Berichten

Portret LAKSHMI

Omroep Gelderland maakte een portret van LAKSHMI.

WIJCHEN – Singer-songwriter Lakshmi voelt zich in het theater als een vis in het water. Haar eerste theatervoorstelling ‘Adem’ zal dan ook zeker niet haar laatste zijn. Een heel persoonlijke voorstelling waarin ze, naast haar muziek, ook veel vertelt over haar eigen onzekerheden.
Lakshmi Swami Persaud – haar vader is Surinaams-Hindoestaans – werd geboren en groeide op in Wijchen, maar daar heeft ze geen goede herinneringen aan. ‘De basisschool vond ik een hel’. zegt de zangeres nu. ‘Ik paste daar niet in dat dorp. Ik was anders en dan val je snel op.’ Op 14-jarige leeftijd gaat ze al op kamers in Nijmegen wonen. Daar voelt ze zich wel thuis. ‘Ik woon nu al jaren in Haarlem, maar Nijmegen voelt nog steeds heel erg als thuis. Ik zeg ook nog altijd dat ik uit Nijmegen kom en niet uit Wijchen.’

Voor het eerst staat ze dit seizoen met de voorstelling Adem in theaters in heel Nederland. En ze vertelt daarin open dat het leven lang niet altijd alleen maar leuk is. ‘Dat vond ik best heel spannend, want ik wil niet dat mensen zich oncomfortabel voelen. Ik vertel bijvoorbeeld dat ik 60 stemmen in mijn hoofd heb en daardoor heel tegenstrijdige kanten heb. Ik ben vaak heel onzeker. Dat soort dingen vertel ik op het podium. Aan wildvreemde mensen. Ik dacht af en toe echt: waarom doe ik dit? Maar ik wil eerlijk zijn over mijn struggles. Mensen denken dat het altijd goed gaat, dat is de norm tegenwoordig. Maar dat vind ik nep. En ik merk dat dat juist is wat ik terug hoor van mijn publiek: dat ze het herkennen. Dat vind ik tof.’

Het theater was een gouden greep voor Lakshmi. ‘Ik kan hier veel meer kwijt; concertpubliek is toch anders. Als er een rustig nummer is gaan mensen een biertje halen en er doorheen staan lullen. Theaterpubliek is veel meer gefocust.’ Het theater voelde ook direct vertrouwd. ‘Ik heb vroeger aan ballet gedaan en ik vond het altijd al en nog steeds een magische plek.’

,

Lakshmi live bij nooit meer slapen op npo radio 1

Het nacht programma op NPO Radio 1 vierde haar 5-jarige jubileum met een live uitzending.
Lakshmi speelde daar After Hours en Northern Sky en had een mooi interview met Pieter van der Wielen.

Klik HIER om het fragment terug te luisteren.

 

,

Interview in de Musicmaker

Opnemen met LAKSHMI
Kopje onder in de Ursulinenkapel

De 25-jarige Lakshmi heeft haar nieuwste studioalbum Siren grotendeels opgenomen in een pop-upstudio in de Ursulinenkapel in Tilburg.
De 45-jarige Thijs Lodewijk, ook bekend als LudoWic, bracht daarbij orde in de creatieve chaos. Dame en heer vertellen aan Musicmaker hoe zij zich afzonderden, een diepe duik namen en gezamelijk weer bovenkwamen met het fraaie pop-noirgeluid van Siren

Lakshmi en LudoWic maken pop-noir in een pop-upstudio: het klink bijna al seen stripverhaal over een dynamisch duo, maar dit is precies wat Lakshmi Swami Persaud en Thijs Lodewijk hebben gedaan. De twee muzikanten met een kleine generatiekloof kennen elkaar van de Herman Brood Academie,waarvan Thijs medeoprichter is. Ze werken al samen sinds Lakshmi’s debuut-EP Come Sin With Me (2016) hoewel Lakshmi daarvoor wel eerst lang bij Thijs moest lopen leuren,
Lakshmi: ‘Ik heb wel op de Herman Brood Academie gezeten, maar nooit les van Thijs gehad. Ik kende hem dus vooral van zijn soloproject LudoWic en zijn werk met Wende Snijders –in mijn ogen de beste Nederlandse artieste op dit moment. Daarom wilde ik Thijs graag als producer voor mijn eigen muziek. Hijzelf was echter niet meteen overtuigd. En dus heb ik hem schaamteloos gestalkt met talloze ideeën, moodboards en vragen. Uiteindelijk ging hij overstag en hebben we samen de EP gemaakt. Het leek hem leuk om de samenwerking daarna voort te zetten. Toen dacht ik ‘yes, ik heb gewonnen!’

