Berichten

,

Extra nummer DWDD online “When No One Sees Me”

Voor de uitzending van De Wereld Draait Door speelde LAKSHMI het nummer When No One Sees Me.
LAKSHMI was te gast voor de Robbie van Leeuwen Sessies en speelde daar het nummer Starship 109 wat hier terug te bekijken en beluisteren is.

LAKSHMI haar theatertour ADEM is nog te zien tot en met 30 maart door heel Nederland.

 

Voor de live uitzending bij DWDD mochten we een eigen liedje spelen: When No One Sees Me 🖤Deze week spelen wij in Amstelveen, Hoofddorp, Hoogeveen en Schoonhoven ! Check alle tourdata op www.lakshmimusic.com

Geplaatst door LAKSHMI op Maandag 25 februari 2019

,

Lakshmi zoekt een plek en vindt die op het podium

Schaduwspel en lichteffecten. Dat omlijst het begin van de theatervoorstelling Adem van de zangeres Lakshmi. De zangeres ligt in een bontgewaad op de piano als ze met haar heldere stem begint te zingen. Nummers worden achter elkaar gespeeld. De zangeres zingt met haar rug naar het publiek gekeerd. Ze maakt geen contact met haar toeschouwers en brengt nummer na nummer ten gehore. Maar langzaam maar zeker kruipt de rups uit de cocon en krijgt het publiek de vlinder Lakshmi te zien. Applaus uit de zaal als ze zich eindelijk omkeert.

De Meern – Lakshmi pakt een fles prosecco en schenkt twee glazen in. Een glas gaat naar iemand uit het publiek, de zangeres proost met haar publiek. Zo stil en ingetogen de voorstelling begint, maar als Lakshmi eenmaal op dreef is, is ze niet meer te stoppen. Ze praat en vertelt veel. Over de nacht waar ze van houdt. Over het nachtelijk rondhangen op benzinestations waar ze in gesprek raakt met wildvreemden. En over de stemmen in haar hoofd. Veel stemmen. “En ondanks die stemmen voel ik me eenzaam”, zegt Lakshmi. Het raakt haar publiek. Zo’n engelachtig meisje die duidelijk worstelt met de wereld om haar heen. Naarmate de voorstelling vordert, wordt de zangeres steeds losser maar de schurende verhalen over een dolend meisje blijven.

Ondanks de vele verhalen waarin de zangeres het publiek meeneemt in wat haar beweegt en drijft, gaat het in de theatervoorstelling toch ook vooral om de muziek. En wat is die mooi. Een violiste speelt een belangrijke rol in voorstelling. Enorm goed gekozen. Het breekbare sprookjesachtige geluid van de viool past perfect bij de muziek van Lakshmi en bij de soms zweverige sprookjesachtige stem van de zangeres. En dat geldt ook voor haar muziek die vooral veel variatie en kleuren laat zien. Eerst mysterieus en mystiek tot lekkere rock. Alles komt voorbij. Deze variatie laat de veelzijdigheid van de zangeres zien. Haar muziek staat als een huis en juist door die variatie, verveelt het geen moment en ben je aan je stoel gekluisterd. Dit komt zeker ook door de goede band die Lakshmi begeleidt. Een goede mix met de eerdergenoemde violiste, de stevige rock van de drummer en de lekkere gitaren.

En daartussendoor weeft de zangeres haar verhaal. Van het meisje dat op zoek is naar een plek. Nou die plek heeft ze wat ons betreft gevonden en wel op het podium.

Lees hier de originele post:

 


Foto door Kim Balster

,

In de kleedkamer met.. LAKSHMI

In de kleedkamer met.. LAKSHMI

Nagenieten van ‘ADEM’

Vorige week bracht Lakshmi betoverende liedjes van haar beide albums ten gehore in Schouwburg Odeon. De ambitieuze zangeres barst van het talent en durft groot te dromen. Een greep uit haar toekomstplannen: over tien jaar optreden de ArenA, op haar tachtigste een eigen show in Las Vegas en in de tussentijd, wereldoverheersing met haar pop-noir muziek.

