zichtbaar waren. Exemplarisch voor de positie van Lakshmi, de eenzame strijd met haar gevoelens? Misschien visueel, maar muzikaal waren zij en haar band een eenheid die elkaar aanvoelden en meer waren dan de som der delen. En later op de avond, toen het toch al kleine AINSI-theater almaar intiemer aanvoelde, kwamen de bandleden voor één nummer achter het doek vandaan en gingen knus bij de piano zitten om, in bijna huislijke sfeer, akoestisch te spelen. Daar waar de rest van de set vooral ook elektronische elementen had, met meestal een strakke percussie. Maar, zoveel personen van Lakshmi, zoveel emoties en zoveel stijlen in nummers.

Ze heeft een gevoelige, prettige stem, met een rauw randje. Maar je voelt dat ze meer wil, dat ze meer kan dan “alleen maar zingen”. Ze maakt dankbaar gebruik van de ruimte die het podium haar biedt en beweegt introvert, maar expressief. Is dat een tegenstelling of een veelzijdigheid? Elk antwoord is goed. Het gebeurt gewoon. Ze kan het en bovenal, en dat is heel belangrijk in Lakshmi’s pop noire: je gelooft haar… Meteen, onvoorwaardelijk.

Alsof haar songs nog niet genoeg van haar ziel blootlegden, voegde zij kleine monologen toe aan haar muzikale levensverhaal. Een soort uitleg van de songs, een toevoeging. Waar ze voor de songs het Engels gebruikte, daar vertelde zij haar verhalen in het Nederlands. De moerstaal die mogelijk nog een graadje harder binnenkwam. Miniatuurverhaaltje over nachtelijke perrons en tankstations, “waar ik even kan stoppen om mijn hoofd een pauze te geven”, over liefde en relaties, onbereikbaar idealisme. Er is altijd wel een contrast in haar ziel, of een hopeloze zoektocht naar … “Ik verlang naar alles wat ik niet ben, naar plaatsen waar ik nooit ben geweest, naar mensen die ik niet ken.”

Lakshmi en haar band namen je voor een avond mee in hun huiskamer. Ze zat bijna op je schoot en nam, echt waar, een glas champagne voor je mee. Op het virtuele raam, geprojecteerd op het doek, brak af en toe het licht door, maar meestal regende het. Je zag haar in haar jeugd en zoals ze nu is. Je zag de hoop door dat hartje op het beslagen raam, maar ook de hand die er weer een dikke streep door trok. En op datzelfde doek, de projectie van haar gevoel, daar danste ze ook. Met de rug naar ons toe, soms als een donkere schaduw, soms ontbloot, lieflijk, met stijl. Art-performance.
Om in haar epiloog stilletjes een wens uit te spreken, een verzoek, een smeekbede: “Laten we ademen, ieder op zijn eigen manier. Het enige dat ik vraag aan jou: Vergeet mij niet”. Zucht… En dat is haar gelukt. Een onvergetelijke avond met een rasperformer, die haar emotionele en artistieke contrasten weet te stylen tot een performance die je soms naar adem deed snakken, maar je ook ademloos heeft geboeid.

 

 

Bron: https://www.maxazine.nl/2019/12/11/lakshmi-indrukwekkend-zicht-op-de-ziel/

Opzij magazine: meest invloedrijke vrouw van 2019

Op maandagvond 2 december vond in VondelCS in Amsterdam de bijeenkomst plaats waar de 100 meest invloedrijke vrouwen voor 2019 door hoofdredacteur Marianne Verhoeven bekend werden gemaakt. En uit hun midden vervolgens de Meest Invloedrijke vrouw 2019.

Lakshmi eindigde op de zesde plek in de categorie Cultuur waar Claudia de Breij nummer 1 was.

“De zangeres is niet op haar mondje gevallen en dat werd duidelijk toen ze aan het einde van vorig jaar uithaalde naar dj Ronald Molendijk, nadat hij had gezegd dat ‘Vrouwen nou eenmaal minder goede muziek maken dan mannen’ en daarom ondervertegenwoordigd zijn in de Top 2000. Dit najaar speelt Lakshmi een reprise van haar succesvolle theatershow ADEM in theaters door heel Nederland”

 

De grote winnares was cardioloog Angela Maas die sinds haar studietijd strijd levert met het mannenbastion dat de medische wereld ook toen was.
Zo vertelde ze dat het al haar tijdens haar specialisatie zo was dat de boven haar gestelden (lees: mannen) besloten dat het goed zou zijn als er elke vijf jaar één vrouw tot de studie zou worden toegelaten. In Angela’s woorden ‘de excuusTruus’. Al snel zag Maas dat niet alleen als het ging om haar collega’s maar eigenlijk steeds in de medische wereld de man de maatstaf der dingen was: bij onderzoek, bij het ontwikkelen van medicatie.

De Nederlandse Vrouwen Raad heeft Angela Maas voorgedragen als VN Vrouwenvertegenwoordiger 2020. Als Vrouwenvertegenwoordiger zal ze in oktober 2020 deel uitmaken van de Regeringsdelegatie naar de Algemene Vergadering van de VN.

