Berichten

, ,

Lakshmi als hoofdgast bij NOS Radio 1 Journaal op NPO Radio 1

Vanochtend was Lakshmi hoofdgast in NOS Radio Journaal op NPO Radio 1.
Bekijk HIER het gesprek met Simone Weimans terug, over onder anderen haar nieuwe voorstelling Huidhonger.

 

 

 

, ,

LAKSHMI in de Gelderlander

LAKSHMI, de uit Wijchen afkomstige zangeres, begint aanstaande donderdag haar tour Huidhonger. Een show over contact tussen mensen, en het ontbreken daarvan. Soms speelt ze hem twee keer op een avond, steeds voor dertig mensen. ‘Het zal heel intensief worden.’

Menno Pols

Arnhem

LAKSHMI (27) staat op donderdag 22 oktober voor het eerst op de planken met haar nieuwe show Huidhonger, in Franeker. Een dag later is ze in Uden te zien en later in Cuijk, Wageningen en Nijmegen. Het is haar tweede theatertour, na Adem uit 2018.

Je begint een tournee midden in coronatijd. Hoe is het idee ontstaan?

,,In april zat ik in M, de talkshow van Margriet van der Linden. Het ging over het thema huidhonger, het verlangen om mensen aan te raken. Ik deed het nummer I touch myself van Divinyls. Dat werd gezien door mensen van theaters. Zij benaderden mijn impresario met de vraag of ik daar een show over kon maken. Er waren veel grote voorstellingen afgezegd dus er was ruimte. Ik moest het binnen 48 uur zeggen. Dat was erg heftig, meteen mijn bandleden bellen, kijken of iedereen kon en toen hebben we ja gezegd.

Gaat Huidhonger over corona?

,,Ja, maar niet letterlijk. Ik noem het woord corona niet, want ik denk dat de mensen dat inmiddels uitkotsen. Ik trek het breder. Het gaat over contact tussen mensen, en het gebrek daaraan. De show begint bij de dood en het eindigt bij de geboorte. In al die levensfases willen we aangeraakt worden. Het gaat ook over het empty-nest-syndroom, het gevoel dat ouders hebben wanneer hun kinderen het huis uit zijn. Met die dingen heb ik zelf geen ervaring, dus daar kan ik niet over schrijven. Daarom doen we in de show, naast eigen werk, ook covers. Bijvoorbeeld Zeg me dat het niet zo is van Frank Boeijen. Dat nummer gaat over iemand die zal overlijden. Het lijkt me zo erg als je bijvoorbeeld al wat ouder bent en je partner overlijdt. Je hebt je cirkeltje van vrienden al compleet, maakt niet meer zo makkelijk nieuwe contacten. En dan zit je daar ineens, alleen. Ik ben nog maar 27, ik denk daar normaal niet zo over na, maar door deze voorstelling dus wel.

,,Huidhonger gaat ook over geaccepteerd worden, erbij horen. Dat heeft te maken met mijn jeugd in Wijchen. Ik was een vreemde eend in de bijt. Ik verfde altijd mijn haren, had andere interesses dan mijn leeftijdgenoten. Ik paste echt niet in het dorp en wist niet hoe snel ik er weg moest gaan. Ik was erg rebels. Achteraf weet ik dat onder dat rebelse gedrag ook kwetsbaarheid zat. Ik kan me nog altijd goed inleven in mensen die het niet lukt om erbij te horen, die niet helemaal in de maatschappij passen. Ik voel mezelf comfortabel in de rol van buitenstaander, van weirdo. Ik hou van alleen zijn.

Je nieuwe single, Lullaby, gaat over iemand die zich volledig aanpast aan een ander. Gaat dat over jezelf?

,,Ja, dat is heel autobiografisch. Vooral in de liefde heb ik me in het verleden enorm aangepast, om maar gezien te worden. In het liedje gaat het over iemand die zelfs in hetzelfde ritme wil ademen als haar geliefde. Tot ze breekt.

Je vorige show, Adem, bevatte intense, theatrale popmuziek. Kunnen we weer zoiets verwachten?

,,De voorstelling bevat zeker theatrale elementen, maar het is allemaal wel kleiner. Er is nu geen geld voor een grote productie. Ik ga maar met twee muzikanten het podium op. Dat zijn violiste Pauline Koning (onder meer actief in de klassieke wereld, MP) en Rob Peters (oa Typhoon, MP), die gitaar speelt en de elektronica voor zijn rekening neemt. Het wordt wel weer een visuele show en er zal een duidelijke spanningsboog in zitten.

Hoe spannend is het om in deze tijd een nieuwe tour te starten?

,,Ontzettend spannend! Er is ook nog veel onzeker, we hebben steeds contact met de theaters maar zoals het er nu uitziet kan de tour doorgaan. We spelen steeds voor dertig mensen. Soms doen we de show twee keer op een avond, dan bereik je zestig mensen. Daarom is de show ook wat korter dan de vorige, hij duurt ruim een uur. Het zal sowieso enorm intensief worden.

Als je noodgedwongen voor zo weinig mensen optreedt, krijg je dan wel je normale gage?

,,Nee, nog niet de helft. Ook als ik twee keer op een avond optreed, krijg ik minder dan ik voorheen voor een normale show kreeg.