Je eerste theatertour! Een droom die uitkomt?
“Ja zeker! Deze tour bestaat uit 77 optredens, dat blijkt nu erg pittig te zijn. Niet voor mezelf, want ik krijg alleen maar energie van optreden en vervloek elke vrije dag, maar we komen letterlijk in elke uithoek van Nederland, wat het moeilijk maakt om volle zalen te trekken. Voordeel is wel dat we altijd dichtbij zijn, dus niemand ver hoeft te reizen! Volle zaal of niet, wij doen er alles aan om een goede show neer te zetten.”

Hoe ervaar jij het verschil tussen spelen op een festival, in een poppodium en in een theater?
“Het zijn drie compleet verschillende disciplines. In een poppodium wordt er tussendoor gepraat en halen mensen een biertje terwijl ik zing. Ik moet veel energie geven om het publiek te blijven boeien. Op een festival geldt dat nog meer, want dan wil je elke voorbijganger naar jouw optreden trekken. In het theater heerst juist een geconcentreerde sfeer. Het is stil en iedereen luistert aandachtig, de ideale plek om te experimenteren. Ik kan, bij wijze van spreken, veertig seconden stil zijn zonder dat iemand het gek vindt. In poppodia flap ik er vaak van alles uit, dat probeer ik in het theater niet te doen, puur om de sfeer anderhalf uur vast te houden.”

Waar haal jij inspiratie uit?
“Uit films en allerlei muziekgenres. Mijn playlist gaat van klassiek tot Marilyn Manson en van hiphop tot metal; geen touw aan vast te knopen. Van jongs af aan is P!nk mijn idool, maar ook ABRA, een zangeres die een soort minimalistische hiphop, r&b-achtige muziek maakt, vind ik super vet. Qua Nederlandse artiesten vind ik Wende Snijders de beste. Als ik ergens een orkest zie of hoor, word ik helemaal gelukkig, dan wil ik dat ook meteen in mijn show verwerken. Als je al die ideeën en wensen combineert, krijg je de muziek en shows die ik maak.”

Wat is voor jou het hoogtepunt van deze show?
“Tijdens de eerste vier nummers lig ik op de piano naar het plafond te staren, dus het moment dat ik opsta en het publiek voor het eerst zie, is erg tof. Een zenuwachtig maar tegelijkertijd opwindend moment. Wat ik ook erg fijn vind, is de reactie van de zaal zodra het nummer Nowhere to go begint. Dat is het eerste heftige nummer van de avond en dan geniet ik van de lichtelijk overdonderde blik van het publiek. Maar het einde is ook heel gaaf! Kortom, alles is een hoogtepunt.”

Welke reactie op de voorstelling is je het meest bijgebleven?
“Tegen het einde van de show zing ik een nummer alleen met de gitarist en zie ik best vaak bezoekers huilen. Dat vind ik het allermooiste compliment om te krijgen; dat je jankend de zaal uit gaat. Ik moet dan wel oppassen dat ik er tijdens het zingen niet te veel door wordt beïnvloed. Ik krijg ook wel gekke opmerkingen hoor, maar dan over mij als persoon. Na afloop van de show sta ik zelf bij de merchandise en is iedereen altijd verbaasd over mijn lengte. Mensen, ik heb geen dwerggroei hoor, ik ben gewoon één meter zestig! Wat het helemaal sneu maakt, is dat ik dan ook nog plateauzolen draag. Verder merk ik vooral in de kleinere dorpjes, à la mijn geboorteplaats Wijchen, dat mensen mijn haar en tatoeages heftig vinden. Daar ben ik echt een alien waar iedereen in een kringetje omheen blijft staan.”

Wat zijn je ambities voor de toekomst?
“Touren met een groot orkest, ‘LAKSHMI, altijd dichtbij’ als titel voor mijn tweede theatertour en dan een nightliner busje laten bedrukken met die tekst. Nee hoor, grapje haha. Wat ik graag wil, is over tien jaar optreden in de ArenA. Mijn ultieme droom is de wereld over reizen, muziek schrijven en blijven spelen in theaters, poppodia, huiskamers en op festivals. Wereldoverheersing met mijn muziek, dat lijkt me fantastisch. Als carrièrehoogtepunt wil ik op mijn tachtigste een eigen show in Las Vegas. Gaandeweg wil ik me blijven ontwikkelen op zowel zakelijk, als muzikaal gebied. Dat doe ik door mensen in te huren en hen vervolgens in hun nek te hijgen om te zien hoe zij werken.”