Lakshmi – Wake me up live @ dwdd

Op 21 november was LAKSHMI uitgenodigd bij De Wereld Draait Door om mee te doen aan de rubriek ’10 uit 10′.

Hier speelde ze met haar band en extra strijkers een eigen versie van het nummer van Avicii : Wake me up

 

 

,

LAKSHMI ambassadrise van 5de editie van het Nationaal Theaterweekend

Acteurs Jon van Eerd, Naidjim Severina en Niek Roozen en zangeres Lakshmi zijn dit jaar de vier ambassadeurs van de 5de editie van het Nationaal Theaterweekend dat plaatsvindt op 24, 25 en 26 januari 2020. Tijdens dit weekend krijgen de bezoekers de kans om in ongeveer tachtig Nederlandse theaters verschillende voorstellingen te bezoeken voor slechts 10 euro. Vanaf vandaag start de kaartverkoop en staat de programmering online.

Theater beleef je samen en zeker tijdens het Nationaal Theaterweekend. Theater is er voor iedereen. Jong, oud, vaste of nieuwe bezoeker! Iedereen is tijdens het Theaterweekend welkom om tegen een mooie prijs te komen genieten van alles wat het theater te bieden heeft. De ingrediënten van het weekend zijn eenvoudig: voor slechts €10,-  bezoek je een van de 300 voorstellingen en daarnaast zijn er vele extra activiteiten gratis te bezoeken in het theater bijvoorbeeld, meet & greets, afterparty’s, workshops en rondleidingen. Op zondag is het in veel theaters familiedag, daarmee is het Theaterweekend een unieke belevenis voor iedereen.

Vier theaterbekendheden zijn dit jaar ambassadeur van het Nationaal Theaterweekend:

LAKSHMI
Op 21 september bracht Lakshmi Swami Persaud, beter bekend als zangeres LAKSHMI, haar tweede album ‘Siren’ uit. Na veel shows op de poppodia en op de festivals, debuteerde LAKSMI vorig jaar oktober in het theater met een ongekende hoeveelheid voorstellingen. Tijdens de theatervoorstelling ‘Adem’ maakt het publiek kennis met de vrouw achter de zangeres. “In het theater kan iedereen ondergedompeld worden in nieuwe werelden die de makers creëren. Ik wil bruggen slaan tussen verschillende genres, doelgroepen en onderwerpen. Het staat voor mij voor vrijheid en creativiteit.” aldus Lakshmi.

Jon van Eerd
Jon Van Eerd is een Nederlandse acteur, zanger en schrijver. Hij begon zijn acteercarrière in Amerika en Engeland, waarna hij in Nederland onder meer te zien was in Boeing Boeing en musicals als Titanic, Mamma Mia en Moeder Ik Wil Bij De Revue. Dit seizoen staat Jon in de theaters met de komedie Herrie in de Keuken. “Theater is voor mij erg belangrijk. Ik vind het bijzonder om zoveel mogelijk mensen kennis te laten maken met de theaterwereld. Dit weekend is een mooi initiatief om zo iedereen de kans te geven om deze beleving mee te maken.” vertelde Jon van Eerd. Naast theater is Jon ook te zien in films en op televisie. Zo speelde hij in Flodder, Baantjer en André van Duins Comedy Club. Ook was hij ‘de Mol’ in het televisieprogramma Wie is de Mol? in seizoen 2009.

Naidjim Severina
Naidjim Severina werd bij het grote publiek bekend door zijn rol als Simba in The Lion King, de laatste drie jaar stond hij voor volle zalen in het Circustheater in Scheveningen. Dit theaterseizoen vertolkt hij de rol van dragqueen Lola in de musical Kinky Boots.

Niek Roozen
Niek Roozen is bekend geworden van zijn rol als het personage Max in de eerste 4 seizoenen van Brugklas. Na de serie Brugklas maakte Niek onder meer voor Zapp zijn eigen programma, speelde in de series Superbrein en De Vloek van de Manege Pegasus en had grote rollen in de films, Renesse, Misfit, Vals, Verliefd op Cuba en Brugklas de Film. Dit seizoen speelt Niek in de musical Brugklas.

Het Nationaal Theaterweekend is niet alleen een mooie gelegenheid om voordelig het theater te bezoeken, maar ook een bijzondere ervaring die men niet snel zal vergeten.

Kijk voor deelnemende theaters, voorstellingen en de kaartverkoop op: www.nationaaltheaterweekend.nl

,

LAKSHMI live Koffietijd

Op woensdag 13 november was LAKSHMI te gast bij Koffietijd en speelde ze samen met Rob Peters en Pauline Koning haar nieuwe single Northern Sky live.

Bekijk het item hieronder.
Bestel je kaarten voor de ADEM Theatertour hier:

 

,

LAKSHMI live bij Tijd voor max

Deze week zat LAKSHMI aan tafel bij Tijd voor Max en speelde ze samen met Rob Peters en Pauline Koning haar nieuwe single Northern Sky live.