Bloedballet
Voor Siren schreef Lakshmi uiteenlopende nummers met meerdere songwriters: Rui (Reis Maia), Rogier Wagenaar, Pascal Voorbraak, Pauline Koning, Fritz, Rob Peters, Dries Bijlsma en JW Roy (die ook meezingt in het nummer Falling Free).
Het werd een bonte verzameling demo’s. ‘Ik vind nou eenmaal te veel dingen heel leuk’, verklaart Lakshmi. ‘Van de schoonste vorm van klassiek ballet tot aan de ranzigste rock van een met bloed besmeurde Marilyn Manson’.
Thijs: ‘De demo’s van Siren gingen van country tot EDM. De uitdaging was om daar eenheid in aan te brengen en er een elektronisch geheel van te maken dat toch organisch klinkt. Ik had veel keuzes zelf kunnen maken maar wilde wel per se dat Lakshmi bij elke overweging betrokken was. Meestal bood ik per arrangement of sound keuze een aantal opties aan en kozen we samen de mooiste uit.’

Ursulinekapel
Voor de opnames toog het tweetal voor een week naar de Ursulinenkapel in Tilburg.
Thijs: ‘Dat is een fantastisch mooie plek waar regelmatig optredens en feesten plaatsvinden/ Ik neem e rook regelmatig materiaal voor LudoWic op. Omdat Lakshmi’s eerste langspeler, simpelweg LAKSHMI genaamd, her en der is vastgelegd wilde ik deze keer juist op één plek echt kopje onder kunnen gaan. De muziek van Lakshmi is grotendeels elektronisch en hadden we in principe dus overall vast kunnen leggen. Je hebt in elk geval geen ingewikkelde studiosituatie nodig. Een inspirerende plek is eigenlijk nog belangrijker. Dat is de Ursulinenkapel zeker.
Zodra je binnenstapt, ben je meteen ontkoppeld van je dagelijkse bestaan. Daardoor kan je de diepte in.’

Lakshmi: ‘Ik vind studio’s best oke, maar meestal zijn ze te klein of te klinisch. Thijs stelde de kapel voor. Ik ging op een avond kijken en was meteen verkocht. De kapel staat in het centrum van Tilburg maar het voelt binnen alsof je in de middle of nowhere bent.
Ik kon er blijven slapen, elke avond bij de Surinamer om de hoek eten en opnemen en rondrennen wanneer ik maar wilde. Bovendien ken ik niemand in Tilburg en had ik daar dus totaal geen afleiding. Zo’n isolement is perfect voor album opnames. Het is het fijnste wat ik ooit heb gedaan.’

Inspirerende instelling
De opnamesessies van Siren zijn afgerond in Sandlane Recording Facilities in Rijen, waar engineer Jos Driessen aanvullend akoestisch drums, strijkers en extra gitaarwerk opnam en de plaat met Thijs mixte. Ook nam Lakshmi bij Sander Geboers in Digital Army Studio aanvullende zangtakes op.
Thijs: ‘Maar de sfeer en sound van Siren in zeker voor driekwart in de Ursulinenkapel ontstaan. Je kunt de kapel kaal huren. Ik heb daar zelf voor de opnames van Siren een studio in opgezet: met een arsenaal aan analoge synthesizers, microfoons, speakers en lichten –voor aanvullende video-opnamens en fotocontent.’
Lakshmi: ‘Ook leuk om te melden: ik had ter inspiratie per liedje zestien plaatjes uitgezocht die willekeurig op een beldscherm voorbijkwamen. Veel schemerplaatjes, maar ook van een auto op een snelweg, heel drukke steden of juist rustige natuurbeelden. De rode draad erin heeft zich vertaald naar de sound van Siren. Op deze manier kon ik mijn eigen bubbel creëren. Het was heel gaaf om daarin te kunnen verdrinken.’
Thijs: ‘Dit alles laat zien hoe ontzettend professioneel Lakshmi’s werkhouding is. Echt ongekend hoe hard zij werkt. Ze is altijd voorbereid, op tijd en vrolijk, ze komt haar afspraken na. Die instelling gaat haar heel veel brengen. Dat weet ik zeker!’

De komende maanden in Lakshmi veelvuldig te zien in de Nederlandse theaters met haar debuut voorstelling ADEM : www.lakshmimusic.com

,

Mijn open brief naar Ronald Molendijk

In een uitzending van RTL Boulevard op 1e kerstdag, zei Ronald Molendijk o.a. dat vrouwen nu eenmaal minder snel goede muziek maken, niet zo senang zijn in de studio, een minder lange adem hebben dan mannen en daarom geen lange carrière kunnen hebben in de muziek.