Van aankomst tot vertrek, wat doe jij voorafgaand aan een show?
“Rond drie uur ’s middags komen we aan in het theater, dan eet ik altijd twee crackers met avocado en peper en zout. Vervolgens gaan we soundchecken en samen eten. Ik pak een extra rustmoment als ik me omkleed en mijn make-up doe. Onze violiste, haar hondje en ik delen een kleedkamer, altijd gezellig! Ik probeer sowieso heel rustig aan te doen, zodat ik op het podium alles kan geven. Oh ja, en ik probeer niet te veel koffie te drinken, al word ik intens gelukkig van een dubbele espresso of een haver latte macchiato, lekker decadent!”

Wat is er altijd in jouw kleedkamer aanwezig?
“Gember. Chill voor je keel, maar eigenlijk is het een medicijn tegen zo’n beetje alles. Als je een stuk gember eet, fik je even van binnen, maar dat is juist fijn als je bijvoorbeeld te veel hebt gegeten. Ook sport ik in de kleedkamer, dus een beetje ruimte is wel handig. Ik heb namelijk een ‘on-the-go-workout’ gekregen van mijn trainer. Daar heb ik geen attributen voor nodig hoor, ik spring gewoon wat op en neer!”

Klik hier voor het hele artikel

, ,

In de buurt Haarlem had een interview met Lakshmi

Lakshmi schreef een open brief die viral ging: ‘In 2018 kun je niet zomaar zeggen dat vrouwen minder goede muziek maken’

Deze week hebben wij een heel bijzondere Haarlemmer van de week, namelijk de bekende popzangeres Lakshmi. Haar zelfgeschreven popmuziek is Nederland aan het veroveren. Maar dat is niet de enige reden dat zij veel in de media verschijnt: Lakshmi schreef namelijk ook een open brief die viral ging. Wij spraken met de in Haarlem woonachtige zangeres over deze brief, haar tot nu toe zeer goed lopende zangcarrière en haar dromen voor de toekomst.

Echte naam

We beginnen met de vraag die velen als eerst hebben zodra ze de naam Lakshmi horen. Hebben we dat maar meteen gehad. Is Lakshmi je ‘echte’ naam? “Ja, mijn vader is Surinaams Hindoestaans en Lakshmi betekent godin van licht en liefde. Met zo’n naam hoef je natuurlijk geen artiestennaam meer te verzinnen. En buiten dat schrijf en maak ik mijn muziek zelf en vind ik het ook belangrijk zo dicht mogelijk bij mijzelf te blijven. Dus is het ook wel logisch om mijn eigen naam te gebruiken.”

‘Ik was nog nooit in Haarlem geweest’

Lakshmi is geen geboren Haarlemse, maar woont er wel al een tijdje. “Zes jaar geleden ben ik naar Haarlem verhuisd. Mijn vriend woonde hier, dus dat was voor mij de reden. Daarvoor was ik eigenlijk nog nooit in Haarlem geweest. Oorspronkelijk kom ik uit Nijmegen. Maar ik vind Haarlem een hele fijne stad om te wonen. Dichtbij Amsterdam, de zee, de duinen, de stad en het is niet zo groot dat je er verdwaald raakt.”

Veel te verlegen

Van jongs af aan stond Lakshmi al het liefste op een podium. “Ik wilde altijd al graag muziek maken, maar ik was veel te verlegen. Ik begon heel voorzichtig met zingen op de middelbare school. Doordat ik ook veel klassiek ballet deed, wist ik hoe blij ik werd van optreden. Op het podium durfde ik namelijk alles, dat vond ik veel fijner dan het normale leven. Zet mij liever op een podium voor duizend man dan op een feestje.”

