Berichten

,

LAKSHMI in Toon Magazine

 

LAKSHMI
Haarlemse held in de muziek

In het verleden had Haarlem veel helden in de kunst, tegenwoordig vooral in de muziek. Lakshmi is
er daar één van, met de prachtige pop noir die ze maakt. Eind vorig jaar haalde ze de headlines als
heldin die een lans brak voor vrouwen in de popmuziek, naar aanleiding van de Top 2000.

Je bent zes jaar geleden in Haarlem komen wonen, was dat vanwege de befaamde muziekscene hier?
“Mijn vriend woonde in Haarlem en Haarlemmers willen nooit weg uit hun stad, zo heb ik ervaren. Dus dat was de reden. Ik moest echt even wennen en had flink heimwee naar Nijmegen, waar ik ben opgegroeid. Ik had wel snel contact met andere muzikanten, wat leuk is, maar in mijn vrije tijd had ik geen behoefte om wéér in de muziek te zitten. Dus ik wilde ook wel andere mensen leren kennen. Dat vond ik best moeilijk in Haarlem.”

Heb je iets aan de Haarlemse muziekscene gehad voor je carrière?
“Vooral Platenwinkel Sounds heeft me heel erg geholpen. Zij brengen mijn lp’s uit en helpen met de financiering ervan. Eigenaar Paul vindt het leuk om te investeren in lokale bandjes. Zonder Sounds had ik geen lp’s, dus dat is wel mijn meest dierbare Haarlemse muziekcontact.”

Je hebt geen platenmaatschappij die dat voor je doet?
“Nee. Toen ik afstudeerde aan de Rock Academy in Utrecht ben ik meteen naar de Kamer van Koophandel gegaan om me in te schrijven als bedrijf. Ik doe alles in eigen beheer en huur de mensen in die ik nodig heb: muzikanten, perspromotors, boekers, pluggers … Ik moet er niet aan denken om van een platenmaatschappij afhankelijk te zijn.”

Daarmee maak je het jezelf wel moeilijk …
“Als je bij een groot label zit, wordt je sneller gedraaid op de radio en als je bij een groot
boekingskantoor zit, wordt je sneller gedropt op de grote festivals. Maar in ruil daarvoor heb je niet meer alle controle over je muziek. Als ze vinden dat er geen potentiële hit op je album staat, willen ze het niet uitbrengen. Dan moet je dus een hit gaan schrijven. Ik denk dat ik dan helemaal zou verstikken. Concessies moeten doen op artistiek gebied, dat is het naarste wat ik kan bedenken.”

Loop je niet meer financieel risico zonder contract bij een platenmaatschappij?
“Zeker, maar ik geloof in de woorden van Jay-Z, die zegt: ‘ownership’ is alles. Als je bij een label zit, betalen ze bijvoorbeeld voor jou de studio. Maar dat betekent ook dat ze de masters bezitten, de originele opnames. Als je daar voor minder dan 50% eigenaar van bent, dan kan het label de muziek van mij als veganist bijvoorbeeld verkopen aan McDonalds voor een commercial. Dat zou horror zijn.”

Maar ook geld en roem …
“Dat heb ik er dus niet voor over. Ik leef periodes op water en brood en neem bijbaantjes als het nodig is. Ik ben bereid om 24 uur per dag bezig te zijn om mijn doelen te bereiken. Maar inleveren op mijn principes en artisticiteit, dat weiger ik.”

Je wilt geen commerciële concessies doen, dus dan maar minder succes?
“Nou, ik vind het helemaal niet erg om gewoon vies commercieel te zijn en zou echt heel graag in
de Arena willen spelen hoor. Als het maar met mijn eigen ding is. Ik weiger te geloven dat je daar
je artistieke ziel voor hoeft te verkopen.”

Wordt je op de Herman Brood Academy voorbereid op de zakelijke kant van het vak?
“Mwah. Toen ik de Kamer van Koophandel uit liep met mijn inschrijving begon het pas. Ik ging
eerst 6000 keer op mijn bek en realiseerde me toen: school is heel comfortabel, dit is het echte
leven. Ik begreep toen wat Eller van Buren bedoelde, de broer van Armin, die les geeft op de
academie. Het eerste wat hij ons vertelde was: 10% van jullie gaat het halen, 90% haakt af. Dat
was een signaal, vooral ook naar al die mensen die in een ‘ja maar ik kan heel erg goed zingen’-
bubbel zaten. Die dachten dat ze er met alleen hun stem wel zouden komen. In de praktijk is dat
maar een piepklein beetje van wat nodig is om succesvol te worden.”

Zijn er inmiddels alweer jongere zangeressen die bij jou komen voor advies?
“Ja, dat vind ik heel lief want voor mijn gevoel ben ik zelf ook nog nergens. Toen ik nog op de
academie zat mocht ik Wende Snijders interviewen en mee naar een soundcheck. Ik heb daar
super veel aan gehad. Ik hoop dat anderen ook iets aan mij zullen hebben, dat zou ik heel tof
vinden.”