Wat heb je gedaan na maart, toen de lockdown inging?

,,Weinig. Mensen zeiden: dan kun je mooi schrijven, want je hebt alle tijd. Maar ik kan niet schrijven als er niets gebeurt, ik heb prikkels nodig. Ik heb veel van de zon genoten. Maar op een gegeven moment werd ik onrustig. Toen ben ik maar aan het artwork gaan werken.

Je werk heeft veel visuele kanten, zowel in videoclips als op het toneel. Maak je alles zelf?

,,Ja. Ieder bandlid heeft zijn inbreng. Met Pauline heb ik veel aan de verhaallijn van Huidhonger gewerkt, voor mijn vorige show heb ik veel met de regisseur gebrainstormd. Maar uiteindelijk maak ik het zelf. Ik vind het heerlijk om mijn eigen wereld te creëren. Bij mij thuis aan de muur hangen allemaal papieren waar ik mijn inspiratie op zet. Liedjes schrijf ik aan de piano of met de gitaar.

Hoe kijk je naar de nabije toekomst?

,,Ik probeer heel naïef te denken dat het wel los zal lopen. Maar de winter zal lang zijn, en voor veel mensen mentaal moeilijk. Mensen zijn groepsdieren, het is niet gezond om elkaar niet aan te mogen raken, om zoveel afstand te houden. Er zullen veel mensen ongelukkig en eenzaam zijn. Zelf heb ik een kleine vriendengroep en zo lang we gezond zijn knuffelen we elkaar wel. Qua werk denk ik: het moet gebeuren. Optreden is wat ik hoor te doen, het is wat ik ben. Privé en werk zijn bij mij één ding. En het is voor de mensen ook belangrijk dat er kunst blijft bestaan. Dat ze dingen zien waar ze zich aan kunnen spiegelen. Ik geef ze een knuffel op afstand.’’

www.gelderlander.nl
Tekst: Menno Pols
Foto: Rolf Hensel

, , ,

New Single Lullalby out now

Zangeres Lakshmi begint later deze maand aan haar theatertour met de voorstelling Huidhonger en werkt ondertussen aan een nieuw album, dat volgend jaar moet verschijnen. De eerste single Lullaby is alvast een feit en een slaapliedje is het zeker niet. Het intense en verleidelijke electropopnummer gaat over het gevoel dat je compleet afhankelijk bent van de liefde van iemand, vertelt Lakshmi in gesprek met NU.nl. “Je doet alles om gezien te worden door die persoon, wat natuurlijk destructief is.” In de video hult de zangeres zich in gouden bodypaint, wat symbool staat voor eigenwaarde. “Je moet je eigen god of godin zijn en je niet kapot laten maken door één persoon.”

 

Bekijk hier de video en stream het op o.a. Spotify :

, ,

Interview met LAKSHMI door Maxazine

Guido Timmermans had een interview met Lakshmi in AINSI theater voor Maxazine
Lees het hele interview hieronder of hier

 

 

Gemaal, vloer 1. Een grote, deels nog industriële ruimte in het immense ENCI-complex, de voormalige cementfabriek aan de voet van de Sint Pietersberg. Het is nu een gezellige bar, gevuld met tientallen retro stoelen, fauteuils, banken, bankjes en tafeltjes. In deze wereld van veranderingen, tegenstellingen en verschillende sferen hebben we een inspirerend gesprek met Lakshmi.

 

De ruimte lijkt geschapen voor de 26-jarige zangeres, zittend op een fauteuil voor een hoog raam, waar het strijklicht zachtjes naar binnen straalt. Niet lui achterover, maar op het puntje van haar stoel, om haar eigen verhaal met passie te vertellen. Een verhaal over zoveel meer dan alleen zang. In haar show ‘Adem’, waarmee ze nu voor het tweede jaar on tour is, legt ze haar gevoelsleven open en bloot voor ons neer. En daarin is ze heel duidelijk: “Dit ben ik”. Ze speelt het absoluut niet. “Ik ben geen actrice. Het zou makkelijker zijn om er een typetje van te maken, maar het leek me juist interessant om mijzelf zo bloot te leggen.” En dat is erg knap. “Als ik ergens mee zit, dan ga ik dat opschrijven. Het is wel een soort van verwerken, denk ik.” Een soort therapie dus, want “Ik heb wel last van bepaalde stemmen in mijn hoofd en van moodswings.” Ze vertelt openhartig dat ze eigenlijk te veel nadenkt over alles. “Ik merk, dat als ik het deel, dat alle mensen last hebben van dezelfde dingen, alleen de één extremer dan de ander.” Na een voorstelling praat Lakshmi altijd even met haar publiek. “Dan verbaast het me dat er zo veel mensen zijn die zeggen: “Daar heb ik ook last van gehad”. Doet ze het ook voor het publiek, die therapie? “Nee, ik was juist bang dat ik pathetisch gevonden zou worden, of dat mensen me niet zouden begrijpen.” Ze komt absoluut niet pathetisch over, omdat “Ik mezelf niet als zielig zie. Ik zet het nuchter neer, zonder zelfmedelijden.”