 

Hoogtepunten

Het hoogtepunt van haar carrière zou Lakshmi niet weten te benoemen. “Er zijn meerdere hoogtepunten: de eerste tour op mijn eigen naam, het uitgeven van mijn eerste eigen album, in het voorprogramma staan van Kensington voor 3.300 man. En nu zit ik midden in een theatertour, wat ik ook heel bijzonder vind. Want in mijn beleving doe je dat in de popwereld pas als je al twintig jaar in het vak zit. Maar ik wilde dit absoluut doen, vooral omdat je in het theater veel meer kan doen qua sfeer en mensen zijn er echt om te luisteren. 30 maart mag ik optreden in mijn hometown in de Philarmonie.”

 

De brief

Natuurlijk zijn we ook erg nieuwsgierig naar ‘de brief’. Lakshmi neemt ons mee: “Op eerste kerstdag zag ik per toeval de herhaling van RTL-boulevard. Ronald Molendijk was te gast en hem werd gevraagd waarom er minder vrouwen in de top-2000 staan. Zijn antwoord was dat vrouwen minder snel goede muziek maken, een minder lange adem hebben, minder goed in de studio zijn en zo bleef het maar doorgaan. Ik werd boos en tot mijn grote verbazing zag ik er niets over op Twitter. Toen werd ik pas echt kwaad. Hoe kan iemand zoiets in 2018 zeggen, zonder dat er een weerwoord op komt? Dat was op dat moment mijn grootste motivatie om de brief te schrijven en op social media te plaatsen.”

 

RTL Boulevard

Lakshmi’s brief werd in de media breed opgepakt. “Ik had nooit verwacht dat dit zou gebeuren. Maar ik was vooral blij dat dit onderwerp nu werd aangewakkerd.” Ze werd uitgenodigd om met Ronald Molendijk in gesprek te gaan bij RTL Boulevard. “Ik twijfelde om daar heen te gaan, want het is toch zo’n sensatieprogramma. Uiteindelijk werd ik maar weinig aan het woord gelaten en daar baalde ik wel van. Hij wilde blijkbaar niet luisteren. Daarna werd de discussie wel weer verder opgepakt, en daar was ik wel blij om.”

 

Het houdt haar niet tegen

Gelukkig laat Lakshmi zich absoluut niet tegenhouden door de woorden van Ronald Molendijk, zij heeft in te toekomst nog veel plannen. “Ik wil graag over de grens, maar daar wil ik niet failliet aan gaan. Dus eerst een goed plan maken. En ik zou graag zakelijk zo succesvol willen zijn, dat het me de vrijheid geeft veel te reizen en spelen.”

 

Lees HIER het hele artikel

 

Foto’s : Tess Janssen

Portret LAKSHMI

Omroep Gelderland maakte een portret van LAKSHMI.

WIJCHEN – Singer-songwriter Lakshmi voelt zich in het theater als een vis in het water. Haar eerste theatervoorstelling ‘Adem’ zal dan ook zeker niet haar laatste zijn. Een heel persoonlijke voorstelling waarin ze, naast haar muziek, ook veel vertelt over haar eigen onzekerheden.
Lakshmi Swami Persaud – haar vader is Surinaams-Hindoestaans – werd geboren en groeide op in Wijchen, maar daar heeft ze geen goede herinneringen aan. ‘De basisschool vond ik een hel’. zegt de zangeres nu. ‘Ik paste daar niet in dat dorp. Ik was anders en dan val je snel op.’ Op 14-jarige leeftijd gaat ze al op kamers in Nijmegen wonen. Daar voelt ze zich wel thuis. ‘Ik woon nu al jaren in Haarlem, maar Nijmegen voelt nog steeds heel erg als thuis. Ik zeg ook nog altijd dat ik uit Nijmegen kom en niet uit Wijchen.’