Je bent regelmatig bij De Wereld Draait geweest, helpt dat om door te breken?
Dat helpt zeker!  TV programma’s als DWDD hebben nog steeds een erg groot bereik wat muzikanten, schrijvers en kunstenaars ontzettend kan helpen. Ik merk na DWDD altijd een stijging van ticket/cd/lp verkoop, dat is echt heel erg tof.

Wat ik wel merk is dat tegenwoordig vooral coverbands heel populair zijn wat denk ik resulteert in dat artiesten gevraagd worden om vooral covers te spelen bij veel radio -en tv programma’s in plaats van eigen nummers. Het publiek houdt nu eenmaal van meeklappen en zingen op iets wat ze al kennen.
Daardoor is er steeds minder platform voor nieuwe muziek in de mainstream media wat ik jammer vind.

En ook in de Top 2000 waarschijnlijk, waar je natuurlijk vooral ook vrouwen mist …
“De discussie die ik daar afgelopen kerst over had met producer Ronald Molendijk heeft wel wat
losgemaakt zeg! Volgens Ronald bewees het feit dat er weinig vrouwen in die lijst staan dat
vrouwen dus ‘minder snel goede muziek maken.’
Dat vond ik echt heel raar. Ik dacht: als ik hier nu niet tegenin ga, kan ik mezelf nooit meer aankijken. Ik schreef eerst een open brief en ging toen met hem in discussie bij RTL Boulevard. Op Twitter leek het alsof ik voor mensen hun kerst en de heilige Top 2000 verstoord had.
Aan de top 2000 à Go-Go had ik tot dan toe alleen maar heel leuke herinneringen. Ik zat altijd met pen en papier voor de tv om al de namen van de artiesten die voorbij kwamen op te schrijven en er dan de cd’s van kopen.
Ik had er alleen maar positieve associaties mee, totdat ik door de opmerking van Molendijk opeens besefte: hee, dit is helemaal niet zo zuiver. Als je mee wilt stemmen voor de Top 2000, kun je alleen maar kiezen voor liedjes uit een long-list. Je mag zelf een paar suggesties doen, maar dat is natuurlijk kansloos. De hele lijst is voorgeprogrammeerd, zo houdt de Top 2000 zichzelf in stand.”

Dat maakt het moeilijk om een nieuwe muziekheld te worden in de ‘ lijst der lijsten’ …
“Absoluut. De naam ‘Top 2000 aller tijden’ suggereert toch dat het om alle popmuziek gaat.
Natuurlijk vind ik ook dat iedereen de Beatles en de Stones moet kennen. Maar er is veel meer
geweldige muziek dan alleen mannelijke, op blues geënte gitaarrock. Het is voor vrouwen
moeilijker om door te breken in de muziek en een lange carrière op te bouwen dan voor mannen.
Dat heeft niet met talent te maken, maar met de manier waarop de muziekwereld in elkaar zit. De Top 2000 is daar een illustratie van.”

Merk je dat zelf ook?
“Kijk, niemand zegt met zoveel woorden: we draaien je muziek niet want je bent een vrouw. Of:
we boeken je niet want je bent een vrouw. Daardoor wordt het tamelijk ongrijpbaar.
Er is wel een keer tegen mij gezegd: we hebben al een vrouwelijke Nederlandse act op de radio, dus we hebben nu even geen plek voor je muziek.
Toen dacht ik: wacht even, er zijn makkelijk tien mannelijke Nederlandse acts tegelijkertijd op de radio. Door dat soort dingen ging ik me wel afvragen: stel dat ik een man zou zijn, waar zou ik dan nu hebben gestaan in mijn carrière? Ik geloof niet eens dat het kwade opzet is van de radioprogrammeurs hoor. Het zit gewoon in het systeem dat je voor de luistercijfers niet te veel vrouwen moet laten horen of zoiets. Er worden ook nooit twee vrouwelijke artiesten achter elkaar gedraaid op de radio, dat is een soort van regel. Niet normaal toch?”

Is kunst een bron van inspiratie voor je?
“Musea vind ik heilige plekken! Ik kan er uren rondstruinen. Sommige beelden pakken me zó erg.
Die ga ik dan thuis opzoeken, uitprinten en op de muur hangen, zodat ik dat werk dan altijd in het
zicht heb. Dat triggert me en inspireert me. De afbeeldingen die ik ophang, zijn wel altijd van
kunstwerken die ik in het echt heb gezien. Zonder die echte ervaring doet een afbeelding niet veel
wat mij betreft.”

Zijn er specifieke kunstenaars of stromingen waar je van houdt?
“Studio Drift vind ik bijvoorbeeld geweldig. Van de klassieke kunst ben ik gek op het
expressionisme. Het kan mij niet dramatisch genoeg zijn … Edvard Munch, de portretten van Egon
Schiele met van die half hangende lichamen die soms wel dood lijken … Dat hele nare en rauwe,
daar ga ik heel goed op, ik weet niet waarom.
Dat je aan kunstwerken ziet hoe de kunstenaar zich van binnen voelde. En dan vooral negatief en donker graag, want als het heel positief is, denk ik: het zal wel. Ik volg ook allerlei instagram-accounts van fotografen en van dichters. Daar komt regelmatig iets voorbij wat ik heel mooi vind. Ik haal ideeën en inspiratie absoluut niet alleen uit muziek.”