De muziek is dus een mooie uitlaadklep. “Dan kan ik mijn emoties, frustraties en energie kanaliseren. Anders ontplof ik en word ik heel extreem. Met de jaren krijg ik wel meer inzicht in mezelf. Nu snap ik ook waarom muziek en schrijven zo belangrijk voor mij zijn… en als er ook nog mensen komen om ernaar te kijken… Dat is te gek.” Op Facebook noemt ze zich geen zangeres, maar kunstenaar. “Ik vind zangeres zo beperkt.” Het is haar baan, maar “Ik vind het performen juist super interessant: hoe ik het overbreng”. Passioneel vertelt ze over het hele maakproces van de voorstelling, met teksten, visuals en setlisten. Zou Lakshmi dan nog meer willen? “Ik zou graag willen leren tekenen, om de beelden in mijn hoofd te kunnen uitleggen. En leren mixen in de productie. En regisseren…” Een hele creatieve bucketlist dus. Het is dan ook niet vreemd dat ons gesprek zich ontwikkelt tot een creatieve brainstorm. Zo komen we samen tot de vraag hoe zij, over een jaar of vijf, een tentoonstelling zou maken over zichzelf. “Wauw, wat cool, zeg. Dan noemen we het ‘De Lakshmi tentoonstelling…’ Of ‘De wereld van Lakshmi’. Dan komen sowieso mijn vele moodboards aan bod, met schilderingen van Edvard Munch, de donkere zijde. En ik ben super visueel ingesteld, dus ook veel films zoals ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’, mijn all time favourite.” Naast deze romantische sciencefiction cultfilm haalt ze ook veel inspiratie uit een film als ‘FightClub’. “Eigenlijk alle films waarin psychische problemen naar voren komen, bedenk ik me nu.” En de liefde, de dramatische liefde. ”Dan ga je de liefde pas onderzoeken en wordt het interessant.” We blijven nog even hangen in de films. “Mijn grote droom is ook om filmmuziek te maken.” Bij een groot shot van Tarantino, ergens in de middle of nowhere…

Dat brengt ons bij een tussentijdse blik in de toekomst: waar staat ze over pakweg vijf jaar? Daar ontvouwt zich wederom een kenmerk van haar. Naast de hang naar het donkere, is er ook het grote contrast in haarzelf, met haarzelf: Ik zou graag in de Arena spelen, maar ook in de allerkleinste theatertjes in Berlijn of zo, met twee verschillende shows.” Is dat tegenstrijdig of veelzijdig? “Beide: Ik wil geen artistieke compromissen sluiten, maar wel het allergrootste publiek krijgen.” Het lijkt alsof ze een soort bevestiging nodig heeft dat ze op de goede weg is. “Ik ben zelf te onzeker, dus het is goed als ik de bevestiging van anderen krijg.” Ze heeft dan ook moeite met negatieve recensies, met name bij albums. ”Een album is als een eigen baby. Als je die niet goed vindt, dan begrijp je gewoon niet wat ik bedoel. Dan zitten we niet op hetzelfde level.” Trots meldt ze dat ze nog nooit negatieve recensies heeft gehad op een optreden. Bij die van Maxazine ook niet.

Uiteraard komen ook haar muzikale invloeden voorbij, van punk (“de energie, de kwaadheid, het raggen”), hiphop (“De ‘Fuck you’ attitude”) tot klassiek (“Ik heb klassiek ballet gedaan”) en “zuurstokroze pop van Ariana Grande”. Ze refereert ook aan Wende Snijders: “Zij denkt ook veel verder dan alleen zingen, is creatief en heeft veel te vertellen.” Overigens schrijft Lakshmi haar muziek zelf, voordat ze het samen met de producer afmaakt. “Eerst maak ik mijn eigen miniliedje, met piano en zang.”

We zitten nog steeds op het puntje van onze stoelen. Het gesprek gaat heel natuurlijk en zou nog uren kunnen duren. Maar we gaan toch even terug naar ‘De Lakshmi tentoonstelling’, waarvan de omtrekken steeds beter zichtbaar worden. Met daarin ook veel dichters, zoals Sylvia Plath, die haar niet al te gelukkige leven prachtige verwoordde en de Indiase Rupi Carr. “En naast prachtige muziek heeft Leonard Cohen ook mooie dichtbundels gemaakt.” Ze ziet de ruimtes al voor zich: allerlei hokjes zoals het dichtershokje en het filmhokje (natuurlijk mag ‘Pulp Fiction’ niet ontbreken). Met in het schildershokje ook Francis Bacon, die mensen misvormd schilderde om hun psychische toestand uit te drukken. En in het muziekhokje een verzameling die haar brede blik aan stijlen uitstekend weergeeft, van Michael Jackson tot Lana Del Rey, van Pink tot Janis Joplin. “En Distillers, keiharde punk…”. In het boekenhokje mag Conny Palmen niet ontbreken: “Zij kan dingen zo goed beschrijven, uit pure emotie…”

En wat is nu de rode draad in haar leven; de routebeschrijving in haar eigen, zoals ze gekscherend opmerkt, ‘Groninger museum’? Ze overziet in gedachten haar zelfgecreëerde tentoonstelling: “De fascinatie van de vergankelijkheid.” Ze verduidelijkt zichzelf: “Het gaat om de balans, maar het hangt bij mij meer naar het donkere, omdat me dat meer geeft. Als het te lang goed gaat dan word ik onrustig. Ik ben dan wel blij, maar ben ik constant bang dat het nep is. Het donkere voelt veel echter.”