Voor het eerst staat ze dit seizoen met de voorstelling Adem in theaters in heel Nederland. En ze vertelt daarin open dat het leven lang niet altijd alleen maar leuk is. ‘Dat vond ik best heel spannend, want ik wil niet dat mensen zich oncomfortabel voelen. Ik vertel bijvoorbeeld dat ik 60 stemmen in mijn hoofd heb en daardoor heel tegenstrijdige kanten heb. Ik ben vaak heel onzeker. Dat soort dingen vertel ik op het podium. Aan wildvreemde mensen. Ik dacht af en toe echt: waarom doe ik dit? Maar ik wil eerlijk zijn over mijn struggles. Mensen denken dat het altijd goed gaat, dat is de norm tegenwoordig. Maar dat vind ik nep. En ik merk dat dat juist is wat ik terug hoor van mijn publiek: dat ze het herkennen. Dat vind ik tof.’

Het theater was een gouden greep voor Lakshmi. ‘Ik kan hier veel meer kwijt; concertpubliek is toch anders. Als er een rustig nummer is gaan mensen een biertje halen en er doorheen staan lullen. Theaterpubliek is veel meer gefocust.’ Het theater voelde ook direct vertrouwd. ‘Ik heb vroeger aan ballet gedaan en ik vond het altijd al en nog steeds een magische plek.’

,

Aftermovie premiere

Op 7 november was de premiere van de voorstelling Adem in De Kleine Komedie.
De aftermovie legt reacties van het publiek vast en stukjes van de voorstelling.
Video door Kim Balster

,

LAKSHMI Toont lef in intiem theater

LAKSHMI TOONT LEF IN INTIEM THEATER

“I thought that I was falling, but I’m falling free” zingt LAKSHMI in ‘Falling Free’, de lead-single van haar recent verschenen tweede album Siren. Het zou een toepasselijke metafoor voor haar theatervoorstelling Adem kunnen zijn. De 25-jarige singer-songwriter heeft de Nederlandse festivals en poppodia weliswaar al veroverd met haar donkere, elektronische indiepop, maar het theater is nog onontgonnen terrein. Ze stelt zich er echter meer open dan ze ooit gedaan heeft: “Met de eerste voorstelling dacht ik ‘shit, dit is wel heel erg persoonlijk.’”

‘Adem’ bestaat naast muziek uit zes zeer intieme monologen, die songs uit heel haar carrière tot nu toe met elkaar verbinden. LAKSHMI: “Ik merk dat ik uit meerdere persoonlijkheden besta. Waarom doe ik soms rare dingen zoals ik ze doe? Wat is de reden daarachter? In mijn nummers zit dat natuurlijk al enorm ingevlochten, maar de monologen zijn in het Nederlands. Dat is net even wat directer en kwetsbaarder dan Engelstalige nummers, waarin ik me kan verschuilen.”

Niet dat ze ervoor schroomt emotie in haar Engelstalige nummers te stoppen, zoals te horen is op het sfeervolle, prettig schurende album Siren, waarvoor de basis in de Ursuline kapel in Tilburg gelegd werd. “Ik vind opnamestudio’s altijd redelijk benauwend; een soort van klinisch. Ik wilde iets met veel ruimte en sfeer”, zo legt ze die keuze uit. “Zo’n kapel heeft zoveel meer karakter dan een studio. We hadden het aangekleed met alle instrumenten die we nodig hadden, en beamers die mood boards projecteerden. Dat was een heel fijne omgeving om in te schrijven.”

De liedjes die ze voor haar album schreef, werden in eerste instantie echter niet voor het theater geschreven. Toch ontdekte ze al snel een voordeel van deze nieuwe omgeving: “Op een poppodium kun je vaak niet de hele kleine liedjes kwijt, omdat mensen dan toch staan, en geneigd zijn een biertje te halen, en met elkaar te lullen. In het theater kun je van heel klein naar heel groot. Het publiek gaat daar veel meer in mee.”
Het betekende ook dat ze sommige nummers anders moest arrangeren, om ze geschikt te maken voor een theatersetting, waarin experimentele elektronica minder past dan op een festival. “Maar we zoeken behoorlijk de grens op van wat net kan. Dat vind ik héél interessant om af te tasten”, vertelt ze opgetogen. Andere nummers werden juist teruggebracht tot hun kern: “Als in de basis een liedje goed is, blijft het ook overeind met alleen een gitaar.”