Ben je altijd op zoek naar nieuwe helden?
“Het is gewoon het allerleukste om op werk van iemand te stuiten die al heel lang bezig blijkt te
zijn. Dat je denkt: wow er is nog zó veel van jou te ontdekken. Om daar dan helemaal in te kunnen
duiken en verrast te worden dat iemand zó goed kan zijn.
Dan denk ik: zo goed wil ik ook worden.
Tegelijkertijd kant baal je omdat je denkt dat het een niveau te hoog is. Maar uiteindelijk prikkelt
het toch vooral om beter te worden en nieuw dingen te gaan maken.”

Stel je zou minister van cultuur worden, wat zou het eerste zijn dat je zou doen?
“Ik zou bij de bron beginnen, dus zorgen voor meer kunst, cultuur en vooral muziek op
basisscholen, zodat kinderen opgroeien in het besef dat cultuur heel belangrijk is. Als je alle
vormen van cultuur stimuleert op een leuke manier, door kinderen dingen te laten zien en ook zelf
te laten maken, dan krijg je veel creatievere breintjes. Laat ze ook zien dat er geen culturele bloei
is zonder contact met andere culturen, zonder nieuwe ideeën en invloeden. Waarschijnlijk zou ik
met dit soort ideeën meteen worden aangegeven bij het meldpunt voor linkse indoctrinatie, maar
ik zou kinderen met alle liefde op deze manier indoctrineren.”

 

 

Check hier waar je het blad kan halen.

,

Extra nummer DWDD online “When No One Sees Me”

Voor de uitzending van De Wereld Draait Door speelde LAKSHMI het nummer When No One Sees Me.
LAKSHMI was te gast voor de Robbie van Leeuwen Sessies en speelde daar het nummer Starship 109 wat hier terug te bekijken en beluisteren is.

LAKSHMI haar theatertour ADEM is nog te zien tot en met 30 maart door heel Nederland.

 

Voor de live uitzending bij DWDD mochten we een eigen liedje spelen: When No One Sees Me 🖤Deze week spelen wij in Amstelveen, Hoofddorp, Hoogeveen en Schoonhoven ! Check alle tourdata op www.lakshmimusic.com

Geplaatst door LAKSHMI op Maandag 25 februari 2019

,

Lakshmi te gast in 5 uur live

Op 20 februari was Lakshmi te gast bij 5 uur live bij Daphne Bunskoek.  Ze had een interview over onder andere haar theatervoorstelling en speelden After Hours met Pascal Voorbraak achter de piano.

Kijk hieronder het nummer en klik hier om het hele interview terug te kijken.

 

 

,

Lakshmi zoekt een plek en vindt die op het podium

Schaduwspel en lichteffecten. Dat omlijst het begin van de theatervoorstelling Adem van de zangeres Lakshmi. De zangeres ligt in een bontgewaad op de piano als ze met haar heldere stem begint te zingen. Nummers worden achter elkaar gespeeld. De zangeres zingt met haar rug naar het publiek gekeerd. Ze maakt geen contact met haar toeschouwers en brengt nummer na nummer ten gehore. Maar langzaam maar zeker kruipt de rups uit de cocon en krijgt het publiek de vlinder Lakshmi te zien. Applaus uit de zaal als ze zich eindelijk omkeert.

De Meern – Lakshmi pakt een fles prosecco en schenkt twee glazen in. Een glas gaat naar iemand uit het publiek, de zangeres proost met haar publiek. Zo stil en ingetogen de voorstelling begint, maar als Lakshmi eenmaal op dreef is, is ze niet meer te stoppen. Ze praat en vertelt veel. Over de nacht waar ze van houdt. Over het nachtelijk rondhangen op benzinestations waar ze in gesprek raakt met wildvreemden. En over de stemmen in haar hoofd. Veel stemmen. “En ondanks die stemmen voel ik me eenzaam”, zegt Lakshmi. Het raakt haar publiek. Zo’n engelachtig meisje die duidelijk worstelt met de wereld om haar heen. Naarmate de voorstelling vordert, wordt de zangeres steeds losser maar de schurende verhalen over een dolend meisje blijven.

Ondanks de vele verhalen waarin de zangeres het publiek meeneemt in wat haar beweegt en drijft, gaat het in de theatervoorstelling toch ook vooral om de muziek. En wat is die mooi. Een violiste speelt een belangrijke rol in voorstelling. Enorm goed gekozen. Het breekbare sprookjesachtige geluid van de viool past perfect bij de muziek van Lakshmi en bij de soms zweverige sprookjesachtige stem van de zangeres. En dat geldt ook voor haar muziek die vooral veel variatie en kleuren laat zien. Eerst mysterieus en mystiek tot lekkere rock. Alles komt voorbij. Deze variatie laat de veelzijdigheid van de zangeres zien. Haar muziek staat als een huis en juist door die variatie, verveelt het geen moment en ben je aan je stoel gekluisterd. Dit komt zeker ook door de goede band die Lakshmi begeleidt. Een goede mix met de eerdergenoemde violiste, de stevige rock van de drummer en de lekkere gitaren.