Het licht in haar museum zal dus vooral gedempt zijn, met donkere hoekjes en mooi belichte hokjes. In gedachte loop ik dwalend door haar tentoonstelling, door haar ziel. En dan, aan het einde van een lange gang, zie ik een lichtbundel. Ik loop ernaartoe en sta plots in De Grote Toonzaal: een bomvolle Arena. Deze is op knappe wijze emotioneel verkleind tot een knus theatertje. En ik hoor de stem van Lakshmi: “Ik heb iedereen aangekeken, en iedereen voelde zich gezien…”. Licht verward, maar sterk geïnspireerd, ontwaak ik langzaam uit de wereld van Lakshmi.

 

Bron: https://www.maxazine.nl/2019/12/16/de-veelzijdige-tegenstrijdigheden-van-lakshmi/

Foto’s Anna Pilea Fotografie

,

LAKSHMI in Toon Magazine

 

LAKSHMI
Haarlemse held in de muziek

In het verleden had Haarlem veel helden in de kunst, tegenwoordig vooral in de muziek. Lakshmi is
er daar één van, met de prachtige pop noir die ze maakt. Eind vorig jaar haalde ze de headlines als
heldin die een lans brak voor vrouwen in de popmuziek, naar aanleiding van de Top 2000.

Je bent zes jaar geleden in Haarlem komen wonen, was dat vanwege de befaamde muziekscene hier?
“Mijn vriend woonde in Haarlem en Haarlemmers willen nooit weg uit hun stad, zo heb ik ervaren. Dus dat was de reden. Ik moest echt even wennen en had flink heimwee naar Nijmegen, waar ik ben opgegroeid. Ik had wel snel contact met andere muzikanten, wat leuk is, maar in mijn vrije tijd had ik geen behoefte om wéér in de muziek te zitten. Dus ik wilde ook wel andere mensen leren kennen. Dat vond ik best moeilijk in Haarlem.”

Heb je iets aan de Haarlemse muziekscene gehad voor je carrière?
“Vooral Platenwinkel Sounds heeft me heel erg geholpen. Zij brengen mijn lp’s uit en helpen met de financiering ervan. Eigenaar Paul vindt het leuk om te investeren in lokale bandjes. Zonder Sounds had ik geen lp’s, dus dat is wel mijn meest dierbare Haarlemse muziekcontact.”

Je hebt geen platenmaatschappij die dat voor je doet?
“Nee. Toen ik afstudeerde aan de Rock Academy in Utrecht ben ik meteen naar de Kamer van Koophandel gegaan om me in te schrijven als bedrijf. Ik doe alles in eigen beheer en huur de mensen in die ik nodig heb: muzikanten, perspromotors, boekers, pluggers … Ik moet er niet aan denken om van een platenmaatschappij afhankelijk te zijn.”

Daarmee maak je het jezelf wel moeilijk …
“Als je bij een groot label zit, wordt je sneller gedraaid op de radio en als je bij een groot
boekingskantoor zit, wordt je sneller gedropt op de grote festivals. Maar in ruil daarvoor heb je niet meer alle controle over je muziek. Als ze vinden dat er geen potentiële hit op je album staat, willen ze het niet uitbrengen. Dan moet je dus een hit gaan schrijven. Ik denk dat ik dan helemaal zou verstikken. Concessies moeten doen op artistiek gebied, dat is het naarste wat ik kan bedenken.”

Loop je niet meer financieel risico zonder contract bij een platenmaatschappij?
“Zeker, maar ik geloof in de woorden van Jay-Z, die zegt: ‘ownership’ is alles. Als je bij een label zit, betalen ze bijvoorbeeld voor jou de studio. Maar dat betekent ook dat ze de masters bezitten, de originele opnames. Als je daar voor minder dan 50% eigenaar van bent, dan kan het label de muziek van mij als veganist bijvoorbeeld verkopen aan McDonalds voor een commercial. Dat zou horror zijn.”

Maar ook geld en roem …
“Dat heb ik er dus niet voor over. Ik leef periodes op water en brood en neem bijbaantjes als het nodig is. Ik ben bereid om 24 uur per dag bezig te zijn om mijn doelen te bereiken. Maar inleveren op mijn principes en artisticiteit, dat weiger ik.”

Je wilt geen commerciële concessies doen, dus dan maar minder succes?
“Nou, ik vind het helemaal niet erg om gewoon vies commercieel te zijn en zou echt heel graag in
de Arena willen spelen hoor. Als het maar met mijn eigen ding is. Ik weiger te geloven dat je daar
je artistieke ziel voor hoeft te verkopen.”

Wordt je op de Herman Brood Academy voorbereid op de zakelijke kant van het vak?
“Mwah. Toen ik de Kamer van Koophandel uit liep met mijn inschrijving begon het pas. Ik ging
eerst 6000 keer op mijn bek en realiseerde me toen: school is heel comfortabel, dit is het echte
leven. Ik begreep toen wat Eller van Buren bedoelde, de broer van Armin, die les geeft op de
academie. Het eerste wat hij ons vertelde was: 10% van jullie gaat het halen, 90% haakt af. Dat
was een signaal, vooral ook naar al die mensen die in een ‘ja maar ik kan heel erg goed zingen’-
bubbel zaten. Die dachten dat ze er met alleen hun stem wel zouden komen. In de praktijk is dat
maar een piepklein beetje van wat nodig is om succesvol te worden.”