Haar grootste horde zat daarmee dus niet in het muzikale deel. “Zingen is hartstikke leuk, maar praten op een podium vind ik heel erg eng”, vertelt ze over haar openhartige monologen. “Ik heb die teksten geschreven alsof niemand ze ooit zou lezen. Het is best wel eng om te delen, maar ik krijg er heel veel voor terug. Dat motiveert me om bijna tegen het té persoonlijke aan te wrijven.”
LAKSHMI put daarvoor kracht uit de vele reacties van bezoekers. “Ik merk nu dat mensen in plaats van ‘dat wijf is gek’, juist denken ‘hé, dat heb ik ook’”, lacht ze. “Voor mij is dat dus het allergrootste compliment, als mensen na de show naar me toe komen en zeggen dat ze zich erdoor verbonden voelden.”

De theatervoorstelling ‘Adem’ van LAKSHMI staat op 28 november in Theater de Lievekamp in Oss, 14 december in Theaters Tilburg en 22 december in De Speeldoos in Vught.  (Jaap van der Doelen)

,

LAKSHMI bezingt de duisternis kraakhelder

LAKSHMI bezingt de duisternis kraakhelder
Recensie ADEM in Leidsch Dagblad
Theaterconcert ‘Adem’ van LAKSHMI. Gezien 21-11, Leidse Schouwburg.

,,Ik doe ook maar wat”, verzucht zangeres Lakshmi als het concert dat ze geeft voor een matig gevulde Leidse Schouwburg, bijna klaar is.

Lakshmi brak bij het grote publiek niet door met haar muziek, maar met haar opvallende aanwezigheid in De Slimste Mens.
Als daar het onderwerp op de sportschool komt, vraagt presentator Philip Freriks ,”Heb jij nou ook zo’n killerbody?” ,”Wat denk jij?”, was haar snedige antwoord.
Het antwoord werd woensdagavond in de schouwburg gegeven.
Lakshmi danst in trainingsbroek en sport-bh op felwitte gympen op het podium. Maar het was niet de uitbundige dans of haar killerbody waar het in de voorstelling Adem over ging. Die ging over sfeer, zintuigen en nachtelijke ontmoetingen.

Lakshmi ligt in een grote (nep) bontjas op de piano, de lampen in de zaal doven en haar zoete stem laat het publiek zwijgen. Op het doorschijnende doek dat de band van de zangeres scheidt, wordt een beslagen ruit geprojecteerd , Lakshmi klimt van de piano en kijken naar de druppels die van de ruit glijden, zingt ze zacht.

Wat Lakshmi met Pop-noir bedoelt als ze haar muziek omschrijft is duidelijk. De band speelt ingetogen, violiste Pauline Koning heeft een sleutelrol om de muziek subtiel te kleuren; soms slechts met een rafelig vioollijntje, andere keren klinkt de door effectpedalen bewerkte viool hard en rockend.
“Hi ik ben Lakshmi”, zegt de zangeres na het vierde nummer en ze draait zich voor het eerst naar de zaal. Ze schenkt drie glazen champagne in en deelt ze uit aan de mensen op de eerste rij. ,”Proost!” Het is het enige moment dat ze zich rechtstreeks tot het publiek richt.
Verhalen
Tijdens de hele voorstelling is Lakshmi geconcentreerd en één met haar band, ondanks het feit dat de band achter een doek speelt. Ze vertelt verhalen over donkere tankstations waar ze sterk ruikende koffie verkopen, dat ze een tankstation zoekt waar ze zichzelf kan opladen. Over middernachtelijke ontmoetingen met dronken mannen op Utrecht Centraal, over een meisje dat ze tegenkomt op Amsterdam Amstel, over de drang selfies te maken, over de angst meer gewaardeerd te worden voor haar selfies dan om haar muziek. Maar het gaat haar om de muziek. Die is elektronisch, maar kalm. Lakshmi zingt kraakheldere noten en prachtige overpeinzingen “Your whiskey breath made me insane” Op de momenten dat de band rockt, danst Lakshmi over het podium en kijkt door het doek naar haar band. Een glimlach van oor tot oor.
,,Ik doe ook maar wat”, zegt Lakshmi. ,,Maar ik doe mijn best. Dit is mijn tankstation. Dit hier.” Ze lijkt alle aanwezigen persoonlijk aan te kijken.
,