Bekijk het hier

Wereldmeisjesdag

Het is wereldmeisjesdag!
Een belangrijke dag die helaas nodig is, omdat er nog te veel ongelijkheid bestaat

Zoals jullie weten ben ik hier veel mee bezig en vind ik dit heel belangrijk. Ik heb opgeschreven waarom:

Als een ware Instagram addict haal ik mijn telefoon al tevoorschijn nog voor mijn kont de stoel raakt.
Ik scroll door mijn nieuwsoverzicht en zie de quote ‘Directeur NCD: Vrouwenquotum is ontzettend gevaarlijk’, er staat een fotootje bij van een witte man: rond de 60, grijs haar naar achteren gekamd, een autoritaire blik. ‘Ontzettend gevaarlijk’. Die woorden klinken rood en schreeuwerig.
Alsof de hele wereld door een vrouwenquotum groot gevaar loopt. Alsof er doden gaan vallen en gebouwen op het punt staan om samen met de economie in te storten.
Zijn redenatie is dat vrouwen die dankzij zo’n quotum op een toppositie komen, niet altijd op draagvlak kunnen rekenen. Hoe zou dat komen? Misschien omdat er, sinds de aarde bestaat, nooit gelijke kansen zijn geweest. Leidinggevende vrouwen worden vaak niet serieus genomen omdat er alleen maar mannen op hun positie hebben gezeten.
Dus in plaats van de mensen aanpakken die de vrouwen niet serieus nemen, moeten de vrouwen nog even wachten tot er een keer op magische wijze genoeg draagvlak is.
Volgens de grijze witte man is het beter als de maatschappij eerst de juiste omgeving creëert waarin vrouwen kunnen ‘floreren’. Zo mooi en nobel van hem: hij wil een verandering in de maatschappij zien, zodat vrouwen eindelijk kunnen bloeien, op hun best kunnen zijn. Maar een vrouwenquotum in het bedrijfsleven… Nee, dat gaat hem te ver. Dáár mag de verandering niet in zitten. Verandering is best, maar wel op zijn voorwaarden.
Als kers op de taart staat aan het einde van het bericht nog een speciale tip voor vrouwen die zo eigenwijs zijn dat ze tóch, ondanks alle rode vlaggen, een topfunctie ambiëren: vrouwen moeten thuis goede afspraken maken. Want: ‘Een topfunctie kun je niet zomaar erbij doen. Het zijn veeleisende, stressvolle, moeilijken banen. Je moet 24 uur aanspreekbaar zijn.’
Ok. Bedankt, man van zestig.

Het klinkt als een waarschuwing die je als zestienjarig meisje van je vervelende leraar krijgt, wanneer je een bijbaan hebt, in een bandje speelt en toch je diploma wilt halen (‘onderschat het allemaal niet hoor!’ ‘Misschien neem je teveel hooi op je vork!’). Het is denigrerend en vertelt je dat je zelf niet goed kan inschatten waarmee je bezig bent. Het moet je doen beseffen dat je de waarschuwing en zorg van deze man nodig hebt, omdat hij het allemaal wél kan overzien.

Een 16-jarig meisje schrijft geschiedenis als klimaatactivist. Haar speech bij de U.N klimaattop is intelligent, emotioneel, gepassioneerd en haar ogen spuwen vuur. Vuur en ambitie zie ik bij veel jonge vrouwen, maar gek genoeg wordt het door de wereld gezien als hysterie, overdreven gedoe en egotripperij. Greta Thunberg wordt online afgeschilderd als geestelijk ziek, labiel en als een puber die haar zin wil krijgen. Zou een 16-jarige jongen hetzelfde over zich heen krijgen? Of zouden we hem prijzen om zijn intelligente speeches en zijn tomeloze ambitie?
Zouden we hem niet gewoon de nieuwe Al Gore noemen? Zouden we niet zeggen: natuurlijk heeft hij wat stoornissen, maar alle genieën hadden wel iets.
Ik ben een meisje en voor mij was het altijd vanzelfsprekend dat mannen en vrouwen gelijk zijn. Tot ik er achter kwam dat dat verre van vanzelfsprekend was. Dat zoiets als naar school gaan in grote delen van de wereld nog niet vanzelfsprekend is, wanneer je als meisje geboren wordt. Tot ik ontdekte dat er nog steeds meisjes zijn die – amper op een ‘alle-jongens-stinken-en-zijn-stom’-leeftijd – uitgehuwelijkt worden aan mannen die hun vaders hadden kunnen zijn.

Laten we inderdaad een omgeving creëren waarin ieder individu, jongen of meisje, zich kan ontwikkelen, kan bouwen, tot bloei kan komen. Iets forceren om een verandering te realiseren is soms nu eenmaal nodig. Vastgeroeste patronen doorbreken voelt misschien oncomfortabel, maar is onmisbaar wanneer je wilt groeien. Alles bij het oude houden: dát is pas gevaarlijk.