Ik schreef hem hierover een open brief, dat ging viral en ik stond na aanleiding daarvan 27 december tegenover hem in de studio van RTL Boulevard.
Zie hieronder  de open brief en de uitzending.

”  Beste Ronald,
 
Eerste kerstdag is nu voorbij en traditiegetrouw recappen we gezamenlijk gezellig 2018 en denken we massaal na over onze 2019 plannen.
2018 was voor mij een nogal druk jaar maar gevuld met allemaal mooie optredens, kekkie studio sessies, hard werken, alle tijd en geld investerend in mijn carrière.
Het is een droom: eigen albums uitbrengen in eigen beheer, heel veel touren, maken, creëeren.
Van de buitenkant lijkt het vaak moeiteloos en rooskleurig maar we kennen denk ik allemaal de binnenkant: onzeker op financieel, sociaal en persoonlijk gebied, angstige toekomst scenario’s etc.
 
Mijn grootste angsten die altijd worden ingefluisterd door een vervelend mannetje in mijn hoofd is dat ik nooit goed genoeg ben, nooit hard genoeg werk, niet leuk genoeg ben. Dus werk ik altijd net wat harder.
Ik ben geen gehypte artiest, heb geen mega label achter me, geen tv programma waardoor ik soms onzeker word maar vaak ook trots ben op mijn eigen pad en die vol vertrouwen volg waar je vooral veel geduld en een lange adem voor nodig hebt. Niet mijn sterkste kant geef ik toe maar wel noodzakelijk.
 
Als jong meisje was ik al aan het schrijven en optreden.
Ik keek naar p!nk (toch al goedlopende carrière vanaf 2000 tot heden), Madonna (carrière vanaf 1983 tot heden), ik luisterde naar Leonard Cohen, Fleetwood Mac (stevie Nicks vanaf 1973 al lekker bezig), naar Aretha Franklin (1962-2018), Janis Joplin (geen lange carrière, is dat omdat ze een vrouw is?) Kurt Cobain, Melanie, Chi Coltrane en nog veel meer artiesten.
In mijn jonge naïeve ogen was er totaal geen verschil tussen mannen -en vrouwen artiesten.
Behalve dat ik de vrouwen magischer vond in hun bewegingen.
 
Mijn blik op gelijkheid is al -helaas- een tijdje veranderd.
 
Ik weet dat je als vrouw in de muziekindustrie harder moet werken om dezelfde plek te krijgen als een mannelijke artiest.
Je moet er heel mooi uitzien (het oog wil zeker bij vrouwen ook wat), je hebt minder kans om gedraaid te worden op de radio (gemiddeld 25% van de gedraaide artiesten zijn vrouw). Minder kans om als headliner op een festival te staan (ónder de 20% Vd acts op festivals is vrouwelijk).
Ik dacht dat het kwam door ongelijke kansen, vooroordelen, maatschappelijke verwachtingen. Maar gisteren heb je dat allemaal van de baan geveegd en was je conclusie: ‘vrouwen maken gewoon minder snel goede muziek’, zijn niet zo kekkie in de studioruimte en hebben niet zo’n lange adem.
Aha! Dus dát is de oorzaak.
Vrouwen maken gewoon minder snel goede muziek. Als de meneer die wordt ingehuurd door RTL als muziek deskundige en voormalig jury lid van Idols dat zegt, dan zal dat wel kloppen, zullen veel mensen denken.
 
Het probleem is, Ronald, dat ik hierom heb gelachen van ongeloof, gillend heb teruggespoeld om te kijken of ik dit niet verkeerd heb geïnterpreteerd, of ík niet overgevoelig ben en fout reageer maar dat is niet zo.
Ik voelde me gekwetst toen je dit zei. Waarom? Omdat ik nu in een tour zit van 77 shows, 18 uur per dag keihard werk om beter te worden op verschillende vlakken, om mijn business draaiende te houden. Als iemand met een piemel zegt dat iemand zonder piemel minderwaardig is, niet kan doen wat hij in potentie wel kan, niet de aanleg heeft om succesvol muzikante te zijn, dan zegt het vervelende mannetje in mijn hoofd ‘zie je wel. Je zal nooit goed genoeg zijn’.
Dat vervelende mannetje is niet ontstaan door mijn gedachten, maar door mannen zoals jij.
Zogenaamde ‘gatekeepers’ van de industrie die met deze mentaliteit, deze kijk op de muziek meisjes en vrouwen zo neerzetten.
 