Recensie ADEM

Er ligt iemand in een bontjas bovenop een vleugel, vlak naast de ingang van de zaal. Het publiek moet langs haar lopen en als iedereen zit, begint ze te zingen. Ze ligt nog steeds. Het nummer dat ze zingt, vertelt over momenten waarop niemand haar kan zien – terwijl op dat moment absoluut niemand z’n ogen van die mysterieuze zangeres op het podium kan houden.

Lees meer

,

Lakshmi in de Metro

LAKSHMI: liever te hard lopen dan spijt krijgen

Rising singer-songwriter LAKSHMI gaat met haar nieuw theater Adem voor het eerst de theatervoorstelling langs. Wie is deze opvallende verschijning?

Een half kaalgeschoren hoofd, zwarte eyeliner, een ringetje door haar neus en een sound waar je ‘u’ tegen zegt. Singer-songwriter LAKSHMI (25) is een rising star, ook op de buis. Lakshmi Swami Persaud – zo heet ze echt – viel op bij De Wereld Draait Door en speelde onbevangen de kennisquiz De Slimste Mens (‘ik vond dat écht heel leuk!’) en wist zich zo in de kijker te spelen bij een wat groter publiek. Tijdens haar jeugd was de Haarlemse (geboren te Wijchen) een fanatieke ballerina met veel affiniteit voor theater. Toen ze het aanbod kreeg om het theater in te gaan, was het antwoord ‘ja’ snel gegeven. Niet minder dan 77 theaters hebben haar liedjes- en vertelshow (met band) geboekt. Morgenavond gaat Adem in de Kleine Komedie in Amsterdam première.

,,Het kwam een beetje bij toeval op mijn pad. Ik speelde met de band bij BNR-radio een liedje en een theaterbooker hoorde dat in de auto. Die is toen rond gaan bellen om met ons in contact te komen. Via Eric Corton heeft hij uiteindelijk mijn nummer gekregen en kreeg ik de vraag of het me leuk leek om het theater in te gaan. Ik zei ‘ja’, maar ik was heel sceptisch. Ik dacht ‘ja vast wel’.” Toch bleek het waar: de show moest worden geschreven. Dat ze zoveel verschillende theaterzalen mag vullen, had Lakshmi nooit durven dromen. Waar er eerst twintig voorstellingen op de planning stonden, had ze er na twee showcases plotseling ruim honderd extra boekingen bij.

,,Toen zeiden we ‘hé, misschien moeten we even een beetje dimmen want we moeten ook nog gewoon slapen enzo’. Dus uiteindelijk hebben we het afgerond naar 77 shows”, lacht de vrolijke LAKSHMI in een koffiezaak in haar stad. De zalen waar zij en haar band de show mogen opvoeren zijn allemaal klein tot middelgroot. ,,We moeten het ook nog allemaal een soort van vol krijgen. Tot nu toe gaat het heel goed, maar het blijft qua promotie gewoon heel hard werken. Omdat ik in het theater nieuw ben is het niet vanzelfsprekend dat mensen mij kennen.”

Voor nu dus nog maar even geen Carré. De première van haar show in De Kleine Komedie is op het moment van het Metro-interview zenuwslopend genoeg. ,,Die zaal stond op mijn bucketlist. Dan gaan ze je naam op de gevel zetten. Het is echt iets waar ik als klein kind naar uitkeek en nu gebeurt het eindelijk. Dat is te gek.” De singer-songwriter hoopt met haar show het publiek van de poppodia en theaterpubliek samen in één zaal te krijgen.

Tijdens Adem maakt dat publiek voor het eerst echt kennis met LAKSHMI. ,,Tegelijkertijd is op deze manier op de bühne staan ook voor mij iets nieuws. Dus terwijl het publiek kennismaakt met mij, maak ik kennis met hen.”