En daartussendoor weeft de zangeres haar verhaal. Van het meisje dat op zoek is naar een plek. Nou die plek heeft ze wat ons betreft gevonden en wel op het podium.

Lees hier de originele post:

 


Foto door Kim Balster

,

In de kleedkamer met.. LAKSHMI

In de kleedkamer met.. LAKSHMI

Nagenieten van ‘ADEM’

Vorige week bracht Lakshmi betoverende liedjes van haar beide albums ten gehore in Schouwburg Odeon. De ambitieuze zangeres barst van het talent en durft groot te dromen. Een greep uit haar toekomstplannen: over tien jaar optreden de ArenA, op haar tachtigste een eigen show in Las Vegas en in de tussentijd, wereldoverheersing met haar pop-noir muziek.

Je eerste theatertour! Een droom die uitkomt?
“Ja zeker! Deze tour bestaat uit 77 optredens, dat blijkt nu erg pittig te zijn. Niet voor mezelf, want ik krijg alleen maar energie van optreden en vervloek elke vrije dag, maar we komen letterlijk in elke uithoek van Nederland, wat het moeilijk maakt om volle zalen te trekken. Voordeel is wel dat we altijd dichtbij zijn, dus niemand ver hoeft te reizen! Volle zaal of niet, wij doen er alles aan om een goede show neer te zetten.”

Hoe ervaar jij het verschil tussen spelen op een festival, in een poppodium en in een theater?
“Het zijn drie compleet verschillende disciplines. In een poppodium wordt er tussendoor gepraat en halen mensen een biertje terwijl ik zing. Ik moet veel energie geven om het publiek te blijven boeien. Op een festival geldt dat nog meer, want dan wil je elke voorbijganger naar jouw optreden trekken. In het theater heerst juist een geconcentreerde sfeer. Het is stil en iedereen luistert aandachtig, de ideale plek om te experimenteren. Ik kan, bij wijze van spreken, veertig seconden stil zijn zonder dat iemand het gek vindt. In poppodia flap ik er vaak van alles uit, dat probeer ik in het theater niet te doen, puur om de sfeer anderhalf uur vast te houden.”

Waar haal jij inspiratie uit?
“Uit films en allerlei muziekgenres. Mijn playlist gaat van klassiek tot Marilyn Manson en van hiphop tot metal; geen touw aan vast te knopen. Van jongs af aan is P!nk mijn idool, maar ook ABRA, een zangeres die een soort minimalistische hiphop, r&b-achtige muziek maakt, vind ik super vet. Qua Nederlandse artiesten vind ik Wende Snijders de beste. Als ik ergens een orkest zie of hoor, word ik helemaal gelukkig, dan wil ik dat ook meteen in mijn show verwerken. Als je al die ideeën en wensen combineert, krijg je de muziek en shows die ik maak.”

Wat is voor jou het hoogtepunt van deze show?
“Tijdens de eerste vier nummers lig ik op de piano naar het plafond te staren, dus het moment dat ik opsta en het publiek voor het eerst zie, is erg tof. Een zenuwachtig maar tegelijkertijd opwindend moment. Wat ik ook erg fijn vind, is de reactie van de zaal zodra het nummer Nowhere to go begint. Dat is het eerste heftige nummer van de avond en dan geniet ik van de lichtelijk overdonderde blik van het publiek. Maar het einde is ook heel gaaf! Kortom, alles is een hoogtepunt.”

Welke reactie op de voorstelling is je het meest bijgebleven?
“Tegen het einde van de show zing ik een nummer alleen met de gitarist en zie ik best vaak bezoekers huilen. Dat vind ik het allermooiste compliment om te krijgen; dat je jankend de zaal uit gaat. Ik moet dan wel oppassen dat ik er tijdens het zingen niet te veel door wordt beïnvloed. Ik krijg ook wel gekke opmerkingen hoor, maar dan over mij als persoon. Na afloop van de show sta ik zelf bij de merchandise en is iedereen altijd verbaasd over mijn lengte. Mensen, ik heb geen dwerggroei hoor, ik ben gewoon één meter zestig! Wat het helemaal sneu maakt, is dat ik dan ook nog plateauzolen draag. Verder merk ik vooral in de kleinere dorpjes, à la mijn geboorteplaats Wijchen, dat mensen mijn haar en tatoeages heftig vinden. Daar ben ik echt een alien waar iedereen in een kringetje omheen blijft staan.”