Het is nu bijna 2019 en ik hoop dat dat het jaar wordt waar bewustwording een grote rol speelt. Gewoon bewustwording, dan ontwikkelt de rest zich ook.
 
Ondertussen duik ik weer de studio in, maak, schrijf, teken, creëer en ik heb nog t/m maart 50 shows staan waar ik je graag voor wil uitnodigen.
 
Liefs, ” 
, ,

Top 2000 Vinyl voorpret

De top 2000 is in volle gang en Evelien de Bruijn noemde onze plaat als een van haar favorieten dit jaar!

Check het item op NPO2extra en de volledig video van Falling Free hieronder.

 

,

Aftermovie premiere

Op 7 november was de premiere van de voorstelling Adem in De Kleine Komedie.
De aftermovie legt reacties van het publiek vast en stukjes van de voorstelling.
Video door Kim Balster

,

LAKSHMI Toont lef in intiem theater

LAKSHMI TOONT LEF IN INTIEM THEATER

“I thought that I was falling, but I’m falling free” zingt LAKSHMI in ‘Falling Free’, de lead-single van haar recent verschenen tweede album Siren. Het zou een toepasselijke metafoor voor haar theatervoorstelling Adem kunnen zijn. De 25-jarige singer-songwriter heeft de Nederlandse festivals en poppodia weliswaar al veroverd met haar donkere, elektronische indiepop, maar het theater is nog onontgonnen terrein. Ze stelt zich er echter meer open dan ze ooit gedaan heeft: “Met de eerste voorstelling dacht ik ‘shit, dit is wel heel erg persoonlijk.’”

‘Adem’ bestaat naast muziek uit zes zeer intieme monologen, die songs uit heel haar carrière tot nu toe met elkaar verbinden. LAKSHMI: “Ik merk dat ik uit meerdere persoonlijkheden besta. Waarom doe ik soms rare dingen zoals ik ze doe? Wat is de reden daarachter? In mijn nummers zit dat natuurlijk al enorm ingevlochten, maar de monologen zijn in het Nederlands. Dat is net even wat directer en kwetsbaarder dan Engelstalige nummers, waarin ik me kan verschuilen.”

Niet dat ze ervoor schroomt emotie in haar Engelstalige nummers te stoppen, zoals te horen is op het sfeervolle, prettig schurende album Siren, waarvoor de basis in de Ursuline kapel in Tilburg gelegd werd. “Ik vind opnamestudio’s altijd redelijk benauwend; een soort van klinisch. Ik wilde iets met veel ruimte en sfeer”, zo legt ze die keuze uit. “Zo’n kapel heeft zoveel meer karakter dan een studio. We hadden het aangekleed met alle instrumenten die we nodig hadden, en beamers die mood boards projecteerden. Dat was een heel fijne omgeving om in te schrijven.”

De liedjes die ze voor haar album schreef, werden in eerste instantie echter niet voor het theater geschreven. Toch ontdekte ze al snel een voordeel van deze nieuwe omgeving: “Op een poppodium kun je vaak niet de hele kleine liedjes kwijt, omdat mensen dan toch staan, en geneigd zijn een biertje te halen, en met elkaar te lullen. In het theater kun je van heel klein naar heel groot. Het publiek gaat daar veel meer in mee.”
Het betekende ook dat ze sommige nummers anders moest arrangeren, om ze geschikt te maken voor een theatersetting, waarin experimentele elektronica minder past dan op een festival. “Maar we zoeken behoorlijk de grens op van wat net kan. Dat vind ik héél interessant om af te tasten”, vertelt ze opgetogen. Andere nummers werden juist teruggebracht tot hun kern: “Als in de basis een liedje goed is, blijft het ook overeind met alleen een gitaar.”

Haar grootste horde zat daarmee dus niet in het muzikale deel. “Zingen is hartstikke leuk, maar praten op een podium vind ik heel erg eng”, vertelt ze over haar openhartige monologen. “Ik heb die teksten geschreven alsof niemand ze ooit zou lezen. Het is best wel eng om te delen, maar ik krijg er heel veel voor terug. Dat motiveert me om bijna tegen het té persoonlijke aan te wrijven.”
LAKSHMI put daarvoor kracht uit de vele reacties van bezoekers. “Ik merk nu dat mensen in plaats van ‘dat wijf is gek’, juist denken ‘hé, dat heb ik ook’”, lacht ze. “Voor mij is dat dus het allergrootste compliment, als mensen na de show naar me toe komen en zeggen dat ze zich erdoor verbonden voelden.”