Zijn er inmiddels alweer jongere zangeressen die bij jou komen voor advies?
“Ja, dat vind ik heel lief want voor mijn gevoel ben ik zelf ook nog nergens. Toen ik nog op de
academie zat mocht ik Wende Snijders interviewen en mee naar een soundcheck. Ik heb daar
super veel aan gehad. Ik hoop dat anderen ook iets aan mij zullen hebben, dat zou ik heel tof
vinden.”

Je bent regelmatig bij De Wereld Draait geweest, helpt dat om door te breken?
Dat helpt zeker!  TV programma’s als DWDD hebben nog steeds een erg groot bereik wat muzikanten, schrijvers en kunstenaars ontzettend kan helpen. Ik merk na DWDD altijd een stijging van ticket/cd/lp verkoop, dat is echt heel erg tof.

Wat ik wel merk is dat tegenwoordig vooral coverbands heel populair zijn wat denk ik resulteert in dat artiesten gevraagd worden om vooral covers te spelen bij veel radio -en tv programma’s in plaats van eigen nummers. Het publiek houdt nu eenmaal van meeklappen en zingen op iets wat ze al kennen.
Daardoor is er steeds minder platform voor nieuwe muziek in de mainstream media wat ik jammer vind.

En ook in de Top 2000 waarschijnlijk, waar je natuurlijk vooral ook vrouwen mist …
“De discussie die ik daar afgelopen kerst over had met producer Ronald Molendijk heeft wel wat
losgemaakt zeg! Volgens Ronald bewees het feit dat er weinig vrouwen in die lijst staan dat
vrouwen dus ‘minder snel goede muziek maken.’
Dat vond ik echt heel raar. Ik dacht: als ik hier nu niet tegenin ga, kan ik mezelf nooit meer aankijken. Ik schreef eerst een open brief en ging toen met hem in discussie bij RTL Boulevard. Op Twitter leek het alsof ik voor mensen hun kerst en de heilige Top 2000 verstoord had.
Aan de top 2000 à Go-Go had ik tot dan toe alleen maar heel leuke herinneringen. Ik zat altijd met pen en papier voor de tv om al de namen van de artiesten die voorbij kwamen op te schrijven en er dan de cd’s van kopen.
Ik had er alleen maar positieve associaties mee, totdat ik door de opmerking van Molendijk opeens besefte: hee, dit is helemaal niet zo zuiver. Als je mee wilt stemmen voor de Top 2000, kun je alleen maar kiezen voor liedjes uit een long-list. Je mag zelf een paar suggesties doen, maar dat is natuurlijk kansloos. De hele lijst is voorgeprogrammeerd, zo houdt de Top 2000 zichzelf in stand.”

Dat maakt het moeilijk om een nieuwe muziekheld te worden in de ‘ lijst der lijsten’ …
“Absoluut. De naam ‘Top 2000 aller tijden’ suggereert toch dat het om alle popmuziek gaat.
Natuurlijk vind ik ook dat iedereen de Beatles en de Stones moet kennen. Maar er is veel meer
geweldige muziek dan alleen mannelijke, op blues geënte gitaarrock. Het is voor vrouwen
moeilijker om door te breken in de muziek en een lange carrière op te bouwen dan voor mannen.
Dat heeft niet met talent te maken, maar met de manier waarop de muziekwereld in elkaar zit. De Top 2000 is daar een illustratie van.”

Merk je dat zelf ook?
“Kijk, niemand zegt met zoveel woorden: we draaien je muziek niet want je bent een vrouw. Of:
we boeken je niet want je bent een vrouw. Daardoor wordt het tamelijk ongrijpbaar.
Er is wel een keer tegen mij gezegd: we hebben al een vrouwelijke Nederlandse act op de radio, dus we hebben nu even geen plek voor je muziek.
Toen dacht ik: wacht even, er zijn makkelijk tien mannelijke Nederlandse acts tegelijkertijd op de radio. Door dat soort dingen ging ik me wel afvragen: stel dat ik een man zou zijn, waar zou ik dan nu hebben gestaan in mijn carrière? Ik geloof niet eens dat het kwade opzet is van de radioprogrammeurs hoor. Het zit gewoon in het systeem dat je voor de luistercijfers niet te veel vrouwen moet laten horen of zoiets. Er worden ook nooit twee vrouwelijke artiesten achter elkaar gedraaid op de radio, dat is een soort van regel. Niet normaal toch?”

Is kunst een bron van inspiratie voor je?
“Musea vind ik heilige plekken! Ik kan er uren rondstruinen. Sommige beelden pakken me zó erg.
Die ga ik dan thuis opzoeken, uitprinten en op de muur hangen, zodat ik dat werk dan altijd in het
zicht heb. Dat triggert me en inspireert me. De afbeeldingen die ik ophang, zijn wel altijd van
kunstwerken die ik in het echt heb gezien. Zonder die echte ervaring doet een afbeelding niet veel
wat mij betreft.”