Wat zijn je ambities voor de toekomst?
“Touren met een groot orkest, ‘LAKSHMI, altijd dichtbij’ als titel voor mijn tweede theatertour en dan een nightliner busje laten bedrukken met die tekst. Nee hoor, grapje haha. Wat ik graag wil, is over tien jaar optreden in de ArenA. Mijn ultieme droom is de wereld over reizen, muziek schrijven en blijven spelen in theaters, poppodia, huiskamers en op festivals. Wereldoverheersing met mijn muziek, dat lijkt me fantastisch. Als carrièrehoogtepunt wil ik op mijn tachtigste een eigen show in Las Vegas. Gaandeweg wil ik me blijven ontwikkelen op zowel zakelijk, als muzikaal gebied. Dat doe ik door mensen in te huren en hen vervolgens in hun nek te hijgen om te zien hoe zij werken.”

Van aankomst tot vertrek, wat doe jij voorafgaand aan een show?
“Rond drie uur ’s middags komen we aan in het theater, dan eet ik altijd twee crackers met avocado en peper en zout. Vervolgens gaan we soundchecken en samen eten. Ik pak een extra rustmoment als ik me omkleed en mijn make-up doe. Onze violiste, haar hondje en ik delen een kleedkamer, altijd gezellig! Ik probeer sowieso heel rustig aan te doen, zodat ik op het podium alles kan geven. Oh ja, en ik probeer niet te veel koffie te drinken, al word ik intens gelukkig van een dubbele espresso of een haver latte macchiato, lekker decadent!”

Wat is er altijd in jouw kleedkamer aanwezig?
“Gember. Chill voor je keel, maar eigenlijk is het een medicijn tegen zo’n beetje alles. Als je een stuk gember eet, fik je even van binnen, maar dat is juist fijn als je bijvoorbeeld te veel hebt gegeten. Ook sport ik in de kleedkamer, dus een beetje ruimte is wel handig. Ik heb namelijk een ‘on-the-go-workout’ gekregen van mijn trainer. Daar heb ik geen attributen voor nodig hoor, ik spring gewoon wat op en neer!”

Klik hier voor het hele artikel

, ,

In de buurt Haarlem had een interview met Lakshmi

Lakshmi schreef een open brief die viral ging: ‘In 2018 kun je niet zomaar zeggen dat vrouwen minder goede muziek maken’

Deze week hebben wij een heel bijzondere Haarlemmer van de week, namelijk de bekende popzangeres Lakshmi. Haar zelfgeschreven popmuziek is Nederland aan het veroveren. Maar dat is niet de enige reden dat zij veel in de media verschijnt: Lakshmi schreef namelijk ook een open brief die viral ging. Wij spraken met de in Haarlem woonachtige zangeres over deze brief, haar tot nu toe zeer goed lopende zangcarrière en haar dromen voor de toekomst.

Echte naam

We beginnen met de vraag die velen als eerst hebben zodra ze de naam Lakshmi horen. Hebben we dat maar meteen gehad. Is Lakshmi je ‘echte’ naam? “Ja, mijn vader is Surinaams Hindoestaans en Lakshmi betekent godin van licht en liefde. Met zo’n naam hoef je natuurlijk geen artiestennaam meer te verzinnen. En buiten dat schrijf en maak ik mijn muziek zelf en vind ik het ook belangrijk zo dicht mogelijk bij mijzelf te blijven. Dus is het ook wel logisch om mijn eigen naam te gebruiken.”

‘Ik was nog nooit in Haarlem geweest’

Lakshmi is geen geboren Haarlemse, maar woont er wel al een tijdje. “Zes jaar geleden ben ik naar Haarlem verhuisd. Mijn vriend woonde hier, dus dat was voor mij de reden. Daarvoor was ik eigenlijk nog nooit in Haarlem geweest. Oorspronkelijk kom ik uit Nijmegen. Maar ik vind Haarlem een hele fijne stad om te wonen. Dichtbij Amsterdam, de zee, de duinen, de stad en het is niet zo groot dat je er verdwaald raakt.”

Veel te verlegen

Van jongs af aan stond Lakshmi al het liefste op een podium. “Ik wilde altijd al graag muziek maken, maar ik was veel te verlegen. Ik begon heel voorzichtig met zingen op de middelbare school. Doordat ik ook veel klassiek ballet deed, wist ik hoe blij ik werd van optreden. Op het podium durfde ik namelijk alles, dat vond ik veel fijner dan het normale leven. Zet mij liever op een podium voor duizend man dan op een feestje.”

 

Hoogtepunten

Het hoogtepunt van haar carrière zou Lakshmi niet weten te benoemen. “Er zijn meerdere hoogtepunten: de eerste tour op mijn eigen naam, het uitgeven van mijn eerste eigen album, in het voorprogramma staan van Kensington voor 3.300 man. En nu zit ik midden in een theatertour, wat ik ook heel bijzonder vind. Want in mijn beleving doe je dat in de popwereld pas als je al twintig jaar in het vak zit. Maar ik wilde dit absoluut doen, vooral omdat je in het theater veel meer kan doen qua sfeer en mensen zijn er echt om te luisteren. 30 maart mag ik optreden in mijn hometown in de Philarmonie.”