De theatervoorstelling ‘Adem’ van LAKSHMI staat op 28 november in Theater de Lievekamp in Oss, 14 december in Theaters Tilburg en 22 december in De Speeldoos in Vught.  (Jaap van der Doelen)

,

LAKSHMI bezingt de duisternis kraakhelder

LAKSHMI bezingt de duisternis kraakhelder
Recensie ADEM in Leidsch Dagblad
Theaterconcert ‘Adem’ van LAKSHMI. Gezien 21-11, Leidse Schouwburg.

,,Ik doe ook maar wat”, verzucht zangeres Lakshmi als het concert dat ze geeft voor een matig gevulde Leidse Schouwburg, bijna klaar is.

Lakshmi brak bij het grote publiek niet door met haar muziek, maar met haar opvallende aanwezigheid in De Slimste Mens.
Als daar het onderwerp op de sportschool komt, vraagt presentator Philip Freriks ,”Heb jij nou ook zo’n killerbody?” ,”Wat denk jij?”, was haar snedige antwoord.
Het antwoord werd woensdagavond in de schouwburg gegeven.
Lakshmi danst in trainingsbroek en sport-bh op felwitte gympen op het podium. Maar het was niet de uitbundige dans of haar killerbody waar het in de voorstelling Adem over ging. Die ging over sfeer, zintuigen en nachtelijke ontmoetingen.

Lakshmi ligt in een grote (nep) bontjas op de piano, de lampen in de zaal doven en haar zoete stem laat het publiek zwijgen. Op het doorschijnende doek dat de band van de zangeres scheidt, wordt een beslagen ruit geprojecteerd , Lakshmi klimt van de piano en kijken naar de druppels die van de ruit glijden, zingt ze zacht.

Wat Lakshmi met Pop-noir bedoelt als ze haar muziek omschrijft is duidelijk. De band speelt ingetogen, violiste Pauline Koning heeft een sleutelrol om de muziek subtiel te kleuren; soms slechts met een rafelig vioollijntje, andere keren klinkt de door effectpedalen bewerkte viool hard en rockend.
“Hi ik ben Lakshmi”, zegt de zangeres na het vierde nummer en ze draait zich voor het eerst naar de zaal. Ze schenkt drie glazen champagne in en deelt ze uit aan de mensen op de eerste rij. ,”Proost!” Het is het enige moment dat ze zich rechtstreeks tot het publiek richt.
Verhalen
Tijdens de hele voorstelling is Lakshmi geconcentreerd en één met haar band, ondanks het feit dat de band achter een doek speelt. Ze vertelt verhalen over donkere tankstations waar ze sterk ruikende koffie verkopen, dat ze een tankstation zoekt waar ze zichzelf kan opladen. Over middernachtelijke ontmoetingen met dronken mannen op Utrecht Centraal, over een meisje dat ze tegenkomt op Amsterdam Amstel, over de drang selfies te maken, over de angst meer gewaardeerd te worden voor haar selfies dan om haar muziek. Maar het gaat haar om de muziek. Die is elektronisch, maar kalm. Lakshmi zingt kraakheldere noten en prachtige overpeinzingen “Your whiskey breath made me insane” Op de momenten dat de band rockt, danst Lakshmi over het podium en kijkt door het doek naar haar band. Een glimlach van oor tot oor.
,,Ik doe ook maar wat”, zegt Lakshmi. ,,Maar ik doe mijn best. Dit is mijn tankstation. Dit hier.” Ze lijkt alle aanwezigen persoonlijk aan te kijken.
,

lakshmi hair in a kinki chair

OH YES. THIS HAPPENED!

De Kinki Kappers waren aanwezig bij de première van Adem in De Kleine Komedie en gaven een aantal fans live in de foyer ‘De Lakshmi’. Best wel badass!

Je kan nog steeds ‘de Lakshmi’ krijgen bij een van hun salons.

En onze speellijst kan je vinden op:
http://lakshmimusic.com/agenda/

,

Recensie ADEM

Er ligt iemand in een bontjas bovenop een vleugel, vlak naast de ingang van de zaal. Het publiek moet langs haar lopen en als iedereen zit, begint ze te zingen. Ze ligt nog steeds. Het nummer dat ze zingt, vertelt over momenten waarop niemand haar kan zien – terwijl op dat moment absoluut niemand z’n ogen van die mysterieuze zangeres op het podium kan houden.

Lees meer