Zijn er specifieke kunstenaars of stromingen waar je van houdt?
“Studio Drift vind ik bijvoorbeeld geweldig. Van de klassieke kunst ben ik gek op het
expressionisme. Het kan mij niet dramatisch genoeg zijn … Edvard Munch, de portretten van Egon
Schiele met van die half hangende lichamen die soms wel dood lijken … Dat hele nare en rauwe,
daar ga ik heel goed op, ik weet niet waarom.
Dat je aan kunstwerken ziet hoe de kunstenaar zich van binnen voelde. En dan vooral negatief en donker graag, want als het heel positief is, denk ik: het zal wel. Ik volg ook allerlei instagram-accounts van fotografen en van dichters. Daar komt regelmatig iets voorbij wat ik heel mooi vind. Ik haal ideeën en inspiratie absoluut niet alleen uit muziek.”

Ben je altijd op zoek naar nieuwe helden?
“Het is gewoon het allerleukste om op werk van iemand te stuiten die al heel lang bezig blijkt te
zijn. Dat je denkt: wow er is nog zó veel van jou te ontdekken. Om daar dan helemaal in te kunnen
duiken en verrast te worden dat iemand zó goed kan zijn.
Dan denk ik: zo goed wil ik ook worden.
Tegelijkertijd kant baal je omdat je denkt dat het een niveau te hoog is. Maar uiteindelijk prikkelt
het toch vooral om beter te worden en nieuw dingen te gaan maken.”

Stel je zou minister van cultuur worden, wat zou het eerste zijn dat je zou doen?
“Ik zou bij de bron beginnen, dus zorgen voor meer kunst, cultuur en vooral muziek op
basisscholen, zodat kinderen opgroeien in het besef dat cultuur heel belangrijk is. Als je alle
vormen van cultuur stimuleert op een leuke manier, door kinderen dingen te laten zien en ook zelf
te laten maken, dan krijg je veel creatievere breintjes. Laat ze ook zien dat er geen culturele bloei
is zonder contact met andere culturen, zonder nieuwe ideeën en invloeden. Waarschijnlijk zou ik
met dit soort ideeën meteen worden aangegeven bij het meldpunt voor linkse indoctrinatie, maar
ik zou kinderen met alle liefde op deze manier indoctrineren.”

 

 

Check hier waar je het blad kan halen.

, , ,

LAKSHMI in OPZIJ magazine

Zangeres Lakshmi (25) weet te betoveren met haar engelachtige stem. Momenteel staat ze in 77 Nederlandse theaters met de theatertour Adem.
Haar repetoire? Dat schrijft en componeert ze zelf. En ondertussen maakt ze tijd vrij om de barricaden op te gaan voor vrouwen in de muziekindustrie.

Lees het hele interview in Opzij

,

In de kleedkamer met.. LAKSHMI

In de kleedkamer met.. LAKSHMI

Nagenieten van ‘ADEM’

Vorige week bracht Lakshmi betoverende liedjes van haar beide albums ten gehore in Schouwburg Odeon. De ambitieuze zangeres barst van het talent en durft groot te dromen. Een greep uit haar toekomstplannen: over tien jaar optreden de ArenA, op haar tachtigste een eigen show in Las Vegas en in de tussentijd, wereldoverheersing met haar pop-noir muziek.

Je eerste theatertour! Een droom die uitkomt?
“Ja zeker! Deze tour bestaat uit 77 optredens, dat blijkt nu erg pittig te zijn. Niet voor mezelf, want ik krijg alleen maar energie van optreden en vervloek elke vrije dag, maar we komen letterlijk in elke uithoek van Nederland, wat het moeilijk maakt om volle zalen te trekken. Voordeel is wel dat we altijd dichtbij zijn, dus niemand ver hoeft te reizen! Volle zaal of niet, wij doen er alles aan om een goede show neer te zetten.”

Hoe ervaar jij het verschil tussen spelen op een festival, in een poppodium en in een theater?
“Het zijn drie compleet verschillende disciplines. In een poppodium wordt er tussendoor gepraat en halen mensen een biertje terwijl ik zing. Ik moet veel energie geven om het publiek te blijven boeien. Op een festival geldt dat nog meer, want dan wil je elke voorbijganger naar jouw optreden trekken. In het theater heerst juist een geconcentreerde sfeer. Het is stil en iedereen luistert aandachtig, de ideale plek om te experimenteren. Ik kan, bij wijze van spreken, veertig seconden stil zijn zonder dat iemand het gek vindt. In poppodia flap ik er vaak van alles uit, dat probeer ik in het theater niet te doen, puur om de sfeer anderhalf uur vast te houden.”

Waar haal jij inspiratie uit?
“Uit films en allerlei muziekgenres. Mijn playlist gaat van klassiek tot Marilyn Manson en van hiphop tot metal; geen touw aan vast te knopen. Van jongs af aan is P!nk mijn idool, maar ook ABRA, een zangeres die een soort minimalistische hiphop, r&b-achtige muziek maakt, vind ik super vet. Qua Nederlandse artiesten vind ik Wende Snijders de beste. Als ik ergens een orkest zie of hoor, word ik helemaal gelukkig, dan wil ik dat ook meteen in mijn show verwerken. Als je al die ideeën en wensen combineert, krijg je de muziek en shows die ik maak.”