 

De brief

Natuurlijk zijn we ook erg nieuwsgierig naar ‘de brief’. Lakshmi neemt ons mee: “Op eerste kerstdag zag ik per toeval de herhaling van RTL-boulevard. Ronald Molendijk was te gast en hem werd gevraagd waarom er minder vrouwen in de top-2000 staan. Zijn antwoord was dat vrouwen minder snel goede muziek maken, een minder lange adem hebben, minder goed in de studio zijn en zo bleef het maar doorgaan. Ik werd boos en tot mijn grote verbazing zag ik er niets over op Twitter. Toen werd ik pas echt kwaad. Hoe kan iemand zoiets in 2018 zeggen, zonder dat er een weerwoord op komt? Dat was op dat moment mijn grootste motivatie om de brief te schrijven en op social media te plaatsen.”

 

RTL Boulevard

Lakshmi’s brief werd in de media breed opgepakt. “Ik had nooit verwacht dat dit zou gebeuren. Maar ik was vooral blij dat dit onderwerp nu werd aangewakkerd.” Ze werd uitgenodigd om met Ronald Molendijk in gesprek te gaan bij RTL Boulevard. “Ik twijfelde om daar heen te gaan, want het is toch zo’n sensatieprogramma. Uiteindelijk werd ik maar weinig aan het woord gelaten en daar baalde ik wel van. Hij wilde blijkbaar niet luisteren. Daarna werd de discussie wel weer verder opgepakt, en daar was ik wel blij om.”

 

Het houdt haar niet tegen

Gelukkig laat Lakshmi zich absoluut niet tegenhouden door de woorden van Ronald Molendijk, zij heeft in te toekomst nog veel plannen. “Ik wil graag over de grens, maar daar wil ik niet failliet aan gaan. Dus eerst een goed plan maken. En ik zou graag zakelijk zo succesvol willen zijn, dat het me de vrijheid geeft veel te reizen en spelen.”

 

Lees HIER het hele artikel

 

Foto’s : Tess Janssen

,

Interview in de Musicmaker

Opnemen met LAKSHMI
Kopje onder in de Ursulinenkapel

De 25-jarige Lakshmi heeft haar nieuwste studioalbum Siren grotendeels opgenomen in een pop-upstudio in de Ursulinenkapel in Tilburg.
De 45-jarige Thijs Lodewijk, ook bekend als LudoWic, bracht daarbij orde in de creatieve chaos. Dame en heer vertellen aan Musicmaker hoe zij zich afzonderden, een diepe duik namen en gezamelijk weer bovenkwamen met het fraaie pop-noirgeluid van Siren

Lakshmi en LudoWic maken pop-noir in een pop-upstudio: het klink bijna al seen stripverhaal over een dynamisch duo, maar dit is precies wat Lakshmi Swami Persaud en Thijs Lodewijk hebben gedaan. De twee muzikanten met een kleine generatiekloof kennen elkaar van de Herman Brood Academie,waarvan Thijs medeoprichter is. Ze werken al samen sinds Lakshmi’s debuut-EP Come Sin With Me (2016) hoewel Lakshmi daarvoor wel eerst lang bij Thijs moest lopen leuren,
Lakshmi: ‘Ik heb wel op de Herman Brood Academie gezeten, maar nooit les van Thijs gehad. Ik kende hem dus vooral van zijn soloproject LudoWic en zijn werk met Wende Snijders –in mijn ogen de beste Nederlandse artieste op dit moment. Daarom wilde ik Thijs graag als producer voor mijn eigen muziek. Hijzelf was echter niet meteen overtuigd. En dus heb ik hem schaamteloos gestalkt met talloze ideeën, moodboards en vragen. Uiteindelijk ging hij overstag en hebben we samen de EP gemaakt. Het leek hem leuk om de samenwerking daarna voort te zetten. Toen dacht ik ‘yes, ik heb gewonnen!’

Bloedballet
Voor Siren schreef Lakshmi uiteenlopende nummers met meerdere songwriters: Rui (Reis Maia), Rogier Wagenaar, Pascal Voorbraak, Pauline Koning, Fritz, Rob Peters, Dries Bijlsma en JW Roy (die ook meezingt in het nummer Falling Free).
Het werd een bonte verzameling demo’s. ‘Ik vind nou eenmaal te veel dingen heel leuk’, verklaart Lakshmi. ‘Van de schoonste vorm van klassiek ballet tot aan de ranzigste rock van een met bloed besmeurde Marilyn Manson’.
Thijs: ‘De demo’s van Siren gingen van country tot EDM. De uitdaging was om daar eenheid in aan te brengen en er een elektronisch geheel van te maken dat toch organisch klinkt. Ik had veel keuzes zelf kunnen maken maar wilde wel per se dat Lakshmi bij elke overweging betrokken was. Meestal bood ik per arrangement of sound keuze een aantal opties aan en kozen we samen de mooiste uit.’