Wie is die vrouw achter zangeres Lakshmi dan? Iemand met meerdere lagen die je af kunt pellen, vindt ze zelf. Van haar aanstekelijke vrolijkheid tot het diepste donkerste plekje in haar gedachten. Gefascineerd door de imperfecties van de wereld om haar heen, maar tegelijkertijd soms mateloos gefrustreerd door haar eigen flaws. ,,Ik ben altijd heel kritisch op mezelf. Na alle try outs kijk ik de beelden terug. Dan zie ik van alles dat ik anders wil.”

De zangeres heeft altijd wel iets te doen. Stilzitten kan ze niet, zelfs niet als ze een keer een dag vrij heeft. Van afspreken met vrienden tot de filmpremière van Bohemian Rapsody of de musical Evita of reptities en schrijfsessies, er staat altijd wel iets op de planning. Tot nog toe bevalt dit LAKSHMI prima. Ze is niet bang om zichzelf voorbij te lopen. ,,Ik loop liever nu af en toe te hard dan dat ik later spijt krijg omdat ik niet harder gewerkt heb.”

Al deze kanten van de powervrouw gaat het publiek tijdens de shows terugzien, onder meer via monologen. ,,Ik heb die geschreven alsof niemand ze ooit zou horen of lezen. Dat maakt het enorm persoonlijk. Sommige dingen wisten zelfs mijn ouders niet. Zoals die keer dat ik bewust de laatste trein terug naar huis vanuit Utrecht miste. Dat omdat ik nog niet naar huis wilde, maar ik wilde ook niet logeren bij vrienden. Mijn ouders wilde ik niet bellen, want dan zouden ze bezorgd worden. Dus ik zwierf maar rond.”

Hoewel het podium voor haar voelt als een veilige plek, krijgt ook LAKSHMI wel eens haatreacties. ,,Ik vind het heel naar dat mensen je zomaar voor van alles uitmaken op social media. Als ik dan ga kijken wat voor mensen het zijn, dan zie ik een oudere vrouw die op de foto staat met haar kleinkinderen. Ik denk dan ‘hoe dan?’ Mijn oma zou mensen echt geen haat gaan sturen via Facebook.”

Voor LAKSHMI zijn de positieve reacties echter in de meerderheid. Zo kreeg ze na try outs van het publiek te horen dat haar show goed is ‘omdat het anders is’. Het is geen standaard theatershow. Complimentjes zijn voor LAKSHMI echter moeilijk aan te horen. ,,Als iemand zegt dat ik goed gezongen heb dan denk ik ‘het minste dat ik als zangeres kan doen is goed zingen’.” Dat ze een prettig ‘interview-slachtoffer’ voor Metro was, neemt ze gelukkig voor lief.

Julia Onclin

TV-avontuur

Na De Wereld Draait Door en De Slimste Mens zou LAKSHMI een nieuw tv-avontuur wel zien zitten. Als ze voor Metro moet kiezen tussen Expeditie Robinson en Wie Is de Mol, dan kiest ze direct voor de laatste. ,,Ik zou zeker weten de mol willen zijn en ben dan volgens mij heel goed. Mensen verwachten dat niet van mij. Het lijkt me geweldig om voor een keer te kunnen liegen en bedriegen”, grijnst ze. Voor Expeditie Robinson is ze niet in de wieg gelegd. ,,Ik zou echt niet op zo’n Duivelseiland kunnen zitten. Ik kan simpelweg niet stilzitten en als je daar de hele dag alleen bent is de verveling al snel een probleem. Daarnaast eet ik geen vlees dus waarschijnlijk zou ik alle krabbetjes die ze vangen weer vrijlaten. Dat vind ik zielig.”

Meet & greet

Wil jij twee kaartjes voor LAKSHMI in het theater winnen én haar ook nog ontmoeten? Dat kan via Metro. Ga naar Metronieuws.nl/winacties en doe mee. Als je de winnaar bent wordt de meet & greet georganiseerd in een theater naar keuze.