Wat is voor jou het hoogtepunt van deze show?
“Tijdens de eerste vier nummers lig ik op de piano naar het plafond te staren, dus het moment dat ik opsta en het publiek voor het eerst zie, is erg tof. Een zenuwachtig maar tegelijkertijd opwindend moment. Wat ik ook erg fijn vind, is de reactie van de zaal zodra het nummer Nowhere to go begint. Dat is het eerste heftige nummer van de avond en dan geniet ik van de lichtelijk overdonderde blik van het publiek. Maar het einde is ook heel gaaf! Kortom, alles is een hoogtepunt.”

Welke reactie op de voorstelling is je het meest bijgebleven?
“Tegen het einde van de show zing ik een nummer alleen met de gitarist en zie ik best vaak bezoekers huilen. Dat vind ik het allermooiste compliment om te krijgen; dat je jankend de zaal uit gaat. Ik moet dan wel oppassen dat ik er tijdens het zingen niet te veel door wordt beïnvloed. Ik krijg ook wel gekke opmerkingen hoor, maar dan over mij als persoon. Na afloop van de show sta ik zelf bij de merchandise en is iedereen altijd verbaasd over mijn lengte. Mensen, ik heb geen dwerggroei hoor, ik ben gewoon één meter zestig! Wat het helemaal sneu maakt, is dat ik dan ook nog plateauzolen draag. Verder merk ik vooral in de kleinere dorpjes, à la mijn geboorteplaats Wijchen, dat mensen mijn haar en tatoeages heftig vinden. Daar ben ik echt een alien waar iedereen in een kringetje omheen blijft staan.”

Wat zijn je ambities voor de toekomst?
“Touren met een groot orkest, ‘LAKSHMI, altijd dichtbij’ als titel voor mijn tweede theatertour en dan een nightliner busje laten bedrukken met die tekst. Nee hoor, grapje haha. Wat ik graag wil, is over tien jaar optreden in de ArenA. Mijn ultieme droom is de wereld over reizen, muziek schrijven en blijven spelen in theaters, poppodia, huiskamers en op festivals. Wereldoverheersing met mijn muziek, dat lijkt me fantastisch. Als carrièrehoogtepunt wil ik op mijn tachtigste een eigen show in Las Vegas. Gaandeweg wil ik me blijven ontwikkelen op zowel zakelijk, als muzikaal gebied. Dat doe ik door mensen in te huren en hen vervolgens in hun nek te hijgen om te zien hoe zij werken.”

Van aankomst tot vertrek, wat doe jij voorafgaand aan een show?
“Rond drie uur ’s middags komen we aan in het theater, dan eet ik altijd twee crackers met avocado en peper en zout. Vervolgens gaan we soundchecken en samen eten. Ik pak een extra rustmoment als ik me omkleed en mijn make-up doe. Onze violiste, haar hondje en ik delen een kleedkamer, altijd gezellig! Ik probeer sowieso heel rustig aan te doen, zodat ik op het podium alles kan geven. Oh ja, en ik probeer niet te veel koffie te drinken, al word ik intens gelukkig van een dubbele espresso of een haver latte macchiato, lekker decadent!”

Wat is er altijd in jouw kleedkamer aanwezig?
“Gember. Chill voor je keel, maar eigenlijk is het een medicijn tegen zo’n beetje alles. Als je een stuk gember eet, fik je even van binnen, maar dat is juist fijn als je bijvoorbeeld te veel hebt gegeten. Ook sport ik in de kleedkamer, dus een beetje ruimte is wel handig. Ik heb namelijk een ‘on-the-go-workout’ gekregen van mijn trainer. Daar heb ik geen attributen voor nodig hoor, ik spring gewoon wat op en neer!”

Klik hier voor het hele artikel

,

Lakshmi live bij nooit meer slapen op npo radio 1

Het nacht programma op NPO Radio 1 vierde haar 5-jarige jubileum met een live uitzending.
Lakshmi speelde daar After Hours en Northern Sky en had een mooi interview met Pieter van der Wielen.

Klik HIER om het fragment terug te luisteren.

 

,

Interview in de Musicmaker

Opnemen met LAKSHMI
Kopje onder in de Ursulinenkapel

De 25-jarige Lakshmi heeft haar nieuwste studioalbum Siren grotendeels opgenomen in een pop-upstudio in de Ursulinenkapel in Tilburg.
De 45-jarige Thijs Lodewijk, ook bekend als LudoWic, bracht daarbij orde in de creatieve chaos. Dame en heer vertellen aan Musicmaker hoe zij zich afzonderden, een diepe duik namen en gezamelijk weer bovenkwamen met het fraaie pop-noirgeluid van Siren

Lakshmi en LudoWic maken pop-noir in een pop-upstudio: het klink bijna al seen stripverhaal over een dynamisch duo, maar dit is precies wat Lakshmi Swami Persaud en Thijs Lodewijk hebben gedaan. De twee muzikanten met een kleine generatiekloof kennen elkaar van de Herman Brood Academie,waarvan Thijs medeoprichter is. Ze werken al samen sinds Lakshmi’s debuut-EP Come Sin With Me (2016) hoewel Lakshmi daarvoor wel eerst lang bij Thijs moest lopen leuren,
Lakshmi: ‘Ik heb wel op de Herman Brood Academie gezeten, maar nooit les van Thijs gehad. Ik kende hem dus vooral van zijn soloproject LudoWic en zijn werk met Wende Snijders –in mijn ogen de beste Nederlandse artieste op dit moment. Daarom wilde ik Thijs graag als producer voor mijn eigen muziek. Hijzelf was echter niet meteen overtuigd. En dus heb ik hem schaamteloos gestalkt met talloze ideeën, moodboards en vragen. Uiteindelijk ging hij overstag en hebben we samen de EP gemaakt. Het leek hem leuk om de samenwerking daarna voort te zetten. Toen dacht ik ‘yes, ik heb gewonnen!’