Ursulinekapel
Voor de opnames toog het tweetal voor een week naar de Ursulinenkapel in Tilburg.
Thijs: ‘Dat is een fantastisch mooie plek waar regelmatig optredens en feesten plaatsvinden/ Ik neem e rook regelmatig materiaal voor LudoWic op. Omdat Lakshmi’s eerste langspeler, simpelweg LAKSHMI genaamd, her en der is vastgelegd wilde ik deze keer juist op één plek echt kopje onder kunnen gaan. De muziek van Lakshmi is grotendeels elektronisch en hadden we in principe dus overall vast kunnen leggen. Je hebt in elk geval geen ingewikkelde studiosituatie nodig. Een inspirerende plek is eigenlijk nog belangrijker. Dat is de Ursulinenkapel zeker.
Zodra je binnenstapt, ben je meteen ontkoppeld van je dagelijkse bestaan. Daardoor kan je de diepte in.’

Lakshmi: ‘Ik vind studio’s best oke, maar meestal zijn ze te klein of te klinisch. Thijs stelde de kapel voor. Ik ging op een avond kijken en was meteen verkocht. De kapel staat in het centrum van Tilburg maar het voelt binnen alsof je in de middle of nowhere bent.
Ik kon er blijven slapen, elke avond bij de Surinamer om de hoek eten en opnemen en rondrennen wanneer ik maar wilde. Bovendien ken ik niemand in Tilburg en had ik daar dus totaal geen afleiding. Zo’n isolement is perfect voor album opnames. Het is het fijnste wat ik ooit heb gedaan.’

Inspirerende instelling
De opnamesessies van Siren zijn afgerond in Sandlane Recording Facilities in Rijen, waar engineer Jos Driessen aanvullend akoestisch drums, strijkers en extra gitaarwerk opnam en de plaat met Thijs mixte. Ook nam Lakshmi bij Sander Geboers in Digital Army Studio aanvullende zangtakes op.
Thijs: ‘Maar de sfeer en sound van Siren in zeker voor driekwart in de Ursulinenkapel ontstaan. Je kunt de kapel kaal huren. Ik heb daar zelf voor de opnames van Siren een studio in opgezet: met een arsenaal aan analoge synthesizers, microfoons, speakers en lichten –voor aanvullende video-opnamens en fotocontent.’
Lakshmi: ‘Ook leuk om te melden: ik had ter inspiratie per liedje zestien plaatjes uitgezocht die willekeurig op een beldscherm voorbijkwamen. Veel schemerplaatjes, maar ook van een auto op een snelweg, heel drukke steden of juist rustige natuurbeelden. De rode draad erin heeft zich vertaald naar de sound van Siren. Op deze manier kon ik mijn eigen bubbel creëren. Het was heel gaaf om daarin te kunnen verdrinken.’
Thijs: ‘Dit alles laat zien hoe ontzettend professioneel Lakshmi’s werkhouding is. Echt ongekend hoe hard zij werkt. Ze is altijd voorbereid, op tijd en vrolijk, ze komt haar afspraken na. Die instelling gaat haar heel veel brengen. Dat weet ik zeker!’

De komende maanden in Lakshmi veelvuldig te zien in de Nederlandse theaters met haar debuut voorstelling ADEM : www.lakshmimusic.com

,

LAKSHMI bezingt de duisternis kraakhelder

LAKSHMI bezingt de duisternis kraakhelder
Recensie ADEM in Leidsch Dagblad
Theaterconcert ‘Adem’ van LAKSHMI. Gezien 21-11, Leidse Schouwburg.

,,Ik doe ook maar wat”, verzucht zangeres Lakshmi als het concert dat ze geeft voor een matig gevulde Leidse Schouwburg, bijna klaar is.

Lakshmi brak bij het grote publiek niet door met haar muziek, maar met haar opvallende aanwezigheid in De Slimste Mens.
Als daar het onderwerp op de sportschool komt, vraagt presentator Philip Freriks ,”Heb jij nou ook zo’n killerbody?” ,”Wat denk jij?”, was haar snedige antwoord.
Het antwoord werd woensdagavond in de schouwburg gegeven.
Lakshmi danst in trainingsbroek en sport-bh op felwitte gympen op het podium. Maar het was niet de uitbundige dans of haar killerbody waar het in de voorstelling Adem over ging. Die ging over sfeer, zintuigen en nachtelijke ontmoetingen.

Lakshmi ligt in een grote (nep) bontjas op de piano, de lampen in de zaal doven en haar zoete stem laat het publiek zwijgen. Op het doorschijnende doek dat de band van de zangeres scheidt, wordt een beslagen ruit geprojecteerd , Lakshmi klimt van de piano en kijken naar de druppels die van de ruit glijden, zingt ze zacht.