Bloedballet
Voor Siren schreef Lakshmi uiteenlopende nummers met meerdere songwriters: Rui (Reis Maia), Rogier Wagenaar, Pascal Voorbraak, Pauline Koning, Fritz, Rob Peters, Dries Bijlsma en JW Roy (die ook meezingt in het nummer Falling Free).
Het werd een bonte verzameling demo’s. ‘Ik vind nou eenmaal te veel dingen heel leuk’, verklaart Lakshmi. ‘Van de schoonste vorm van klassiek ballet tot aan de ranzigste rock van een met bloed besmeurde Marilyn Manson’.
Thijs: ‘De demo’s van Siren gingen van country tot EDM. De uitdaging was om daar eenheid in aan te brengen en er een elektronisch geheel van te maken dat toch organisch klinkt. Ik had veel keuzes zelf kunnen maken maar wilde wel per se dat Lakshmi bij elke overweging betrokken was. Meestal bood ik per arrangement of sound keuze een aantal opties aan en kozen we samen de mooiste uit.’

Ursulinekapel
Voor de opnames toog het tweetal voor een week naar de Ursulinenkapel in Tilburg.
Thijs: ‘Dat is een fantastisch mooie plek waar regelmatig optredens en feesten plaatsvinden/ Ik neem e rook regelmatig materiaal voor LudoWic op. Omdat Lakshmi’s eerste langspeler, simpelweg LAKSHMI genaamd, her en der is vastgelegd wilde ik deze keer juist op één plek echt kopje onder kunnen gaan. De muziek van Lakshmi is grotendeels elektronisch en hadden we in principe dus overall vast kunnen leggen. Je hebt in elk geval geen ingewikkelde studiosituatie nodig. Een inspirerende plek is eigenlijk nog belangrijker. Dat is de Ursulinenkapel zeker.
Zodra je binnenstapt, ben je meteen ontkoppeld van je dagelijkse bestaan. Daardoor kan je de diepte in.’

Lakshmi: ‘Ik vind studio’s best oke, maar meestal zijn ze te klein of te klinisch. Thijs stelde de kapel voor. Ik ging op een avond kijken en was meteen verkocht. De kapel staat in het centrum van Tilburg maar het voelt binnen alsof je in de middle of nowhere bent.
Ik kon er blijven slapen, elke avond bij de Surinamer om de hoek eten en opnemen en rondrennen wanneer ik maar wilde. Bovendien ken ik niemand in Tilburg en had ik daar dus totaal geen afleiding. Zo’n isolement is perfect voor album opnames. Het is het fijnste wat ik ooit heb gedaan.’

Inspirerende instelling
De opnamesessies van Siren zijn afgerond in Sandlane Recording Facilities in Rijen, waar engineer Jos Driessen aanvullend akoestisch drums, strijkers en extra gitaarwerk opnam en de plaat met Thijs mixte. Ook nam Lakshmi bij Sander Geboers in Digital Army Studio aanvullende zangtakes op.
Thijs: ‘Maar de sfeer en sound van Siren in zeker voor driekwart in de Ursulinenkapel ontstaan. Je kunt de kapel kaal huren. Ik heb daar zelf voor de opnames van Siren een studio in opgezet: met een arsenaal aan analoge synthesizers, microfoons, speakers en lichten –voor aanvullende video-opnamens en fotocontent.’
Lakshmi: ‘Ook leuk om te melden: ik had ter inspiratie per liedje zestien plaatjes uitgezocht die willekeurig op een beldscherm voorbijkwamen. Veel schemerplaatjes, maar ook van een auto op een snelweg, heel drukke steden of juist rustige natuurbeelden. De rode draad erin heeft zich vertaald naar de sound van Siren. Op deze manier kon ik mijn eigen bubbel creëren. Het was heel gaaf om daarin te kunnen verdrinken.’
Thijs: ‘Dit alles laat zien hoe ontzettend professioneel Lakshmi’s werkhouding is. Echt ongekend hoe hard zij werkt. Ze is altijd voorbereid, op tijd en vrolijk, ze komt haar afspraken na. Die instelling gaat haar heel veel brengen. Dat weet ik zeker!’

De komende maanden in Lakshmi veelvuldig te zien in de Nederlandse theaters met haar debuut voorstelling ADEM : www.lakshmimusic.com

,

Aftermovie premiere

Op 7 november was de premiere van de voorstelling Adem in De Kleine Komedie.
De aftermovie legt reacties van het publiek vast en stukjes van de voorstelling.
Video door Kim Balster