Wat Lakshmi met Pop-noir bedoelt als ze haar muziek omschrijft is duidelijk. De band speelt ingetogen, violiste Pauline Koning heeft een sleutelrol om de muziek subtiel te kleuren; soms slechts met een rafelig vioollijntje, andere keren klinkt de door effectpedalen bewerkte viool hard en rockend.
“Hi ik ben Lakshmi”, zegt de zangeres na het vierde nummer en ze draait zich voor het eerst naar de zaal. Ze schenkt drie glazen champagne in en deelt ze uit aan de mensen op de eerste rij. ,”Proost!” Het is het enige moment dat ze zich rechtstreeks tot het publiek richt.
Verhalen
Tijdens de hele voorstelling is Lakshmi geconcentreerd en één met haar band, ondanks het feit dat de band achter een doek speelt. Ze vertelt verhalen over donkere tankstations waar ze sterk ruikende koffie verkopen, dat ze een tankstation zoekt waar ze zichzelf kan opladen. Over middernachtelijke ontmoetingen met dronken mannen op Utrecht Centraal, over een meisje dat ze tegenkomt op Amsterdam Amstel, over de drang selfies te maken, over de angst meer gewaardeerd te worden voor haar selfies dan om haar muziek. Maar het gaat haar om de muziek. Die is elektronisch, maar kalm. Lakshmi zingt kraakheldere noten en prachtige overpeinzingen “Your whiskey breath made me insane” Op de momenten dat de band rockt, danst Lakshmi over het podium en kijkt door het doek naar haar band. Een glimlach van oor tot oor.
,,Ik doe ook maar wat”, zegt Lakshmi. ,,Maar ik doe mijn best. Dit is mijn tankstation. Dit hier.” Ze lijkt alle aanwezigen persoonlijk aan te kijken.
,

Nieuwe Adem trailer online!

“Haar stem heeft iets zweverigs, engelachtig bijna. Zo’n stem die als een soepele,
zilveren draad door de stof rijgt. Helder, mystiek, maar vergis je niet, als ze een
nummer aanzet hoor je ook de kracht in diezelfde stem. Al blijft ze wel boven de
muziek zweven, alsof de noten haar niet kunnen raken. Als ze te dichtbij komen en
haar bijna raken zweeft ze verder. Ongrijpbaar? LAKSHMI lacht, zo voelt dat niet per
se voor haar. ‘Het klinkt ook wat afstandelijk terwijl ik met mijn muziek juist dichtbij
wil komen, wil verbinden. In het theater zit ik twee uur samen met het publiek in de
zaal. Ik vind het belangrijk dat we dan ook samen die ‘bubbel’ ingaan, dat we met
elkaar de avond beleven.’

Adem staat voor leven, vandaar de titel. Bijna al haar nummers hebben ook een
verwijzing naar ademen, naar leven. ‘Adem zit in je lijf, het wordt bijna een emotie.
Adem kan verstikkend zijn, je adem kan stokken, je kunt te snel ademen, iets kan je
de adem benemen.’

Ze kijkt er naar uit om het theater in te gaan. Als ze aan het zingen is, is ze in
de trance-modus. Dan zit ze helemaal in de muziek en probeert je te lokken: ga met
mij mee, adem met mij mee. ‘Dat bedoel ik met samen die bubbel ingaan. Ik wil dat
mensen na de voorstelling niet alleen hebben genoten van mijn nummers, maar ook
het gevoel hebben dat ze me beter hebben leren kennen.”

Promo video by Kim Balster

For dates & tickets: www.lakshmimusic.com
Facebook & Twitter: LAKSHMIMUSICNL
Instagram: @LAKSHMIMUSIC
Spotify: https://open.spotify.com/artist/3PSaV…

 

 

Telegraaf: Singer-songwriter LAKSHMI maakt debuut langs theaters

Ze deed in 2015 mee aan het tv-programma De Beste Singer-Songwriter van Nederland, maakte in De Wereld Draait Door indruk met haar vertolking van Zeg me dat het niet zo is en wist vorig jaar door te dringen tot de finale van De Slimste Mens. Dit najaar tourt zangeres Lakshmi met haar voorstelling ADEM langs de Nederlandse theaters.

Op het podium zingt Lakshmi in het Engels, terwijl de monologen tussen de nummers door in het Nederlands zijn. „Dat is best gek, want dat ben ik niet gewend”, zegt de zangeres via haar management. „Op een bepaalde manier verwoord ik mijn emoties beter, of nee, makkelijker in het Engels. Engels klinkt, zeker als je zingt, romantischer, dramatischer, daar hou ik van. Nederlands is toch een wat hoekige taal. Maar een verhaal over mezelf vertellen kan niet anders dan in mijn eigen taal, natuurlijk.”

De voorstelling ADEM is een modern verhaal over een twintiger en vertelt hoe het is om je als meisje en vrouw in een mannenwereld te bevinden. „Best bizar dat dat verlegen meisje nu op het podium staat. Als ik mijn pen kwijt was, ging ik ziek naar huis omdat ik niet durfde te vertellen dat ik geen pen had, zó verlegen was ik. Maar op het podium durfde ik mezelf wel te laten zien. Ik vond het spannend, maar werd niet uitgelachen, iedereen vond het mooi. Dat was het moment dat ik me realiseerde: dit is wat ik gewoon moet doen.”

Ook Eric Corton maakt er geen geheim van fan te zijn van de Haarlemse singer-songwriter. „Ik ben ervan overtuigd dat als Lakshmi in het theater staat, je er helemaal ingezogen wordt door haar muziek, performance en stem”, aldus de acteur en radiopresentator.

De première van ADEM is op woensdag 7 november in De Kleine Komedie in Amsterdam. De try-outs van de voorstelling gaat vanavond van start.

Lees het hele artikel hier.